Πειρασμοί και δοκιμασίες

Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι

Χωρίς πειρασμούς και δοκιμασίες είναι αδύνατο να φτάσει ο άνθρωπος στην τελειότητα ή να γνωρίσει αληθινά τον εαυτό του. Ο στρατιώτης δεν αναδεικνύεται νικητής, αν δεν υπάρξει εχθρός και δεν συγκρουστεί μαζί του. Και ο πνευματικός αγωνιστής δεν στεφανώνεται, αν δεν δοκιμάσει πειρασμό και δεν αντισταθεί.

Επιτρέπεται στο χριστιανό να ζητάει από τον Θεό πειρασμούς ή να τους επιδιώκει ο ίδιος;

Κανένας μας δεν πρέπει να ζητάει πειρασμούς. Απεναντίας, μάλιστα, ο ίδιος ο Χριστός, παραδίνοντάς μας την Κυριακή Προσευχή, το Πάτερ ημών, μας πρόσταξε να παρακαλάμε τον ουράνιο Πατέρα: «…και μη εισενέγκεις ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού» (Ματθ. 6:13). Δηλαδή: Και μη μας αφήσεις να πέσουμε σε πειρασμό, αλλά γλύτωσέ μας από τον πονηρό. Κι αυτό γιατί είναι τόση η ανθρώπινη αδυναμία, που ακόμα κι ένας άνθρωπος προχωρημένος στην αρετή μπορεί εύκολα να λυγίσει κάτω από πειρασμό, έστω και μικρό.

Η πνευματική ζωή και το Μυστικό της !!

                          

Στον χριστιανισμό, η πνευματική ζωή δεν κατανοείται κατά τη συνήθη αντίληψη του κόσμου. Ο κόσμος θεωρεί πνευματική ζωή συνήθως τη ζωή που σχετίζεται με τα γράμματα, με τις τέχνες, με τις επιστήμες. Γι’  αυτό και χαρακτηρίζει αντιστοίχως πνευματικό άνθρωπο τον μορφωμένο άνθρωπο, τον καλλιτέχνη, τον επιστήμονα, αυτόν δηλαδή που ασχολείται με τις εκδηλώσεις του ανθρωπίνου πνεύματος. Πνευματική ζωή όμως κατά τη χριστιανική πίστη είναι η ζωή πρωτίστως που σχετίζεται με τον Άγιον Πνεύμα και τη χάρη του Τριαδικού Θεού. Πνευματική ζωή είναι η ζωή εν αγίω Πνεύματι. Όποιος έχει το Πνεύμα του Θεού μέσα του αυτός και μόνο χαρακτηρίζεται πνευματικός άνθρωπος. «Όσοι Πνεύματι Θεού άγονται ούτοί εισιν υιοί Θεού» (απόστολος Παύλος).

Πηγή:Ακολουθείν

Πώς θα έχουμε πνευματική ωφέλεια από τις βιοτικές ασχολίες

  

Εμπνευσμένος από τον επίσκοπο Τύχωνα, συνέταξα και σου στέλνω την ακόλουθη εποικοδομητική διδαχή για το πώς το καθετί μπορεί να μεταβληθεί σε συνήγορο της θείας Αληθείας και να μας θυμίζει τον Θεό.
Μου έγραψες πως οι οικιακές ασχολίες αποσπούν την σκέψη σου από τον Θεό. Σου υπέδειξα τι να κάνεις, ώστε να μη συμβαίνει αυτό. Δεν αναφέρθηκες, ωστόσο, σε κάτι άλλο, που συνήθως απομακρύνει το νου από τον Θεό. Είναι το γεγονός ότικάθε εξωτερικό πράγμα ενεργεί πάνω στις αισθήσεις, τραβάει την προσοχή μας και την αποσπά από τον Θεό.
Υπάρχει κάποια μέθοδος, με την οποία μπορούμε όχι μόνο να αποτρέψουμε τη μαγνήτιση του νου από τα αισθητά αντικείμενα, αλλά και να κατορθώσουμε την αναγωγή του, μέσω των αντικειμένων, στον Θεό. Πώς; Αναθεωρώντας με πνευματική αίσθηση όλα όσα αντιλαμβανόμαστε με τις σωματικές αισθήσεις μας. Σύμφωνα με τη νέα θεώρηση των πραγμάτων, καθετί υλικό θα αποκαλύπτει στο νου σου μια πνευματική αλήθεια. Να μερικά παραδείγματα:
Πηγή : Διακόνημα

H απελπισία!!

