Σταμάτης Σπανουδάκης. Υπάρχουν λοιπόν ακόμη Έλληνες.

Μεγάλη η χαρά μου, βλέποντας την αληθινή Μακεδονία, να γεμίζει την Θεσσαλονίκη, ήρεμα και ειρηνικά για να διατρανώσει την αγάπη, την πίστη και την ομολογία της αληθινής Ελλάδας.
Υπάρχουν λοιπόν ακόμη Έλληνες. Υπάρχει ελπίδα. Υπάρχει αύριο. Και έρχονται, δώρο κι’ αυτά, απο τον Αλέξανδρο, τον Κωνσταντίνο, την Σμύρνη, την Βασιλεύουσα, με οσμή Χριστού, με περηφάνεια και λεβεντιά Ελληνική.
Είμαι κι’ εγώ εκεί, χρόνια τώρα, είμαι κοντά σου, σε υμνώ,
σε πιστεύω και κυρίως σε αγαπάω.



Από τα βάθη της ψυχής μου.



Ζήσε Ελλάδα μου. Κι’ άλλο, κι’ άλλο.
ΥΓ. Ευχή μου, να μην χτιστούν νέες πολιτικές και άλλες καριέρες, πάνω σ’ αυτό το γνήσιο ξέσπασμα, σ’ αυτήν την αγωνία, σ’ αυτήν την αφθόρμητη γλυκειά φωνή.
Γι’ αυτό όσοι «επώνυμοι», πίσω. Άλλος μιλάει τώρα.
Εγώ προσωπικά αυτό θα κάνω.