42χρονος ψαράς επιβίωσε επί οκτώ ημέρες στον Ειρηνικό Ωκεανό μετά από μηχανική βλάβη στη βάρκα του .

Ο ίδιος αναφέρει ότι σε όλη τη διάρκεια της δοκιμασίας δεν σταμάτησε να προσεύχεται. 

Έτρωγε ωμό ψάρι και έπινε βρόχινο νερό: Η απίστευτη περιπέτεια 42χρονου στον Ειρηνικό - «Δεν έχασα ποτέ την ελπίδα μου»

Η μηχανή της βάρκας του παρουσίασε πρόβλημα μέχρι που σταμάτησε εντελώς - Έπειτα από 8 ημέρες, αεροσκάφος της Πολεμικής Αεροπορίας της Νέας Ζηλανδίας τον εντόπισε και ειδοποίησε τα αλιευτικά που βρίσκονταν στην περιοχή

Στα ανθρακωρυχεία του Βελγίου...

“ … Κάποια μέρα οι ανθρακωρύχοι έκαναν απεργία. Ο πρέσβης τής Ελλάδος με κάλεσε και μου είπε να τρέξω να τους κατευνάσω. Κατέβη...κα λοιπόν στα εργοτάξια και συναντήθηκα μαζί τους. Αυτοί μου είπαν:
«Εσείς οι Παπάδες, κοιτάζετε τις ανέσεις σας και ποτέ, καμιά φορά, δεν κατεβήκατε κάτω στις στοές να δείτε πώς δουλεύουμε, το μόνο που κάνετε είναι να μας λέτε ωραίες κουβέντες στο κήρυγμα. Ελάτε μαζί μας κάτω. Τολμείστε να δείτε τι είναι πραγματικά το ανθρακωρυχείο και μετά τα λέμε». Το βράδυ πήγα στο σπίτι μου. Ετοιμάστηκα να κοιμηθώ. Ύπνο δεν είχα. Αυτή η πρόταση που μου έκαναν ήταν μια πρόκληση για μένα. Πήρα την απόφαση: «Εγώ θα πάω.

Η συγκλονιστική “εξομολόγηση” μιας δασκάλας, για τα “επιθετικά”¨παιδιά!

 Αγαπητέ γονέα,

Το ξέρω. Ανησυχείς. Κάθε μέρα, το παιδί σου έρχεται στο σπίτι με μια ιστορία γι ΑΥΤΟ το παιδί. Αυτό που πάντα χτυπά, σπρώχνει, τσιμπάει, ξύνει, ίσως ακόμα και δαγκώνει τα άλλα παιδιά. Το παιδί που πρέπει πάντα να κρατάει το χέρι μου στο διάδρομο. Αυτό που έχει μια ιδιαίτερη θέση στο χαλί και που τις περισσότερες φορές κάθεται σε μια καρέκλα κι όχι στο πάτωμα. Το παιδί που σκαρφάλωσε πάνω από το φράχτη της παιδικής χαράς, ακριβώς τη στιγμή που της έλεγα να σταματήσει. Το παιδί που έχυσε το γάλα του γείτονά του στο πάτωμα σε μια έκρηξη θυμού. Επίτηδες. Ενώ έβλεπα. Και τότε, όταν του ζήτησα να το καθαρίσει, πέταξε όλο το χαρτί υγείας στο πάτωμα. Επίτηδες. Ενώ έβλεπα.

Ανησυχείς πως ΑΥΤΟ το παιδί, μπλοκάρει τη διαδικασία της μάθησης για το δικό σου το παιδί.Ανησυχείς πως παίρνει πάρα πολύ απ’ το χρόνο και την ενέργειά μου κι ότι στερεί το “μερίδιο” που αναλογεί στο δικό σου παιδί. Ανησυχείς πως κάποια μέρα θα βλάψει κάποιον. Ανησυχείςπως αυτό ο “κάποιος” ίσως είναι το δικό σου παιδί. Ανησυχείς πως και το παιδί σου θ’ αρχίσει να χρησιμοποιεί την επιθετικότητα για να πάρει αυτό που θέλει. Ανησυχείς πως το παιδί σου θα μείνει πίσω ακαδημαϊκά, επειδή παλεύει ακόμα και για να κρατήσει ένα μολύβι. Το ξέρω.

