Ο Γερο-Σπυρίδων ζούσε σε ένα απομακρυσμένο κελί στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και είχε για μοναδική συντροφιά και βοηθό έναν γάιδαρο, τον Βενιαμίν.
Ο Βενιαμίν μετέφερε τα ξύλα για τον χειμώνα και τα λίγα τρόφιμα από τον αρσανά (το λιμανάκι).
Ο Γέροντας του μιλούσε σαν να ήταν άνθρωπος.
«Βενιαμίν, παιδί μου, κάνε λίγη υπομονή, ο ανήφορος τελειώνει», του έλεγε στα δύσκολα μονοπάτια. Και το ζώο, λες και καταλάβαινε, χαμήλωνε το κεφάλι και δυνάμωνε το βήμα του.
Πηγή : Ενοριακή ζωή
|Η μακαριστή † Χατζη–Μαριοῦ (Σάββατο † 29–12–1981)
👉 Η μακαριστή Χατζη–Μαριοῦ, ὅπως τήν ἀποκαλοῦσαν,
ἀπό τό προσκύνημά της στούς Ἁγίους Τόπους, ἦταν μία ἁγία ψυχή.
Ἔζησε στήν Φύτη Πάφου καί μέ τόν σύζυγό της Ἰωάννη ἀπέκτησαν 5 κόρες καί 2 γυιούς.
Ὁ γυιός της ὁ μεγάλος ξενιτεύτηκε ἀπό μικρή ἡλικία στή Νότιο Ἀφρική.
Δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για έναν άγιο σήμερα χωρίς να νιώθει ότι στέκεται απέναντι σε έναν κόσμο που έχει μάθει να καταναλώνει ακόμη και την ιερότητα.
Να λοιπόν το πρώτο ερώτημα: τι σημαίνει ένας άνθρωπος του 19ου αιώνα, ένας Ρώσος προσκυνητής, ένας ασκητής που περπάτησε διακόσιες μονές με τα πόδια, για μια εποχή που δεν αντέχει να περπατήσει ούτε μέχρι την ίδια της την ψυχή;
Ο Τιμόθεος, ο μετέπειτα παπα-Τύχων, δεν γεννήθηκε άγιος. Γεννήθηκε ανήσυχος. Και αυτή η ανησυχία είναι ίσως το πιο σύγχρονο στοιχείο του. Ένα παιδί με ζωηρή φύση, που οι γονείς του δίσταζαν να ευλογήσουν για το μοναστήρι. Όχι επειδή δεν πίστευε, αλλά επειδή φλεγόταν.
Πηγή : Ενοριακή ζωή
Το σκέφτομαι. Το αισθάνομαι μέσα μου. Κάτι με τραβά προς τον Χριστό, προς το μοναστήρι, προς αυτή τη ζωή της προσευχής και της αφιερώσεως. Κι όμως, λέω πως δεν είναι ακόμη η ώρα.
Ίσως πράγματι να μην είναι.
Και δεν χρειάζεται να φοβάμαι γι’ αυτό.
Με τη χάρη και την ευλογία του Θεού ξεκίνησαν τα κατηχητικά μας στην Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής Πολυδενδρίου Αττικής .Την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ξεκίνησε το κατηχητικό μας αφού τελέσαμε την ακολουθία του αγιασμού .
Свети манастир Пресвете Богородице Хрисопиги налази се у Полидендрију, у Атици (32. километар националног пута Атина–Ламија, у улици Архиепископа Христодула). Кликните на линк (локација Светог манастира).
Свети манастир Пресвете Богородице Хрисопиги повезан је са блаженопочившим митрополитом пирејским господином Калиником, који је био оснивач и ктитор манастира.
Манастир је основан 1973. године од стране старца архимандрита Калиника Карусоса, као и архимандрита Христодула Параскеваидиса (каснијег архиепископа атинског и целе Грчке) и Амвросија Ленија (садашњег бившег митрополита Калавритског).
Игуман манастира данас је архимандрит Јефрем Панаусис.
За богослужбене потребе отаца и поклоника манастира подигнуте су мање капеле посвећене:
У Светом манастиру редовно се служе богослужења наше Цркве, као и ноћне Свете Литургије.
Размишљам о томе. Осећам то у себи. Нешто ме привлачи Христу, манастиру, овом животу молитве и посвећености. Ипак, говорим себи да још није време.
Можда заиста није.
И не треба да се због тога плашим.
Не морам да журим, нити да приморавам себе да данас донесем одлуку за цео свој живот. Али могу да сачувам ту жељу живом у свом срцу. Да се молим. Да се приближавам Христу. Да Га све више упознајем.
А ако Он жели да ме поведе у манастир, Он ће отворити пут преда мном.
Али не желим да користим речи „још није време“ као изговор да заборавим оно што се родило у мом срцу.
Желим да чекам са вером, а не са страхом.
Можда данас није време да одем.
Али можда је време да почнем да се припремам.
Да будем више човек молитве.
Смиренији.
Слободнији од свега што ме задржава.
Ближи Христу.
И када дође време, не желим да кажем: „Нисам био спреман.“
Желим да кажем:
„Господе, чекао сам. Молио сам се. Поверовао сам Ти. И сада, ако је ово мој пут, спреман сам да учиним први корак.“
Нећу пожуривати Бога.
Али нећу ни затворити врата када ми Он отвори пут.
Можда данас још није време.
Али позив заслужује да остане жив у мом срцу
