Η μοναχική ζωή - Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού ( Α μέρος)

1.Τί είναι ο μοναχός και πώς μπορεί να καταλάβει κάποιος ότι του ταιριάζει η μοναχική ζωή;

«Πολύς ημίν ο λόγος και δυσερμήνευτος λέγειν επεί νωθροί γεγόνατε ταις ακοαίς» (Εβρ. 5,11). Αρχίζω την απάντηση δανειζόμενος τα λόγια του Παύλου. Ο Κύριος μας ερμηνεύει σαφέστατα ένα από τα κύρια καθήκοντά μας: «Έσεσθε τέλειοι ότι ο Πατήρ υμών τέλειος έστιν» (Ματ. 5,48). Και στον Ιουδαίο που ρώτησε πώς θα γίνει τέλειος απάντησε: «Ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δεύρο ακολούθει μοι αίρων τον σταυρόν σου» (πρβλ. Ματ. 19,21).

Πατήρ Τιμόθεος Τακαγιούκι Κοζάκι, ο ιερέας από το Τόκιο που φυλάει την εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας στη Μονή Ιβήρων του Άγιου Όρους

«Είμαι από την Ιαπωνία, είμαι χριστιανός Ορθόδοξος και το όνομα μου… ακούγεται κρητικό», τόνισε ο ιερέας - Πώς έγινε χριστιανός ορθόδοξος - Το θαύμα της εικόνας της Παναγίας Πορταΐτισσας

Πατήρ Τιμόθεος Τακαγιούκι Κοζάκι, ο ιερέας από το Τόκιο που φυλάει την εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας στη Μονή Ιβήρων του Άγιου Όρους

Πηγή :Protothema.gr 

Όσοι προσκυνητές επισκέπτονται το Άγιο Όρος και συγκεκριμένα τη Μονή Ιβήρων μένουν έκπληκτοι, καθώς αντικρίζουν έναν Ιάπωνα ιερέα που φυλάει την εικόνα δίνοντας την εντύπωση ότι πρόκειται για σαμουράι. «Είμαι από την Ιαπωνία, είμαι χριστιανός ορθόδοξος και το όνομα μου… ακούγεται κρητικό!», λέει με χιουμοριστικό τρόπο ο πατήρ Τιμόθεος, κατά κόσμον Τακαγιούκι Κοζάκι.

Μιλώντας στο creta24.gr, ο ιερέας επεσήμανε πως κατάγεται από το Τόκιο αλλά το επίθετό του ακούγεται κρητικό... «Κοζάκης». Περιγράφει τον θρύλο της Παναγίας Πορταΐτισσας και τον λόγο που η εικόνα επέλεξε το παρεκκλήσι και όχι το Καθολικό του ιστορικού μοναστηριού που αποτελεί το τρίτο μοναστήρι στην ιεραρχία στο Άγιον Όρος, ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα από Γεωργιανούς (ίβηρες) μοναχούς και αρχικές έλαβε το όνομα «Μονή του Κλήμεντος».

Σκέφτεσαι να γίνεις Μοναχός ;

Περνούν οι μέρες, περνούν τα χρόνια και έρχονται κάποιες σκέψεις στο μυαλό μου, που θα ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σου.

 Πώς ήταν τα πράγματα και ο κόσμος πριν χρόνια ; 

Οι άνθρωποι ζούσαν με το Θεό ,αγαπούσαν το Θεό, στηρίζονταν στο

 Θεό. Τα Μοναστήρια μας γεμάτα από Μοναχούς  και Μοναχές . Πήγαινες επίσκεψη σ' ένα

Μοναστήρι και μοσχοβολούσαν οι αυλές, από τα όμορφα λουλούδια, που προσευχόμενος ο Μοναχός ή η Μοναχή έβαζε στις γλάστρες και στους κήπους .

Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Καλτεζών 

Τι είναι ο Μοναχισμός

Οι άγιοι πατέρες ως διδάσκαλοι του μοναχισμού και φωστήρες της όλης Εκκλησίας εδίδαξαν και τα μέσα και τους τρόπους που πρέπει να μετέλθη όποιος πράγματι επιθυμεί την θεραπεία από τα πάθη του και την απόκτηση της υγείας του. Βασικότατο γνώρισμα του μοναχισμού είναι αυτή η καθ' ολοκληρίαν εφαρμογή αυτής της θεραπευτικής αγωγής. Αν θέλουμε να δούμε την ουσία του ορθόδοξου μοναχισμού πρέπει να μελετήσουμε τους μακαρισμούς και όλες γενικά τις εντολές του Χριστού. 