του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου

To να αμαρτήσει κανείς είναι εύκολο .Δύσκολο είναι το να μετανοήσει και να σωθεί.Πολλοί λόγοι συμβάλλουν σε αυτό.Πότε η αμέλεια ,πότε η ντροπή πότε η αδιαφορία,και ο άνθρωπος παραμένει στην πτώση μακριά από τη σωτηρία του. Αυτό βέβαια θέλει και ο διάβολος.Δεν περιορίζεται όμως στο να εκμεταλευτεί κατάλληλα μόνο τους λόγους που απαριθμήσαμε προηγουμένως για να μας εξασφαλίσει την αμετανοησία και κατά συνέπεια και την καταστροφή μας.

Θες αλήθεια να Τον συναντήσεις;

Πολλές φορές στα χείλη μας σαρκώνεται ένα έντονο παράπονο για την απουσία του Θεού από την ζωή μας.

-Μα που είναι ο Θεός; Γιατί δεν μας ακούει;

Ενώ το ερώτημα αυτό είναι λογικοφανές και στηρίζετε πάνω στην οδύνη του ανθρώπου, τα πάθη και τους καημούς του, δεν είναι πάντοτε και για όλες τις περιπτώσεις απόλυτα αληθινό.

Πηγή : Με παρρησία

Διαρκώς συμβαίνουν στην ζωή μας απρόοπτα (Γερ.Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου)

Έρχεσαι στο μοναστήρι για να βρεις πνευματική ζωή, και συναντάς κακούς. Είναι απρόοπτο. Ζητάς κελλί από την πλευρά του μοναστηριού που δεν έχει υγρασία, το αποκτάς, διαπιστώνει όμως ότι η θάλασσα σου προκαλεί αλλεργία, οπότε δεν μπορείς να χαρείς ούτε την ημέρα ούτε την νύχτα.

Το μυαλό σου ανακυκλώνει όσα η καρδιά σου δεν μπορεί να ξεχάσει, είτε είναι καλά είτε είναι κακά.

Bέβαια, εάν είναι κάτι το καλό τότε δεν υπάρχει πρόβλημα, εάν όμως είναι κάτι το κακό, αρχίζει και σε πνίγει, σου δημιουργεί ένα σκοτεινό πέπλο λογισμών που σκεπάζει το φως και την ελπίδα στην ζωή σου.

Για να μην πνίγεσαι λοιπόν στους λογισμούς σου βγάλε από την καρδιά σου κάθε τι το τοξικό και βλαβερό και άσε μέσα της να ριζώσουν όλα εκείνα που σε κάνουν να χαμογελάς.

Μην τ’ αναλύεις όλα τόσο πολύ. Βάζε καλούς λογισμούς, μην επιτρέπεις τους κακούς λογισμούς να φωλιάζουν στην καρδιά σου.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ

«Ὅς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10,38)

«Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν παίρνει τὸν σταυρό του καὶ δὲν μὲ ἀκολουθεῖ δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος». 

            Την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή η Εκκλησία εορτάζει την μνήμη «πάντων των αγίων», όλων εκείνων των ανθρώπων που αγάπησαν ακόμη και για μία στιγμή τον Χριστό, όπως αυτό φάνηκε στο πρόσωπο του πρώτου πολίτη του Παραδείσου, του ευγνώμονος ληστού, και αυτή η στιγμή αποτέλεσε την κορυφαία στιγμή που έκρινε τη ζωή τους. 

Έχει ο Θεός.

