Tης Αναστασίας Κωτσοπούλου
Με τρεις κόρες και μια που περνάει τώρα τις συμπληγάδες των εξετάσεων, είμαι κι εγώ 17.
Με όλα τα παιδιά που αυτά τα χρόνια έρχονται στο γραφείο για άγχος εξετάσεων είμαι κι εγώ 17.
Με αυτή τη πίεση από γονείς, σχολεία, καθηγητές, φροντιστήρια είμαι κι εγώ 17.
Αναρωτιέμαι τι θα λέτε σήμερα; Πως θα κοιτάξετε τα παιδιά, που ταυτίζονται με το σημείωμα του παιδιού… τα έχω ακούσει αυτά τα λόγια! Πολλές φορές… παίζουν στο μυαλό μου όλα τα χρόνια που δουλεύω.
Καθε παιδί που εκφράζει την κούραση του και τόσα άλλα που δεν είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν σε κάποιον, στον ειδικό…
Είμαστε μια γενιά που απέτυχε σε όλα!! Καταφέραμε να θεωρούμε επιτυχία τις εξετάσεις! Και να ρίχνουμε παιδιά από τις ταράτσες!
Αν ήμουν υπουργός Παιδείας θα τις καταργούσα σήμερα!
Παιδιά στερούνται την ομορφιά της ζωής, δεν τους τη δίνουμε, γιατί πρέπει να μιμηθούν τα πρότυπα των social, να postάρουν με συγκεκριμένο concept, να είναι ενεργά σεξουαλικα από τα 12, να «πειράζουν» τα χείλη τους στα 15, να τρέχουν με τα πατίνια από τα 10, να πίνουν αλκοόλ από τα 8 και να ατμιζουν από την κούνια. Κι αν δεν είναι έτσι, είναι «ανώμαλα» γιατί αυτό είναι το νορμαλ, και βιώνουν bullying, αποκλεισμό και απόρριψη.
Και μέσα σε όλα αυτά η μάχη για μια θέση στο πανεπιστήμιο που δε θα σου εξασφαλίσει δουλειά, και θα συνεχίσεις να κάνεις service, να πηγαίνεις σεζόν και να είσαι ένα ακόμα πιόνι στο σύστημα.
Είμαι κι εγώ 17 πονάω με τα λόγια σου κορίτσι μου… τα έχω ακούσει ξανά και ξανά… συγνώμη για το πλαίσιο που σου δώσαμε… συγνώμη για όσα σου στερήσαμε… γιατί δε σου δείξαμε την ομορφιά που αν δε τη βρεις, θα φτιάξεις εσύ! Υπάρχουν πολλά μονοπάτια, υπάρχει όμως και το δικό σου!
Συγνώμη κορίτσι μου που δεν ήμασταν εκεί να σε ακούσουμε.
Κι όμως ήμασταν κι εμείς 17
