Στη συζήτηση με τον Αρχιμανδρίτη Μελχισεδέκ Αρτιούχιν, προϊστάμενο του Μετοχίου της Ιεράς Μονής «Όπτινα Πούστιν» στη Μόσχα, αγγίζουμε μόνο την κορυφή αυτού του παγόβουνου: μιλάμε για την υπακοή, μια μοναχική υπόσχεση, η οποία αν και προκαλεί περισσότερα ερωτήματα, εν τούτοις είναι θεμελιώδης. Επίσης, μιλάμε για το αν μπορεί κανείς να κάνει λάθος, όταν αναχωρεί από τον κόσμο, μιλάμε για τον «εγωισμό» των μοναχών και την ευλογία των γονέων για το δρόμο του μοναχισμού. Και βεβαίως, για το πώς και γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν τη στενή οδό του μοναχισμού.
Ο Αρχιμανδρίτης Μελχισεδέκ Αρτιούχιν
Να γίνεσαι μοναχός από ευγνωμοσύνη προς τον Θεό
– Πατέρα Μελχισεδέκ, μια από τις πιο διαδεδομένες προκαταλήψεις για το μοναχισμό είναι ότι στο μοναστήρι πηγαίνουν αυτοί που δεν κατάφεραν να βρουν το δρόμο τους. Υπάρχει κάποια δόση αλήθειας σε αυτό;
– Όταν με ρωτάνε κοσμικοί άνθρωποι, ιδιαίτερα νέοι: «Πώς αποφασίσετε να γίνετε μοναχός;», τους διηγούμαι το ακόλουθο αστείο: «Είχα ερωτευτεί χωρίς ανταπόκριση. Καθώς περπατούσα στο δρόμο, πάνω μου έπεσε ένα τούβλο. Στο νοσοκομείο ήρθαν μοναχοί από τη Λαύρα της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Σεργίου, με απήγαγαν μυστικά από το νοσοκομείο και με κούρεψαν μοναχό, όσο ήμουν χωρίς τις αισθήσεις μου. Όταν συνήλθα, κατάλαβα ότι δεν είναι και τόσο άσχημα το να είσαι μοναχός».