Πηγή: wikimedia commons

Πηγη : Διακόνημα

…«Τρεις μέρες αφού γέννησα την κόρη μου, μου είπαν ότι έχω καρκίνο. -Γωγώ Μαστροκώστα ( † 25/5/2026)

 

…«Τρεις μέρες αφού γέννησα την κόρη μου, μου είπαν ότι έχω καρκίνο. 

Ακόμα και τώρα δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς χωράνε μέσα στην ίδια ζωή δύο τόσο αντίθετα πράγματα. 

Το μητρικό γάλα και ο φόβος. 

Το νεογέννητο σώμα του παιδιού μου και το δικό μου σώμα που ξαφνικά έμοιαζε να με προδίδει. 

Θυμάμαι το δωμάτιο του νοσοκομείου να μυρίζει μωρό και αντισηπτικό μαζί. 

Μια γυναίκα δίπλα μου θήλαζε. 

Εγώ προσπαθούσα να καταλάβω αν θα ζήσω. 

Κανείς δεν προετοιμάζεται για μια τέτοια στιγμή. 

Γιατί ο άνθρωπος αντέχει σχεδόν τα πάντα εκτός από τον λάθος χρόνο.

ήταν ένας Σταυρός.

 

Όταν γέρασε η μάνα μου με έπιασε μια μέρα και μου ζήτησε μια χάρη. Να πάω στο σπίτι που αφήσαμε στον Πόντο και να βρω το μεταλλικό κουτί που είχε κρύψει, όταν έφυγαν πρόσφυγες, άρον άρον το 1922…

«Πίσω από το τζάκι, αν κουνήσεις ένα τούβλο…» μου περιέγραψε ακριβώς που είναι. Το μόνο που ήθελε από αυτό ήταν ένας Σταυρός.

Πήγα λοιπόν στην Τουρκία και το βρήκα το σπίτι. Χτύπησα το κουδούνι και μου άνοιξε μια γυναίκα, η οποία όμως πολύ ευγενικά εξήγησε ότι δεν μπορώ να μπω αν δεν είναι και ο άντρας της παρών. Μου ζήτησε να επιστρέφω την επόμενη μέρα. Έτσι και έκανα, ακριβώς την ώρα που μου είχε υποδείξει.

«Πρωτοχρονιά με έναν μελλοθάνατο!»

   

Του Αντώνη Μακατούνη - Από την εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια 

---

Όταν αποχαιρετά ο παλιός χρόνος και το βράδυ της αλλαγής του χρόνου όλοι θα βρουν μια ζεστή αγκαλιά για να ευχηθούν «καλή χρονιά», με την προσδοκία για ένα καλύτερο αύριο, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα.

Τις πραγματικές δυσκολίες όμως τις αντιμετωπίζουν όσοι αυτές τις άγιες ημέρες βρίσκονται στα νοσοκομεία.

Οι άρρωστοι και οι ανήμποροι που περνούν επώδυνες στιγμές, με έντονο σωματικό πόνο, αλλά και οι συγγενείς τους, οι οποίοι βιώνουν τα τραγικά συναισθήματα της απόγνωσης και της απώλειας όταν χάνουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα.
Πηγή : ρομφαία

Επικήδειος λόγος που εκφωνήθηκε από τον θείο του, αείμνηστου Βασίλη Καλογήρου, τον κο Γεώργιο Αποστολάκη.-

Σεβασμιότατε άγιε Λαρίσης κύριε Ιερώνυμε, πανοσιολογιότατοι καθηγούμενοι, σεβαστοί πατέρες και μητέρες, την ευχή σας.

Αγαπημένα μου αδέλφια, Κωνσταντίνε και Σοφία, καλή μου ανιψιά Χρυσούλα, και συ γιε μου Στέφανε και σύζυγέ μου Θωμαή, αλλά και όλοι οι συγγενείς και φίλοι που περίλυποι ήλθατε να προσευχηθείτε για την ψυχή του Βασίλη μας και για συμπαράσταση.