Η ελπίδα στον Χριστό έχει αποτέλεσμα! - Εμπειρίες από το Άγιον Όρος – Λεμεσού Αθανασίου

~ Όταν ήμουν στο Άγιον Όρος κάναμε ένα διάστημα στην Καψάλα, στην έρημο της Καψάλας – είναι περιοχή μεταξύ Καρυών Παντοκράτορος και Σταυρονικήτα• μια αγιασμένη περιοχή, έρημος, πανέμορφη, τότε στην εποχή μου ακόμα πιο γραφική, χωρίς δρόμους, χωρίς τίποτα.

Γεμάτη γεροντάκια, ερημίτες. Ήμασταν εκεί πάμφτωχοι, δεν μας ήξερε κανένας, ούτε κι εμείς ξέραμε κανένα. Αφού να σκεφτείτε μια φορά πήγα στη Δάφνη να πάρω κάποια γράμματα κι ήρθε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ελλάδος, κι είδαμε αστυνομίες, στρατό και μου λέει ένα γεροντάκι «πήγαινε, διάκο, ρώτα γιατί είναι αυτή όλη η αστυνομία εδώ». Λέω, «να πάω». Πάω και λέω «γιατί είναι η αστυνομία εδώ;»

Λέει «θα ’ρθει ο Σαρτζετάκης». Λέω, «ποιος είν’ αυτός;»! Λέω, «παππού, παππούλη, θα ’ρθει ο Σαρτζετάκης!». «Ποιος είν’ αυτός;» μου λέει. Λέω, «πού ξέρω κι εγώ;». Μου λέει, «πήγαινε ξαναρώτα». Πάω να ξαναρωτήσω τον αστυνομικό, μόνο που δεν με συνέλαβε! Λέω, «συγγνώμη, ποιος είναι ο Σαρτζετάκης;». Μου λέει, «τρελός είσαι;». Τίποτα, ιδέα δεν είχαμε!

Άγιος Ιωσήφ Ησυχαστής († 1959) Έλαβα, παιδί μου, την επιστολή σου, και είδα σ’ αυτή την ανησυχία σου.

Όμως μη λυπάσαι, παιδί μου. Μην ανησυχείς τόσο. Και αν πάλι έπεσες, πάλι σήκω. Ονομάσθηκες ουρανοδρόμος. Δεν είναι, παράξενο να σκοντάφτει εκείνος που τρέχει. Μόνον χρειάζεται να έχει υπομονή και μετάνοια κάθε στιγμή.

Βάζε λοιπόν μετάνοια συνεχώς, όταν σφάλεις, και μη χάνεις καιρό. Γιατί, όσον αργείς να ζητήσεις συγχώρηση, τόσον δίνεις άδεια στον πονηρό να απλώνει μέσα σου ρίζες. Μην τον αφήνεις να αποκτά δικαιώματα εις βάρος σου.

Πηγή : Πεμπτουσία

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης: Μόνον ο Χριστός νικά τους μεγάλους πειρασμούς.

 

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης: Μόνον ο Χριστός νικά τους μεγάλους πειρασμούς.

~ Ο Γέροντας μου είχε φύγει από την ζωή και ανέλαβα πολλές ευθύνες. Κάποτε είχα ένα πολύ μεγάλο πειρασμό εξωτερικό, πολύ άσχημο. Από πουθενά φως, από παντού ήταν απειλητικά όλα. Εκείνη την δύσκολη και σκοτεινή ημέρα γονάτισα και παρακάλεσα πάρα πολύ θερμά. 

Μια ακτίνα φωτός ήλθε και μου έδωσε στην καρδιά μου την πληροφορία: «Ο πειρασμός αυτός θα λήξη. Μη φοβού!». Αμέσως απλώθηκε η γαλήνη και η ηρεμία στην ψυχή μου. Πράγματι το αποτέλεσμα ήταν ότι έληξε ο πειρασμός με μεγάλη ωφέλεια, πάρα πολύ μεγάλη ωφέλεια. 

Όταν ο άνθρωπος τον κάθε πειρασμό τον υπομένη με προσευχή, καρτερία, αγώνα και δώση εκεί όλο τον εαυτό του, τελικά θα υποχωρήση και η νίκη θα αποδοθή στον Χριστό. Γιατί μόνον ο Χριστός νικά αυτούς τους μεγάλους πειρασμούς. Αλλά εμείς είμεθα αδύναμοι άνθρωποι κι έχουμε τα μάτια της ψυχής μας κλειστά. Δεν βλέπουμε πίσω από κάθε πειρασμό τι κρύβεται. Κρύβεται μεγάλη ωφέλεια.