Πρωτ. Γεώργιος Σχοινάς, Θεολόγος

Όλο αυτό τον καιρό ακούμε διαρκώς για αλλαγές προς το χειρότερο σε όλους τους τομείς. 

Τα ήθη ολοένα και εκφυλίζονται, η κοινωνία μας αποσταθεροποιείται, τα οικονομικά τόσο του κράτους όσο και τα οικογενειακά μας μαραζώνουν, οι ηγέτες παντού σχεδόν ανύπαρκτοι, τα πρότυπα μένουν πλέον στα συναξάρια, τα ψυχολογικά μας, ολόιδια με τα οικονομικά (γιατί άλλωστε εξαρτήσαμε τα πάντα από το πόσα έχουμε). Έτσι λοιπόν η κατάσταση γύρω μας και μέσα μας διαγράφεται ολοένα και ζοφερότερη.

Αγιότητα: Δύσκολη μα όχι ακατόρθωτη.

Μπορώ να γίνω Άγιος; Είναι εφικτό αυτό σήμερα που τα πάντα φαίνονται να εναντιώνονται στην πορεία του ανθρώπου προς το Θεό; Μα ήταν ποτέ εύκολο να γίνει κάποιος Άγιος; Μήπως τα συναξάρια των μαρτύρων των πρώτων χριστιανικών χρόνων δε μιλούν για τους αγώνες και τα παλαίσματα που κάθε άλλο παρά ανώδυνα ήταν; Μήπως οι ασκητικοί ιδρώτες των πατέρων και οι ομολογίες των Νεομαρτύρων με το τίμημα της ζωής τους ήταν ο εύκολος δρόμος; Μήπως το να αγιάσει κανείς ήταν ποτέ εύκολο;  Η απάντηση είναι μία: Όχι. Η Αγιότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκούσια συνοδοιπορία με τον πρώτο Μάρτυρα: το Χριστό. Αν ο Ιησούς μαστιγώθηκε, σταυρώθηκε και έπαθε για μας, εμείς πώς αλλιώς μπορούμε να Τον ακολουθήσουμε παρά βαδίζοντας το δρόμο της Θυσίας Του;

Όσιος Παΐσιος: Aς μην απελπιζόμαστε, όταν ο Θεός αργεί να μας εισακούσει.

«Όταν τα μικρά παιδάκια περνούν με τους γονείς τους έξω από κάποια βιτρίνα και θέλουν κάτι που τους αρέσει, τότε κρατούν την μητέρα τους από το φουστάνι και την τραβάνε και κλαίνε και κτυπιούνται μέχρι να την εξαναγκάσουν να τους το αγοράσει.

Έτσι και εμείς με επιμονή και υπομονή παραμένουμε στην προσευχή μέχρι να μας ακούσει ο Θεός.

Πηγή : Ενοριακή ζωή

Δεν έχουμε τον Χριστό στην ψυχή μας…

Ήταν ξαπλωμένος στο κρεβατάκι του ο Γέροντας Πορφύριος και μου είπε:

– “Δεν μου λες, εδώ που κάθομαι εγώ, εσύ μπορείς να καθίσεις;”

– “Βεβαίως, Γέροντα”, του απάντησα. “Πώς δεν μπορώ!”

– “Βρε, μου λέει έτσι όπως μιλούσε χαριτωμένα, τρελός είσαι; Θα πέσεις επάνω μου και θα σκάσω!”
– “Ε, ναι Γέροντα, πρέπει να σηκωθείτε εσείς για να καθίσω εγώ”, συμπλήρωσα διορθώνοντας.

πηγή : ενοριακή ζωή

Μεσογαίας Νικόλαος- Πεντηκοστή : Το Άγιο Πνεύμα αλλάζει τα πάντα …

Το μήνυμα του Μητροπολίτη Μεσογαίας Νικολάου για την Πεντηκοστή. «Όταν δε έλθη εκείνος, το Πνεύμα της αληθείας, οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιω. ιστ΄ 13)

Το Άγιο Πνεύμα, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, έχει σαν προορισμό Του να φανερώνει τον Θεό στην ιστορία και στην Εκκλησία, να Τον φανερώνει στην αιώνια βασιλεία Του, παράλληλα δε να φανερώνει το μυστήριο του ανθρώπου, τον εικονισμένο Θεό στον άνθρωπο.

