Η ωραιότητα του πόνου!
του π. Παύλου Παπαδόπουλου
Ο
Ναός γεμάτος. Ζέστη αφόρητη. Το εσώρασο να κολλά επάνω μου από τον
ιδρώτα.
Η παράκληση του Αγίου Λουκά να λέγεται με ρυθμό. Οι ανάσες
μικρές και κοφτές με φτάνανε στα όριά μου.
-----------------------
Απέναντί μου το λείψανο του Αγίου Λουκά του ιατρού. Ουρά ο κόσμος. Πονεμένος κόσμος.
-----------------------
Άνθρωπος χωρίς χαρακτηριστικά φύλου. Χωρίς ίχνος τρίχας. Να ψέλνω και
να τον κοιτώ.
Νέος παληκάρι, νέα κοπέλα; Να προσπαθώ να καταλάβω εάν
ήταν άνδρας ή γυναίκα. Βάδιζε με κόπο και πόνο.
-----------------------
Τα μάτια του δεν κοιτούσαν αριστερά ή δεξιά. Καρφωμένα στα λείψανα.
-----------------------
Για ποιο μαρτύριο καημένε μιλάς, αναρωτήθηκα;
Για την ζέστη; Για την κούραση;
-----------------------
Ά ρε καρκίνε, τί χαστούκια μας δίνεις.
...α ρε καρκίνε, πόσο ομορφαίνεις τις ψυχές.