Πηγή : Ενοριακή ζωή 

Ορθόδοξος Μοναχισμός - Ιωάννης Μέγεντορφ, Θεολόγος – Κοσμήτορας του Θεολογικού Σεμιναρίου του Αγίου Βλαδίμηρου

Ο ορθόδοξος μοναχισμός έλαβε ποικίλες μορφές στη μακρόχρονη ιστορία του, από τους απλούς αναχωρητές, που πρωτοεμφανίστηκαν στις ερήμους της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης έως τα μεγάλα κοινόβια και τις μοναστικές κοινότητες που τελούσαν κάτω από τους λεγόμενους Κανόνες του αγίου Παχωμίου ή του αγίου Βασιλείου.

Πηγή : Πεμπτουσία 

Η Μοναχική ζωή Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού (Β μέρος)

 

3.Τί είναι η αποταγή;

Αποταγή είναι η άρνηση όσων πραγμάτων ή νοημάτων δεν ανήκουν στην απόλυτη «χρεία» (ανάγκη) και συνέχεια της ζωής. Είναι γενικός κανόνας πλέον ότι αν κάτι δεν ανήκει στους ορούς της χρείας, ανήκει στο μέρος της επιθυμίας. Αυτή θα γεννήσει την πλεονεξία και τη φιλαυτία και έτσι θα ετοιμαστεί ο δρόμος για τη φιληδονία, τη μητέρα του θανάτου.

Τύπος αληθινής υποταγής έγινε ο Κύριός μας μετά το βάπτισμα, όταν αναχώρησε στην έρημο και, μέσω της πίστεως, παραδόθηκε στην πανσωστική πρόνοια του δημιουργού, που συνέχει και συντηρεί τα σύμπαντα. Το «επίρριψον επί Κύριον την μέριμνάν σου και αυτός σε διαθρέψει» (Ψαλμ. 54,23), του ψαλμωδού, φανερώνει το νόημα της απόλυτης αποταγής.

Μόνο οι βεβαιόπιστοι μπορούν να αποκτήσουν αυτήν την πανάρετη. Οι πατέρες που την εφάρμοσαν στη ζωή τους γεύτηκαν και το γλυκύ της καρπό, την απροσπάθεια. Αυτή είναι γέννημα της σταθερής πίστεως στη θεία πρόνοια και οδηγεί, κατά τους πατέρες, στην «πίστη της θεωρίας».

Το Αγγελικό πολίτευμα (γνωριμία με τον Ορθόδοξο Μοναχισμό)

 

Το υπέροχο αυτό βιβλίο που αποτελεί γνωριμία και προσέγγιση με τον Ορθόδοξο Μοναχισμό , μπορείτε να διαβάσετε εδώ .Το βιβλίο είναι έργο του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου και κυκλοφόρησε το 1972 από τις εκδόσεις Χρυσοπηγή.Το προσφέρουμε εδώ για αυτούς που ρωτούν και θέλουν να μάθουν για την μοναχική ζωή .Και ίσως να σκέφτονται και να την επιλέξουν .

Πατήστε τον επόμενο σύνδεσμο.

Το Αγγελικό πολίτευμα

Περί Μοναχισμού

 

Οι απαρχές του.

Ο μοναχισμός αποτελεί έναν από τους πανάρχαιους εκκλησιαστικούς θεσμούς ο οποίος γνώρισε στο διάβα των αιώνων εξελίξεις και σχηματικές αλλαγές στην οργάνωσή του, αλλά εν τη ουσία του παραμένει αμετάτρεπτος και αναλλοίωτος, με σαφή προσανατολισμό και σκοπό.

Κατά τους τρείς πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, αρκετά πρίν την κατάπαυση των διωγμών επί Μ. Κων/νου, ενεφανίσθησαν ευσεβείς Χριστιανοί, οι οποίοι έφευγαν από τον κόσμο για να επιδοθούν, απερίσπαστοι από βιοτικές μέριμνες και κοσμικούς θορύβους, στην άσκηση και την προσευχή. Ενώ άλλοι αναχωρούσαν στην έρημο για να αναζητήσουν εκεί όχι απλώς μία ασφάλεια από τους κινδύνους ενός διεφθαρμένου πολιτισμού, αλλά την πλήρη εκείνη προσφορά της ζωής τους στο Θεό. Έτσι έχουμε την ανάπτυξη του πρώιμου ερημιτικού μοναχισμού.