Ο λόγος, λοιπόν, που ο Κύριος μας στέλνει το Άγιο Πνεύμα είναι για να μπορέσουμε κι εμείς να ζήσουμε τη δική μας μεταμόρφωση και τη φανέρωση του δικού μας προσώπου, και έτσι να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίον βλέπουμε τον Θεό και τον κόσμο.

Στην Αγία Γραφή υπάρχουν τρεις μεταμορφώσεις προσώπων πολύ εντυπωσιακές. Η μία είναι η μεταμόρφωση του Κυρίου πάνω στο Όρος Θαβώρ, όπου, όπως περιγράφεται από τους τρεις ευαγγελιστές, «εγένετο το είδος του προσώπου αυτού έτερον» (Λουκ. θ΄, 29). Η εικόνα την οποία είχαν οι μαθητές για το πρόσωπο του Χριστού, εικόνα εντελώς ανθρώπινη, εικόνα εντελώς αισθητή, άλλαξε και μετεμορφώθη και φανερώθηκε για λίγο η λάμψη της θεότητός Του.

Πηγή : Ενοριακή ζωή

Ποιά η διαφορά της εορτής της Πεντηκοστής από την εορτή του Αγίου Πνεύματος;

Ουσιαστικά δεν υπάρχει διαφορά.
Η εορτή της Πεντηκοστής είναι εορτή της Αγίας Τριάδος, αφού με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος μαθαίνουμε ότι ο Θεός είναι Τριαδικός.  Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος έγινε κατά την ημέρα της Κυριακής. Ο ιερός υμνογράφος αποκαλεί την Πεντηκοστή τελευταία εορτή από πλευράς αναπλάσεως και ανακαινίσεως του ανθρώπου: «Την μεθέορτον πιστοί και τελευταίαν εορτήν εορτάσωμεν φαιδρώς, αύτη εστί Πεντηκοστή, επαγγελίας συμπλήρωσις και προθεσμία».
Την Κυριακή λοιπόν εορτάζουμε την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή, εκείνη την ημέρα ήλθε το Άγιο Πνεύμα στους Μαθητές του Χριστού. Όπως αναφέρεται και στο Συναξάρι της ημέρας:

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ ὀγδόῃ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, τὴν ἁγίαν Πεντηκοστὴν ἑορτάζομεν.
Στίχοι
Πνοῇ βιαίᾳ γλωσσοπυρσεύτως νέμει,
Χριστὸς τὸ θεῖον Πνεῦμα τοῖς Ἀποστόλοις.
Ἐκκέχυται μεγάλῳ ἑνὶ ἤματι Πνεῦμ’ ἁλιεῦσι.
Ταῖς τῶν ἁγίων Ἀποστόλων πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Πηγή : Ορθόδοξες απαντήσεις.

Το πιο ύπουλο εμπόδιο του πονηρού είναι η απελπισία.

Ο δρόμος της επιστροφής δεν είναι χωρίς εμπόδια. Το πιο ύπουλο όμως εμπόδιο του διαβόλου είναι σίγουρα η απελπισία και η απόγνωση.

Λένε μερικοί: «Έχω κάνει μεγάλες και πολλές αμαρτίες· δεν υπάρχει για μένα συγγνώμη και σωτηρία.» Αυτή η φράση είναι τελείως αντιορθόδοξη και αντιεκκλησιαστική· δεν έχει καμιά σχέση με τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού.

Η εκκλησία είναι νοσοκομείο, ιατρείο ψυχών. Γι’ αυτό βρισκόμαστε μέσα στην εκκλησία, όπως λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, «δεν υπάρχει ασυγχώρητη αμαρτία, παρεκτός από την αμετανόητη». Δεν υπάρχει καμιά αμαρτία που να μη διαλύεται με τα δάκρυα της μετάνοιας. Σε τελευταία ανάλυση δεν θα κολαστούμε γιατί αμαρτήσαμε, αλλά γιατί δεν μετανοήσαμε.

