Από τον Αρχιμ. του Οικουμενικού Θρόνου Θωμά Ανδρέου
Μου προκαλεί αλγεινή εντύπωση το γεγονός, πως ξαφνικά, όλοι προσπαθούν να πείσουν ότι ο δεκατετράχρονος πιτσιρικάς που έσφαξε σαν αρνί το συνομήλικο φίλο του είναι ψυχικά ασθενής… Το ίδιο υποστηρίζουν ο δικηγόρος του- αυτή προφανώς θα είναι και η υπερασπιστική γραμμή για τον εντολέα του- , οι συγχωριανοί του ακόμα και οι ίδιοι οι συγγενείς του αδικοχαμένου θύματος! Μου θυμίζει την τραγικότητα της αναζήτησης ψυχιατρικής βεβαίωσης για την τέλεση της νεκρώσιμης ακολουθίας στους αυτόχειρες! Προφανώς και δεν είναι ψυχικά ασθενής! Ασθενούσα είναι η κοινωνία που μεγάλωσε αυτό το παιδί- και δεν εννοώ μόνο τον κοινωνικό περίγυρο του τόπου που γεννήθηκε και μεγάλωσε- το οποίον έγινε πραγματικά αιτία να αλλάξει ο χάρτης της εγκληματικότητας στην Ελλάδα! Αυτά είναι τα αποτελέσματα μιας κοινωνίας που επιθυμεί να μην πιστεύει πουθενά και να μην ελπίζει σε τίποτα… Πολύ φοβάμαι πως αυτή είναι η αρχή μιας σειράς τραγικών γεγονότων που έως σήμερα παρακολουθούσαμε να συμβαίνουν από τους δέκτες των τηλεοράσεων μας- καθισμένοι αναπαυτικά στους καναπέδες μας- κάπου σε κάποια πολιτεία της όχι και τόσο τελικά μακρινής Αμερικής… Αν κάτι μπορούμε να σώσουμε ώστε να ανατρέψουμε τα αναπόφευκτα, αυτό είναι το σχολείο και ασφαλώς η οικογένεια…
