Του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου
Ἀπέδου τόν λαόν σου ἄνε τιμῆς καί οὐκ ἦν πλῆθος ἐν τοῖς ἀλαλάζουσιν ἡμῶν.
Ἔθου ἡμᾶς ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν, μυκτηρισμόν καί χλευασμόν τοῖς κύκλῳ ἡμῶν». (Ψαλμ. 43).
- Αὐτό τόν ψαλμό θυμᾶμαι κάθε φορά πού μιλῶ γιά τή Σμύρνη καί τήν τραγωδία τοῦ Ἑλληνισμοῦ στή Μ. Ἀσία.
- Γιά τήν ἀνείπωτη περιπέτεια τῆς Ἱστορίας μας.
- Γιά τό δρᾶμα τῶν ἀλησμόνητων πατρίδων.
- Κι εἶναι σάν νά ἀκούω τό κλάμα τῶν μωρῶν, τό γοερό θρῆνο τῶν μητέρων, πού σάν τή Ραχήλ, ἔκλαιαν τήν ἀνοικτίρμονα τύχη τῶν παιδιῶν τους.