Πηγή : Ενοριακή ζωή

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΕΝΘΥΜΟΥΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ.

Του Κωνσταντίνου Χολέβα, πολιτικού επιστήμονος

Πεντακόσια πενήντα χρόνια πέρασαν από την αποφράδα εκείνη ημέρα της 29ης Μαϊου 1453. Τότε που ακούστηκε η κραυγή "Εάλω η Πόλις" καί η Βασιλεύουσα, η Πόλη των Αγίων, των Αυτοκρατόρων και των θρύλων, πέρασε υπό την κατοχή του Οθωμανού δυνάστη. 

Ετσι άρχισε η Τουρκοκρατία. Το Γένος απεβίωσε, αλλά η Κωνσταντινούπολις και η Αγιά Σοφιά παραμένουν σε ξένα χέρια. Σήμερα τιμούμε τους πεσόντες κατά την πολιορκία και κατά την Άλωση, διαβάζουμε τους θρήνους και τους θρύλους, συγκινούμεθα και διδασκόμεθα. Διότι αυτή είναι η αξία της ιστορικής μνήμης. Να αποτελεί μάθημα ες αεί για τις νεώτερες και τις απερχόμενες γενιές.

Πηγή : Ενοριακή ζωή

Για τις δοκιμασίες της ζωής.

Ο μεγάλος καθηγητής της ασκητικής ζωής άγιος Ισαάκ ο Σύρος, βαθύς γνώστης του θελήματος του Θεού και έμπειρος πρακτικός διδάσκαλος της ορθόδοξης Θεολογίας, διατύπωσε τούτο το απαύγασμα της προσωπικής του εμπειρίας:
«Οι δοκιμασίες είναι η τιμή που δέχεται η ψυχή παρά της μεγαλειότητος του Θεού».

Στο βίο του αγίου Αμβροσίου, Επισκόπου Μεδιολάνων, αναφέρεται τούτο το περιστατικό:
Κάποτε, όταν ο Άγιος βρισκόταν σε ποιμαντική περιοδεία στην επαρχία του, φιλοξενήθηκε με τη συνοδεία του στο αρχοντικό κάποιου επιφανούς χριστιανού.

Συζητώντας μαζί του, ο Άγιος πληροφορήθηκε από τον ίδιο ότι όλα γύρω από τη ζωή του κυλούσαν θαυμάσια, οι δουλειές του πήγαιναν υπέροχα, η υγεία όλων των μελών της οικογενείας του ποτέ δεν δοκιμάστηκε, ποτέ δεν αντιμετώπισε θλίψεις, δυσκολίες και προβλήματα. Τότε ο Άγιος, απευθυνόμενος στη συνοδεία του, είπε: «πάμε να φύγουμε απ' εδώ αμέσως. Αυτό το σπίτι δεν το επισκέφθηκε ποτέ ο Θεός».

Πηγή : Ενοριακή ζωή

Μακαριστός Σιατίστης Παύλος: «Η πρώτη συγκλονιστική μου εμπειρία με τον Αγιο Ιάκωβο Τσαλίκη»