Μοναχισμός, μοναστήρια, μοναχοί

 

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Aγιορείτης

.......Όταν ο κόσμος αλλοιώνεται, επηρεάζει και το μοναχισμό. Ο μοναχισμός όμως πρέπει να μένει αναλλοίωτος. Η υποβάθμιση του ορθόδοξου μοναχισμού σε περιόδους εκκοσμικεύσεως είναι ανεπίτρεπτη.
Το εκκλησιαστικό ήθος πρέπει να μένει ανεπηρέαστο πάντοτε. Η διατήρηση του μηνύματος και της προσφοράς του μοναχικού ιδεώδους δεν πρέπει να αλλάζει, αλλά να χαρίζει το πνεύμα της ασκήσεως, της εγκράτειας και της ταπεινοφρο-σύνης, τόσο απαραίτητων στη ζωή. Ο μοναχισμός, όποτε ήταν σε ακμή, δώριζε αίγλη στο σώμα της Εκκλησίας. Ο κόσμος θεωρεί το μοναχισμό περιττό, κάτι περασμένο, αχρείαστο και μερικές φορές και βλαβερό.

Πατήρ Πλακίδας (Pere Placide Deseille)

Ἕνας ἤρεμος, ἀνήσυχος καί ἀκαταπόνητος

στήν ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας

Ρωμαιοκαθολικός μοναχός,

πού ἔγινε Κληρικός  τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας

Ι.   ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ὁ π. Πλακίδας ἐκοιμήθηκε ἐν Κυρίῳ 92 ἐτῶν στίς 7 Ἰανουαρίου 2018 στό ἀνδρικό μετόχι τῆς Σιμωνόπετρας, πού εἶχε ἱδρύσει στό ὄνομα τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου στό Vercors (μέση Γαλλία, κοντά στήν Grenoble). Στό αὐτοβιογραφικό του κείμενο “Σταθμοί ἑνός προσκυνήματος” σημειώνει ὅτι στούς κόλπους τῆς οἰκογενείας του, ἡ γιαγιά του καί δύο θεῖες του, ἀπό τήν πλευρά τοῦ πατέρα του, τοῦ μετέδωσαν πολύ νωρίς τήν γεύση τῶν θησαυρῶν τῆς Παραδόσεως μέσῳ καί δύο ἔργων γιά τήν ἀρχαία Προσευχή καί τίς ἀρχαῖες Λειτουργίες τῆς Δύσεως καί τῆς Ἀνατολῆς, ἀλλά καί τῆς εὐσεβείας των.

Ὁ Ὀρθόδοξος Μοναχισμὸς κατὰ τὸν Ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη

τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεωργίου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι ἀπὸ τὴν εἰσήγηση τοῦ σεβαστοῦ Γέροντα στὸ Α´ Ἐπιστημονικὸ Συνέδριο «Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: ἡ ζωὴ καὶ ἡ διδασκαλία του», τὸ ὁποῖο διωργανώθη (καὶ διεξήχθη) ἀπὸ τὸ Ἱερὸ κοινόβιο τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου στὶς 21-23 Σεπτεμβρίου 1999. Πηγή: «ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, ὁ πελώριος σμάραγδος»

---

Πρὸ ἐτῶν Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, ἀναφερόμενος στὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, τὸν χαρακτήρισε ὡς ἕνα εὐφυῆ μοναχό. Ἄραγε ὁ ἅγιος Νικόδημος ἦτο μόνο ἕνας εὐφυὴς μοναχὸς καὶ ὄχι ἕνας ἅγιος καὶ σοφὸς κατὰ κόσμον καὶ κατὰ Θεὸν μοναχὸς καὶ μία ἀληθινὴ πατερικὴ μορφή;

Πατρῶν Χρυσόστομος: «Τά Μοναστήρια μας στάθηκαν τά προπύργια τῆς πίστεως καί τῆς ἐλευθερίας τῆς πατρίδος μας»

          «… Ἡ ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος πέρασε καί λιβανίστηκε ἀπό τίς αὐλές καί τούς θόλους τῶν Ἐκκλησιῶν τῶν Ἱερῶν Μονῶν μας. Ἡ Ρωμηοσύνη καί ἡ Ὀρθοδοξία πορεύτηκαν καθ’ ὃλην τήν διάρκεια τῆς δουλείας μαζί. Ἀκολούθησαν τόν δρόμο τοῦ φρικτοῦ μαρτυρίου καί ἂντεξαν, γιατί τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων, τῶν ἡρώων καί ἀγωνιστῶν,  ὃλων τῶν Ἑλλήνων, Κληρικῶν καί Λαϊκῶν κατηύγαζαν ἡ πίστη στόν Θεό καί ἡ ἀγάπη στήν Πατρίδα.

