" Όσα δεν ξέρω για την εξομολόγηση " Ένα βιβλίο του μακαριστού Μητροπολίτου πρώην Πειραιώς κυρού Καλλινίκου - Προδημοσίευση

Κυκλοφορεί σε λίγο 

από τις εκδόσεις Χρυσοπηγή στο βιβλίο του μακαριστού Μητροπολίτου πρώην Πειραιώς κυρού Καλλινίκου.Αφορά την αναγκαιότητα του Μυστηρίου της εξομολογήσεως και μικρά μυστικά που πρέπει ο άνθρωπος να γνωρίσει για ζήσει το Μεγάλο Μυστήριο.

Δημοσιεύουμε εδώ ένα απόσπασμα από το νέο βιβλίο των εκδόσεων Χρυσοπηγή. Το βιβλίο κυκλοφορεί σε λίγο στα χριστιανικά βιβλιοπωλεία. 

Ἀπό τόν ρυθμό τῆς ταχύτητας καί τῆς πρωτοφανοῦς καί ὑπερβολικῆς προόδου χαρακτηρίζεται ἡ ἐποχή μας. Εἶναι ἀπροσδόκητα τά ἐπιτεύγματα τοῦ ἀνθρώπου σέ ὅλους τούς τομεῖς τοῦ ἐπιστητοῦ. Διαρκῶς καί νέα, τεράστια ἅλματα, πραγματοποιεῖ ὁ νοῦς μας, ἐνῶ τό ἀπλησίαστο ἄλλοτε ὀχυρό τοῦ μυστηρίου πού μᾶς περιβάλλει, παραβιάζεται καθημερινά. Κατακτήσεις ἐπί κατακτήσεων ὁδήγησαν τόν σύγχρονο ἄνθρωπο στό ἀπόγειο τῆς δόξης του. Καί ἔδωσε ὁ ἄνθρωπος θαυμαστή ἐξέλιξη στόν πολιτισμό του, πού χάρισε στή ζωή του ποικίλες ἀνέσεις καί τρόπους ἀναψυχῆς καί ἀφθονία ὑλικῶν ἀγαθῶν. 

Παρά ταῦτα ὅμως ὁ ἄνθρωπος, καί σήμερα ἀκόμη, ὑποφέρει. Ἄν μιλήσουμε τή γλώσσα τῆς ὠμῆς εἰλικρίνειας, θά πρέπει μέ τά μελανότερα χρώματα νά ζωγραφίσουμε τό καθημερινό του δράμα. Παρ’ ὅλη τήν ἐξέλιξη, μιά ἀποπνικτική καί δυσάρεστη ἀπόπνοια ἀναδίδεται ἀπό ὅλες  σχεδόν τίς ἐκφάνσεις τῆς σύγχρονης ζωῆς. Καί ὁ ρυθμός τῆς ζωῆς κούρασε τόν ἄνθρωπο. 

Ψυχοπάθειες, καρδιοπάθειες, νευρώσεις, αὐτοκτονίες ἀποτελοῦν τό φρικαλέο ἀπάνθισμα τῆς ἄθεσμης καί ἄνομης σπορᾶς του. Ἄγχος καί θλίψη καί πλήξη τόν κατέκλυσαν. Καί κάτω ἀπό τή βαρειά καί καταθλιπτική ἀτμόσφαιρα τῆς ψυχῆς του, ἀνερμάτιστος, ἀδύνατος, πληγωμένος, δυστυχισμένος ἀντικρύζει πλέον ὁ ἄνθρωπος τοῦ καιροῦ μας τά ὄνειρα καί τίς ἐλπίδες του νά καταρρέουν. Κουρασμένος ἀπό τό ἐσωτερικό του δράμα, ἀηδιασμένος ἀπό τά προσωπικά του βιώματα, ἀπηυδισμέμνος ἀπό τό βάρος μιᾶς ἔνοχης ζωῆς, σύρει τά βήματά του σιωπηλά, βαρύθυμα, ἄσκοπα, ὁ ταλαίπωρος ὁδοιπόρος τῆς ζωῆς. Ἡ ἀρρώστια του εἶναι ἐσωτερική, ψυχική, ἠθική. Αὐλαία τραγωδίας ἡ ψυχή του. Καί ἡ λύτρωση; Ὤ, ἡ λύτρωση! Σάν ὄνειρο τήν ἀτενίζει ἡ ταλαίπωρη ψυχή. Ταλαντεύεται, κάτω ἀπό τό βάρος τῆς ἐνοχῆς. Νιώθει πλησιέστερα τή γῆ ἀλλά τόν οὐρανό τόσο μακρυά…

 Ἄραγε ὑπάρχει ἐλπίδα; Ποῦ; Πότε; Ἀπό ποῦ; Μιά φωνή, πού γλυκόηχα ἀκούστηκε κάποτε έδῶ στή γῆ, ἀκούγεται πάλι τώρα, στέλνοντας τήν ἠχώ της στά αὐτιά ὅσων ἔχουν «ὦτα ἀκούειν». Τά χείλη Ἐκείνου πού κάλεσε κάποτε κοντά Του «τούς κοπιῶντας καί πεφορτισμένους», γιά νά τούς χαρίσει τήν ἀνάπαυση καί τήν παρηγοριά, κινοῦνται καί σήμερα, ὅπως καί πάντοτε, γιά νά ἀπευθύνουν πρός τόν ἀποστάτη, τόν  βαρυφορτωμένο ἄνθρωπο, τό μήνυμα τῆς ἐλπίδος καί τῆς χαρᾶς.

 Τόν καλοῦν νά γίνει οἰκοδόμος ἑνός νέου κόσμου ἰδεῶν, πού κάτω ἀπό τή σελαγίζουσα λάμψη τοῦ οὐρανοῦ, θά προσλάβει τόν χαρακτήρα μιᾶς λυτρωτικῆς ἐναντίωσης στό δράμα τῶν καιρῶν μας. Κάτω ἀπό τή σκιά τῆς ἐπιστροφῆς, ὁ ἀπωθημένος κόσμος τῆς ψυχῆς βρίσκει τόν τρόπο καί στόν διαστημικό μας αἰῶνα νά ἀρχίσει τόν διάλογο μέ τόν Θεό, νά ἀποκαταστήσει τίς σχέσεις, νά συμφιλιωθεῖ.