… «Η πρώτη συγκλονιστική μου εμπειρία με τον Αγιο Ιάκωβο ήταν την 1η Νοεμβρίου του 1973, ημέρα της εορτής του Οσίου Δαυίδ. Είχα χειροτονηθεί ήδη διάκονος και είχα εγκατασταθεί στο Μαντούδι του νομού Ευβοίας. Εκείνη την ημέρα, καθώς πήγαινα στο Μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ, ο οδηγός του ταξί μου διηγήθηκε με δέος μια μοναδική μαρτυρία. Κάποτε πήγαινε στο μοναστήρι με μια γυναίκα που είχε τα ρούχα του άρρωστου παιδιού της. Ξαφνικά, λίγο πριν από το μοναστήρι, το αυτοκίνητο χάλασε και αναγκάστηκαν να προχωρήσουν με τα πόδια, ώσπου συνάντησαν τον πατέρα Ιάκωβο πάνω σε ένα μουλάρι, και δεν τους άφησε να τον καθυστερήσουν, διότι, όπως τους είπε, έπρεπε να πάει εν τάχει στα Δαμνιά, περίπου μία ώρα δρόμο, για να κοινωνήσει έναν ετοιμοθάνατο. Σε λίγα λεπτά όμως, όταν έφτασαν στο μοναστήρι και μπήκαν να προσκυνήσουν, βρέθηκαν αντιμέτωποι με κάτι πραγματικά αξιοθαύμαστο. Ο γέροντας έβγαινε από το Ιερό. Δεν πίστευαν στα μάτια τους. Αμέσως τον ρώτησαν αν όντως τον συνάντησαν πριν από λίγο και αν είχε πραγματικά πάει μέχρι τα Δαμνιά.

Πηγή : Σημεια των καιρών

Η αιτία που μας θλίβουν οι άνθρωποι - π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Ποιος μπορεί να πει πως δεν έχει θλίψεις; Πως όλοι οι άνθρωποι που συναντά κι εργάζεται μαζί τους τον αγαπούν και τον εκτιμούν; Πως όλα του έρχονται βολικά και καθώς τα προγραμματίζει;

Η πραγματικότητα, όσο και να προσπαθούμε να την παρακάμψουμε – ίσως για να… επιβιώσουμε – είναι εκεί, σκληρή και ορατή.

Το «γιατί» αναδύει ως μία προσπάθεια να την αντέξουμε και να πάμε παρακάτω. Η απάντηση δεν είναι, βέβαια, απλή. Εξαρτάται και από ποια σκοπιά βλέπουμε τη ζωή μας.

Η θέα της ζωής μας, με βάση τον εαυτό μας και τους άλλους ως αντιπάλους, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η αιτία των δυσκολιών, των αρνητικών αισθημάτων και αποτελεσμάτων είναι οι άλλοι.

Μπορεί και να έχει αυτό το συμπέρασμα μία βάση. Γιατί «οι άλλοι», κοντινοί και μακρινοί μας, είναι ατελείς, εμπαθείς, με φανερά τα ελαττώματά τους.

Ο άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος, ο Κύπριος Πατέρας της Εκκλησίας, αποκαλύπτει, χωρίς περιστροφές, τη βαθύτερη αιτία που θλιβόμαστε και νιώθουμε ψυχικά αδύνατοι μπροστά στους κακούς ανθρώπους:

Πώς να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου όταν θυμώνει!

Μη λες ότι αυτά και αυτά έπαθα, ότι το και το μου είπαν, γιατί εσύ είσαι που ελέγχεις τα πάντα. Ακριβώς όπως μπορείς να σβήσεις και να ανάψεις μια σπίθα, έτσι και το θυμό μπορείς μέσα σου να τον ξανάψεις ή να τον συγκρατήσεις.

Όταν δεις εκείνον που σε στενοχωρεί ή όταν έρθουν στο νου σου όσα σου είπε ή σου έκανε και σε στενοχώρησε, να τα ξεχάσεις όλα αυτά. Κι αν τα θυμηθείς, να τα ρίχνεις στον πειρασμό.
 

Αντίθετα, ψάξε και βρες κάτι καλό που μπορεί να είπε ή να έκανε κάποτε. Και αν έχεις αυτά στο μυαλό σου, γρήγορα θα νικήσεις την εχθρότητα.Και αν πρόκειται να του πεις το σφάλμα του και να κάνεις συζήτηση μαζί του, πρώτα βγάλε από μέσα σου το πάθος και σβήσε το θυμό σου, και τότε να του ζητήσεις ευθύνες και να τον ελέγξεις για τις πράξεις του. Και έτσι θα μπορέσεις εύκολα να είσαι σε θέση υπεροχής.
Πηγή : Παναγία Μεγαλόχαρη