Όταν ήμουν Πρωτεπιστάτης στο Άγιον Όρος, το 1991-92, μία μέρα πριν κοιμηθεί ο γέροντας Πορφύριος, είχα ένα μεγάλο ερώτημα μέσα μου το οποίο ήθελα να ρωτήσω τον γέροντα γιατί τότε από τη Μονή Βατοπαιδίου, στην οποία ανήκω, ο γέροντας αποφάσισε -κατόπιν προσκλήσεως του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, του μακαριστού Χρυσοστόμου- να αποσταλεί μία ομάδα μοναχών Κυπρίων για να επανδρώσουμε κάποιο μοναστήρι στην Κύπρο. Και ο γέροντας είχε επιλέξει επικεφαλής αυτής της ομάδας να ήμουν εγώ.
Αυτό το πράγμα εμένα με είχε στεναχωρήσει πάρα πολύ διότι δεν ήθελα να φύγω από το Άγιο Όρος και προσπαθούσα να βρω κάποιους λόγους και κάποιες αιτίες να πείσω τον γέροντά μου να αναιρέσει αυτήν την απόφασή του.
Έτσι προσπαθούσα, μέσω των γερόντων που υπήρχαν στο Άγιο Όρος, να αποσπάσω κάποια συμπαράσταση, ας πούμε, στον αγώνα μου να μην αποχωριστώ από το Άγιο Όρος. Όντας Πρωτεπιστάτης του Αγίου Όρους τότε ήξερα ότι ο γέροντας Πορφύριος ήταν στα Καυσοκαλύβια. Ήξερα βέβαια ότι η υγεία του ήταν πάρα πολύ βεβαρημένη όμως έκανα την προσευχή μου και τον πήρα τηλέφωνο.












