Γιατί φοβάμαι ακόμη να αποφασίσω;
Τόσες φορές έχω νιώσει μέσα μου αυτή την κλήση. Τόσες φορές η καρδιά μου γυρίζει προς το μοναστήρι, προς την προσευχή, προς τη σιωπή, προς τον Χριστό. Κι όμως, συνεχίζω να λέω: «Αργότερα… δεν είμαι ακόμη έτοιμος».
Μα πότε θα είμαι έτοιμος;
Αν περιμένω να φύγουν όλοι οι φόβοι μου, ίσως δεν φύγω ποτέ. Αν περιμένω να γίνω τέλειος, δεν θα ξεκινήσω ποτέ. Ο Χριστός δεν περιμένει από εμένα να τα γνωρίζω όλα. Περιμένει μόνο να Τον εμπιστευθώ.
Ίσως αυτό που φοβάμαι δεν είναι το μοναστήρι. Ίσως φοβάμαι να αφήσω πίσω μου τη ζωή που γνωρίζω. Φοβάμαι το άγνωστο. Φοβάμαι μήπως χάσω κάτι.
Κι όμως, τι αξίζει περισσότερο από το να κερδίσω τον Χριστό;
Δεν θέλω να περάσουν τα χρόνια και κάποτε να κοιτάξω πίσω και να αναρωτηθώ: «Κι αν είχα τολμήσει;»
Θέλω να μπορώ να πω:
«Κύριε, δεν ήξερα τι θα συναντήσω. Δεν ήμουν δυνατός. Αλλά Σε εμπιστεύθηκα και ήρθα».
Δεν ξέρω αν είμαι άξιος. Δεν ξέρω αν θα αντέξω. Ξέρω όμως ότι, αν ο Χριστός με καλεί, δεν θέλω να κλείσω την πόρτα της καρδιάς μου.
Θέλω να κάνω το πρώτο βήμα.
Και μετά ας κάνει Εκείνος τα υπόλοιπα.
Χριστέ μου, αν αυτός είναι ο δρόμος που μου ετοίμασες, δώσε μου το θάρρος να τον περπατήσω.