Δεν θα σας πω δικά μου λόγια.

Θα σας πω τα άγια λόγια του Αποστόλου Παύλου που ακούσαμε νωρίτερα στην ακολουθία:

«Δεν θέλω, αδελφοί μου, να αγνοείτε όσα έχουν σχέση με εκείνους που έχουν κοιμηθεί, για να μη λυπάσθε, όπως όλοι οι άλλοι που δεν έχουν ελπίδα. Γιατί, αν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός, εκείνους που έχουν κοιμηθεί, όντας ενωμένοι μαζί του με την πίστη στον Ιησού, θα τους πάρει κοντά Του».

Άγγελοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

Του Δημ.Καραβασίλη
Δεν είχε πολύ κόσμο το μεσημέρι στο σούπερ μάρκετ.
Τα ταμεία μπορούσαν να αναπνεύσουν λίγο.
Μπροστά μου ένα μεσήλικας.

Συγκίνηση στην παρέλαση της Προεδρικής Φρουράς: Παρήλασε με τους Εύζωνες ο πατέρας του Σπύρου [Εικόνες]

Στη μνήμη του 24χρονου Εύζωνα, Σπύρου Θωμά, που πέθανε ξαφνικά λίγες ώρες μετά τη βάρδιά του στον Άγνωστο Στρατιώτη, την περασμένη Πέμπτη, ήταν η σημερινή παρέλαση της Προεδρικής Φρουράς μπροστά από τη Βουλή

in.gr

Στη μνήμη του 24χρονου Εύζωνα, Σπύρου Θωμά, που πέθανε ξαφνικά λίγες ώρες μετά τη βάρδιά του στον Άγνωστο Στρατιώτη, την περασμένη Πέμπτη, ήταν η σημερινή παρέλαση της Προεδρικής Φρουράς μπροστά από τη Βουλή.
Ένα 24ωρο μετά την κηδεία του νεαρού Εύζωνα, ο πατέρας του, Χρήστος βρέθηκε στην Αθήνα για την καθιερωμένη Κυριακάτικη παρέλαση των Ευζώνων της Προεδρικής Φρουράς.
Όπως φαίνεται στις εικόνες που παραχώρησε στο in.gr ο φωτογράφος της Προεδρικής Φρουράς, Παντελής Ξύστρος, ο κύριος Χρήστος παρήλασε και ο ίδιος δίπλα στους Εύζωνες.
 

Καλό Παράδεισο παλληκάρι της Πάτρας και της Ελλάδος.

=

Ἐπικήδειος λόγος (ἀπομαγνητοφωνημένος) κατά τήν Ἐξόδιο Ἀκολουθία τοῦ Εὒζωνα τῆς Προεδρικῆς Φρουρᾶς, πατρινοῦ στήν καταγωγή, Σπυρίδωνος Θωμᾶ.

Τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου.

(Ὁ Σπῦρος Θωμᾶς εὐσεβέστατος καί ἐνάρετος νέος, γόνος εὐσεβοῦς οἰκογενείας τῶν Πατρῶν, ἒφυγε γιά τόν οὐρανό αἰφνίδια, ἐνῶ ὑπηρετοῦσε, ὡς Εὒζωνας, στήν Προεδρική Φρουρά. 

Ἡ Κηδεία του ἐτελέσθη πάνδημη μέ στρατιωτικές τιμές, σέ κλῖμα βαθειᾶς συγκίνησης καί ὀδύνης ψυχῆς κατά τά ἀνθρώπινα, στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Ἐλευθερίου Πατρῶν. 

Ὁ Σεβασμιώτατος προέστη τῆς Ἐξοδίου Ἀκολουθίας καί εἶπε τά παρακάτω συγκινητικά λόγια, ὡς ἀποχαιρετισμό, ἒπαινο καί τιμή στόν λαμπρό καί εὐσεβέστατο νέο).

Η ωραιότερη γιορτή για τους Τρεις Ιεράρχες

 

Ένας γενναίος δάσκαλος και οι δυο μοναδικοί και ατρόμητοι μαθητές του γιόρτασαν στο νησάκι Αρκιοί την γιορτή των Τριών Ιεραρχών!