          Τά Μοναστήρια διετήρησαν τήν παράδοση, τήν πίστη, τή γλῶσσα, τήν ἰδιοπροσωπία τῶν Ἑλλήνων, θέριεψαν καί ἀνάστησαν τῶν δούλων τήν ἀποσταμένη ἐλπίδα καί τό φῶς ἀπό τό ταπεινό καντήλι τους ἒγινε φλόγα καί πυρκαϊά πού κατέκαυσε τόν τουρκικό ζυγό καί χάρισε τό ποθούμενον, τήν πολυπόθητη δηλαδή, ἐλευθερία.

Τι είναι η Μοναχική ζωή ;

 

Με την εμφάνιση του μοναχισμού παρουσιάστηκε μια ιδιαίτερη μορφή ζωής στην Εκκλησία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δημιουργήθηκε και νέα ηθική. Η Εκκλησία δεν έχει ιδιαίτερη ηθική για τους κοσμικούς και ιδιαίτερη για τους μοναχούς, ούτε διαφοροποιεί τις δύο αυτές κατηγορίες των πιστών ως προς τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο Θεό. Η χριστιανική ζωή είναι κοινή για όλους. Όλοι οι Χριστιανοί έχουν ως κοινό γνώρισμα «το από Χρίστου και είναι και ονομάζεσθαι»(1). Η υπόσταση δηλαδή και το όνομά τους ανάγονται στο Χριστό. Αυτό σημαίνει ότι ο Χριστιανός είναι γνήσιος και αληθινός, όταν στηρίζει τη ζωή και τη διαγωγή του στο Χριστό. Η προσπάθεια όμως αυτή δυσχεραίνεται μέσα στον κόσμο.

Αυτό που είναι δύσκολο στον κόσμο επιχειρείται με ιδιαίτερη φροντίδα στο μοναχισμό. Ο μοναχός επιδιώκει στην πνευματική του ζωή ότι οφείλει να επιδιώκει και οποιοσδήποτε πιστός να ζει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού. Οι βασικές αρχές του μοναχισμού συμπίπτουν ουσιαστικά με τις βασικές αρχές της ζωής όλων των πιστών. Αυτό γίνεται εμφανέστερο στην ιστορία της Εκκλησίας κατά τους πρώτους αιώνες, όταν δεν είχε ακόμα εμφανισθεί ο μοναχικός θεσμός.

Στην παράδοση της Εκκλησίας είναι προφανής η προτίμηση της παρθενίας ή της αγνότητας απέναντι στο γάμο. Η θέση αυτή δεν στρέφεται βέβαια εναντίον του γάμου, που αναγνωρίζεται ως μέγα μυστήριο(2), αλλά επισημαίνει τις δυσκολίες που συνεπάγεται σε πρακτικό επίπεδο για την πνευματική ζωή. Γι΄ αυτό εξαρχής υπήρχαν πολλοί Χριστιανοί, που απέφευγαν τη σύναψη γάμου. Έτσι ο απολογητής Αθηναγόρας, που έζησε κατά το δεύτερο αιώνα, γράφει: «Εύροις δ΄ αν πολλούς των παρ΄ ημίν άνδρας και γυναίκας καταγηράσκοντας αγάμους ελπίδι του μάλλον συνέσεσθαι τω Θεώ»(3).

Εξάλλου η χριστιανική ζωή συνδέθηκε εξαρχής με την αυταπάρνηση και τη θυσία: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι»(4). Ο Χριστός ζητά από τον άνθρωπο την πλήρη αυτοπροσφορά του: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος»(5).

πηγή : Ιερά Μονή Αναλήψεως Σερρών 

Τι σημαίνει μοναχός; Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Λέγεται από τους ειδικούς ερευνητές πώς η λέξη μοναχός περιέχει την παλαιοδιαθηκική έννοια για αμέριστη, ενιαία καρδιά, προσηλωμένη μόνιμα, μόνο στον μόνο Θεό.

