Πολλοί αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο λόγος να πηγαίνουμε στην εκκλησία για να λειτουργηθούμε, και μάλιστα από νωρίς.
Ο κάθε πιστός λοιπόν σε όλη την διάρκεια της ΘΕΊΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑΣ ανυψώνεται σταδιακά πνευματικά, ακολουθώντας μια σειρά βαθμίδων, όπως μας εκθέτει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής. περιγράφοντας το πνευματικό ανέβασμα του πιστού στην κάθε βαθμίδα.
Πηγή : Ενοριακή ζωή
1. Κατά την «ΠΡΏΤΗ ΕΊΣΟΔΟ» (τη λεγόμενη και Μικρή Είσοδο), ο πιστός «αποβάλλει την απιστία, αυξάνει την πίστη, ελαττώνει την κακία, προοδεύει στην αρετή και εξαφανίζει την άγνοια με την προσθήκη της γνώσης». Αυτό συμβαίνει διότι κατά την πρώτη είσοδο εμφανίζεται συμβολικά ανάμεσά μας ο ίδιος Ο ΧΡΙΣΤΌΣ , που είναι η πηγή της αρετής και της πίστης.
2. Ακολουθεί η ΑΚΡΌΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΊΟΥ, όπου δηλώνονται όλες οι πλευρές "της πίστης, της αρετής και της γνώσης". Ο Άγιος Μάξιμος σημειώνει ότι το περιεχόμενο του Ευαγγελίου είναι «η συντέλεια του γήινου φρονήματος». Δηλαδή, περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που έχει ανάγκη ο άνθρωπος, ώστε να εγκαταλείψει τις γήινες σκέψεις και να προσβλέψει προς τον ουρανό. Η τάση αυτή του ανθρώπου να ανυψωθεί προς τον ουρανό, δηλώνεται και με το κλείσιμο των Θυρών του ιερού βήματος. Συμβολίζεται, έτσι. η ανάγκη «να κλείσει» ο πιστός τις αισθήσεις του προς την αμαρτία.
3. Η «ΕΊΣΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΓΊΩΝ ΜΥΣΤΗΡΊΩΝ» (η Μεγάλη Είσοδος) υπενθυμίζει στον πιστό τη θεϊκή οικονομία για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η σωτηρία αυτή πραγματοποιήθηκε με τη σταυρική Του θυσία, την οποία και συμβολίζει η Μεγάλη Είσοδος.
4. Ακολουθεί ο ΑΣΠΑΣΜΌΣ ΤΗΣ ΑΓΆΠΗΣ (Αγαπήσωμεν αλλήλους ίνα εν ομονοία ομολογήσομεν …. ) . Πρόκειται για την εκδήλωση και την κατοχύρωση της ομόνοιας και της αγάπης μεταξύ των χριστιανών, κλήρου και λαού. Χωρίς τις αρετές αυτές είναι αδύνατη η συμμετοχή του πιστού στο υπόλοιπο της Θείας Λειτουργίας.
5. Το «ΣΎΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΊΣΤΕΩΣ» που ακολουθεί, θυμίζει στους πιστούς όλες τις ευεργεσίες του Θεού προς τον άνθρωπο. Δηλαδή: 1. τη δημιουργία, 2. τη σωτηρία από το Χριστό, 3. τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος, και 4. τη ζωή του αγιασμού των πιστών μέσα στην Εκκλησία.
6. Ο ΤΡΙΣΆΓΙΟΣ ΎΜΝΟΣ, που ακούγεται μετά εκφράζει τη μεγάλη αλήθεια, ότι η ανθρώπινη ψυχή είναι ισότιμη με τους αγγέλους στο θέμα της δοξολογίας του Θεού.
Το στοιχείο αυτό είναι σημαντικότατο, διότι συνειδητοποιούμε την ένωση του υλικού κόσμου (άνθρωποι) με τον πνευματικό κόσμο (άγγελοι) κατά τη Θεία Λειτουργία.
Η ΚΥΡΙΑΚΉ ΠΡΟΣΕΥΧΉ (το Πατερ ημών) διαδηλώνει την υιοθεσία του ανθρώπου από το Θεό. Τονίζεται, έτσι, ότι με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος οι πιστοί αξιώνονται ν’ αποκαλέσουν το Θεό Πατέρα και έτσι να αισθανθούν την οικειότητα της ένωσής τους με το Θεό.
7. Και τέλος η ενότητα του πιστού με το Θεό κορυφώνεται με τη «ΜΕΤΆΛΗΨΗ ΤΩΝ ΑΧΡΆΝΤΩΝ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΏΝ ΜΥΣΤΗΡΊΩΝ». ‘Οπως μάλιστα σημειώνει ο Άγιος Μάξιμος, με τη Θεία Μετάληψη ο άνθρωπος αξιώνεται να γίνει «Θεός κατά χάριν».
Αυτό σημαίνει ότι η Θεία Λειτουργία οδηγεί τον άνθρωπο στο δρόμο της θέωσης, δηλαδή της ανύψωσης του προς την τελική ενότητα και ταυτότητα με το Θεό.
ΔΌΞΑ ΤΩ ΘΕΏ και ΒΟΉΘΕΙΆ ΜΑΣ.!
Πηγή : Μυσταγωγία, ΚΔ’, 19-51, έκδοση Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.