Δεν ξεχνώ

Η μεταστροφή του ηθοποιού Αλέξανδρου Ροστόβτσεφ

Το αθεϊστικό Πάσχα

Το κείμενο που ακολουθεί, είναι γραμμένο από το ρώσο λόγιο Βασίλειο Ιωαχείμοβιτς Νιχηφόρωφ (1901-1941), γόνο φτωχής οικογένειας της Τβέρ, που, μετά την επανάσταση του 1917, κατέφυγε στην Εσθονία. Από το 1921 ο νεαρός εμιγκρές άρχισε, να δημοσιεύει άρθρα και δοκίμια σε περιοδικά και εφημερίδες με το ψευδώνυμο Βόλγιν (επειδή ο μεγάλος ρωσικός ποταμός Βόλγας σχετιζόταν με τις παιδικές του αναμνήσεις). Το 1937 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Τα ονομαστήρια της γης» και το 1938 «Το οδοιπορικό ραβδί». Συνταρακτικός, «αποκαλυπτικός» για την πατρίδα του και την Εκκλησία της.

Δημήτρης Κούκλατζης«Παίρναμε μηνύματα απ’ όλη την Ελλάδα, σε ό,τι έχει σχέση με τη θρησκεία, από μοναστήρια, Εκκλησίες.( μέρος Β)

Η συμπαράσταση του κόσμου

«Φίλοι και οικογενειακό περιβάλλον μας συμπαραστάθηκαν με συγκλονιστικό τρόπο. Ειδικά τα αδέρφια μας και τα ανίψια μας ήταν τα αγχολυτικά μας. Δεν μείναμε μόνοι καθόλου, γιατί αν είσαι μόνος θα τρελαθείς. Μας βοήθησε πάρα πολύ και η αναπάντεχη στήριξη του κόσμου. Δεν περιγράφεται πόσο» λέει στο ΑΠΕ ΜΠΕ η κ. Σοφία. «Τηλεφωνήματα απ’ την πρώτη στιγμή. Επιστολές, εικόνες Αγίων, βιβλία, σημαίες, σταυρούς κ.α. Πολλά αιτήματα φιλίας από αγνώστους στο διαδίκτυο, από μητέρες που δεν γνώριζα. Αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Κυρίες, μεγάλες σε ηλικία έπαιρναν τηλέφωνο, κάποιες συστηματικά. Θα προσπαθήσουμε να ευχαριστήσουμε έναν προς έναν όλους όσοι ήταν δίπλα μας », προσθέτει.

Δημητρης Κούκλατζης :Η Θεία Κοινωνία ήταν κάτι ξαφνικό... Ήταν Πάσχα και ήταν ευλογία… ( Μέρος Α)

Με καθάριο βλέμμα, με φωνή που σιωπά όταν οι ερωτήσεις αγγίζουν ευαίσθητες χορδές της ψυχής και ηρεμία, που σε καμία περίπτωση δε μαρτυρά πως επί 167 ημέρες παρέμεινε κρατούμενος σε φυλακές υψίστης ασφαλείας της γείτονος, ο λοχίας Δημήτρης Κούκλατζης ανοίγει την ψυχή του και μιλάει με ειλικρίνεια, σε μία βαθιά ανθρώπινη συνέντευξη που παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και στην ανταποκρίτρια  στην Αλεξανδρούπολη Λαμπρινή Παπαδημητρίου. Δίπλα του καθ’ όλη τη διάρκεια της συνομιλίας μας, ως άλλοι φύλακες άγγελοι, οι γονείς του Νίκος και Σοφία. Ήρεμοι, μετά από σχεδόν 5,5 μήνες, καταθέτουν τη δική τους αλήθεια, σκιαγραφώντας μέσα απ΄ τις απαντήσεις τους, το χρονικό μιας απρόσμενης αλλά με αίσιο τέλος περιπέτειας.