Ο πιστός άνθρωπος μπορεί ν’ απαντήσει στη βαθειά επίγνωση της μοναδικότητας του ενός αληθινού Θεού μόνο με την ενεργοποίσηση όλων του των δυνάμεων, δυνατοτήτων και εφέσεων του προς ολοκληρωτική αγάπησή του.

Ο συνεχής και μόνιμος προσανατολισμός της ανθρώπινης υπάρξεως στον Θεό χαρακτηρίζεται ως απλότητα. Η ασκητικότητα και η εγκράτεια δίνει εσωτερική ενότητα και χαρακτηρίζει τους αληθινούς φίλους του Θεού, τους απλούς και όχι απλοϊκούς.

Τι κάνουν οι μοναχοί;

 

   

Πηγή : Ενωμένη Ρωμιοσύνη

του αρχιμ.Ιακώβου Κανάκη

Όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος όρισε τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του κράτους, εισήλθε μέσα στην Εκκλησία ένα πνεύμα εκκοσμίκευσης.  Οι χριστιανοί που επιθυμούσαν να ζήσουν την «ζεστασιά» της «πρώτης Εκκλησίας» αποφάσισαν να φεύγουν από τις πολυπληθείς πόλεις και να ζουν κατά μόνας ή ως μικρές ομάδες σε έρημα μέρη.  Αυτή είναι η αρχή του μοναχισμού.  Οι άνθρωποι που θα ζουν στις ερημιές (στα μοναστήρια αργότερα) δεν θα το κάνουν επειδή μισούν τον κόσμο αλλά επειδή αγαπούν τον κόσμο.

Ο Γέροντας Παΐσιος μιλά για τον Μοναχισμό

\

Συνομιλία που είχε με κάποιον που σήμερα είναι μοναχός σε αγιορείτικη μονή.

-Γέροντα, όλοι οι μοναχοί καταλαβαίνουν το νόημα του μοναχισμού;

Ο μοναχισμός είναι μια μεγάλη τιμή και ευεργεσία του Θεού προς τον άνθρωπο.  Σιγά-σιγά όμως μπαίνει ο μοναχός στο βαθύτερο νόημα του. Αυτό τον κάνει να νοιώθει μια καρδιακή αγαλλίαση. Τότε αντιλαμβάνεται την μεγάλη ευεργεσία του Θεού. Δεν σταματά δε να δοξολογεί και να ευχαριστεί το Θεό. Νιώθει τη μεγάλη τιμή που του έκανε. Είναι λιγάκι δύσκολο να καταλάβει κανείς το μεγαλείο. Οι μοναχοί ζουν από εδώ τη ζωή των Αγγέλων, γι’ αυτό λέγονται και τάγμα Αγγελικό. Όταν μετά από τον αγώνα του ο μοναχός αρχίζει να μαζεύει τους πνευματικούς καρπούς τότε γεύεται ένα μέρος από την χαρά του Παραδείσου. Ο μοναχός με την μετάνοια, την ταπείνωση, την θεία Χάρη νοιώθει συνεχώς μέχρι τέλους της ζωής τους ευγνωμοσύνη προς το Θεό.

Οι κατηγορίες κατά του μοναχισμού

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου με τίτλο: «Το αγγελικό πολίτευμα – Γνωριμία με τον Ορθόδοξο Μοναχισμό»).

Δια μέσου των αιώνων πολλοί εκ των μοναχών ανεδείχθησαν πραγματικοί κοινωνικοί εργάται πού προσέφεραν ό,τι είχαν στην υπηρεσία του συνανθρώπου, που ανήκε είτε στην μεγάλη οικογένεια της ανθρώπινης κοινωνίας, είτε στην μικρή του κοινοβίου. Συμπληρωματικά θα ηθέλαμε να πούμε πως όσοι προκρίνουν κι ακολουθούν τον μοναχικό βίο δεν είναι απαραίτητα εχθροί του κόσμου. Δεν παραδεχόμαστε πως οι μοναχοί εμίσησαν τούς ανθρώπους του κόσμου. Μπορεί να εμίσησαν την αμαρτία του κόσμου, τις ψυχοκτόνες συνήθειές του, τις παγίδες του, τη βαβυλωνιακή του βοή. Όμως δεν μπόρεσαν ποτέ να μισήσουν τον άνθρωπον, πού πάντα τον είδαν σαν αδελφό τους και σαν παιδί του Επουρανίου Πατέρα.