Η συγκλονιστική απαίτηση του Άγγελου Μητρετώδη από τη μητέρα του

Ο Έλληνας στρατιωτικός παρά την κράτησή του επί 167 μέρες στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Αδριανούπολης δεν έχασε το σθένος του και το ηθικό του ούτε λεπτό – Η μητέρα του σεβάστηκε το αίτημά του παρά την αγωνία της

Με σθένος και δύναμη αντιμετώπισε ο Άγγελος Μητρετώδης την περίοδο που βρισκόταν κλεισμένος στις φυλακές της Αδριανούπολης. 
Πηγή : Πρώτο θέμα

Κτίζεται η δική σου «ευτυχία» πάνω στην δυστυχία του άλλου;

Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Πως μπορείς να δίνεις λιγότερο φάρμακο σε έναν καρκινοπαθή, και το υπόλοιπο να το εμπορεύεσαι προς ατομικό πλουτισμό; Κτίζεται η δική σου «ευτυχία» πάνω στην δυστυχία του άλλου; 

Η ανθρωπιά στο ποδόσφαιρο: Η σπάνια χειρονομία του προπονητή της ΑΕΚ Μανόλο Χιμένεθ.

Όλες τις νίκες στα φετινά ντέρμπι, ο Ισπανός τεχνικός της ΑΕΚ Μανόλο Χιμένεθ τις είχε αφιερώσει σε έναν πραγματικό πρωταθλητή.
Στον μικρό Ανδρέα που δίνει μια παλικαρίσια μάχη ζωής ενάντια στον καρκίνο.

Από τότε ο μικρός αποτελεί πηγή έμπνευσης και δύναμης για όλους στην ΑΕΚ.
Επομένως δεν χρειάστηκε να σκεφτεί πολύ ο Χιμένεθ, για να βρει που θα αφιερώσει την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Την είχε έτοιμη.

Έτσι, μετά τη νίκη επί του Πανιωνίου, όταν η ΑΕΚ σφράγισε και μαθηματικά το πρωτάθλημα, ο Μανόλο Χιμένεθ πήγε κατευθείαν δίπλα στον Ανδρέα, για να του το αφιερώσει.
Τον έβαλε μάλιστα μέσα στα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ για τους πανηγυρισμούς, με όλους τους ποδοσφαιριστές να γίνονται μαζί του μια αγκαλιά.

Στον πατέρα Λουκά...

Της Αθηνάς Παπαδοπούλου
Σεβαστέ και Αγαπημένε μας πατέρα ,
Ήρθε η ώρα σου, τέλειωσε το καντηλάκι σου αν και όλη η ζωή σου ήταν σαν λαμπάδα που έφεγγε το δρόμο μας και τον δρόμο των γύρων σου.
Φεύγεις γεμάτος και υπερήφανος!!
Υπερήφανος γιατί έζησες σαν αγωνιστής της ζωής. Θυμάσαι που δούλευες για να τελειώσεις το σχολείο, που δούλευες μετά για να μπορέσεις να σπουδάσεις και που διπλοδούλευες για να βοηθήσεις την στενή και ευρύτερη οικογένεια σου;;
Πατέρα πρέπει να είσαι υπερήφανος γιατί ήσουν λεβέντης τότε με τον αγώνα εναντίων των Αγγλων, που 17 χρονών παιδί βρέθηκες κρατούμενος για δυο χρόνια να υπομένεις με ανδρεία την βαναυσότητα των κατακτητών.

Χριστός Ανέστη σημαίνει να πεθαίνεις και να κρατιέσαι απ' τα χέρια του Χριστού με εμπιστοσύνη.

π.Δημητρίου Αρώνη

  Χθες Τρίτη 24 Απριλίου ,έγινε η νεκρώσιμη ακολουθία του χαμογελαστού Κωνσταντίνου μας στο Ναό μας, που ο Κύριος οίδε, αιφνίδια και αναπάντεχα ανεχώρησε από τα επίγεια... 
Έχει γίνει το κέντρο των συζητήσεών μας, ο λόγος που δυσκολευόμαστε να απαντήσουμε στα Μυστήρια του Θεού, που έχουμε χάσει την ηρεμία μας, γι' αυτό και το κομποσκοίνι τρέχει στα χέρια μας...