Χώρα νυχθημερόν ευλογούσα το όνομα Κυρίου.

Πηγή : Ενοριακή ζωή

Υπό Δημητρίου Π. Λυκούδη,

Θεολόγου – Φιλολόγου, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών

Ο αρσανάς της είναι δίπλα στο μοναστηριακό συγκρότημα και έτσι δεν είχαμε επιπρόσθετο κόπο-ευλογία οδοιπορίας. Στη δυτική πλευρά του Άθωνα, ανάμεσα στις Μονές Δοχειαρίου και Αγίου Παντελεήμονος, στέκει εκεί αγέρωχη αιώνες τώρα, στέκει εκεί και πορεύεται, αγιάζει και αγιάζεται, ορθοτομεί και οδοδείχνει Παράδεισο…

Η ίδρυσή της τοποθετείται ιστορικά στα τέλη του 10^ου αιώνα και ιδρυτής της θεωρείται ο Όσιος Ξενοφών, αγωνιστής μοναχός και σύγχρονος του οσίου Αθανασίου του Αθωνίτου. Επί Αυτοκρατορίας Νικηφόρου Βοτανιάτη, η Μονή θα γνωρίσει πλούσια ανάπτυξη και άνθηση σε όλους τους τομείς. Ακολουθεί μία περίοδος παρακμής, γύρω στις αρχές του 13^ου αιώνα, ένεκα των πολλών βαρβαρικών και πειρατικών επιδρομών, αλλά σταδιακά θα επέλθει η ενίσχυσή της από Ρωμάνους κυρίως ηγεμόνες και μοναχούς[1].

Το νέο καθολικό της πανηγυρίζει στη μνήμη του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου και δικαίως θεωρείται από τα μεγαλύτερα καθολικά των αθωνικών Μονών. Οι δε μοναχοί της Ξενοφώντος! Ακούραστοι! Πρόδρομοι απλότητος, φορείς γνήσιας, ανιδιοτελούς αγάπης, άγγελοι του Θεού! Μόνο η σωματική κόπωση πολλές φορές σε αποπαίρνει μα και αυτή ¨αγιαστικά¨ εξαλείφεται,  αφήνοντας πάντοτε μία ανέκφραστη γλυκύτητα, τη βεβαιότητα ότι κοπιάζεις ένεκα της Αγάπης και αυτός ως κόπος δε λογίζεται, κόπος αυτός δε μοιάζει! «Για να διώξω από πάνω μου το νυσταγμό που ζητεί να μ΄αιχμαλωτίση, εξέρχομαι για λίγο στον αύλιο χώρο του μοναστηριού, όπου το ψύχος είναι αισθητό καθώς και η ησυχία. Όλη η φύσι ηρεμεί, συγκαταβαίνοντας στην ανάγκη της ψυχής. Κανένας μοναχός εδώ την ώρα αυτή. Είναι όλοι στο ναό, την κιβωτό της σωτηρίας, συναγωνιζόμενοι στην προσευχή. Εκζητούν το έλεος του Θεού, τη στιγμή που άλλοι στον ¨κόσμο¨, παραδομένοι στις αγκάλες του Μορφέα, ξεκουράζουν το σαρκίο τους…»[2].

Στην ακροθαλασσιά της Μονής Ξενοφώντος συναντήθηκα με τις αποχρώσεις του αθωνικού ηλιοβασιλέματος, εκεί λίγο πριν ¨κλειδώσει¨ η κεντρική πύλη της Μονής. Λυκαυγές και λυκόφως στην άκρη της Ξενοφώντος διαμόρφωσαν καθοριστικά την άκριτη διανοητική μου οξύτητα, εκέντρισαν την σκοπίμως και επισταμένως - έτσι πίστευα έως τότε – καρδιακή μου λήθη! Και τότε, όλες οι αποχαυνωμένες μνήμες ανδρώθηκαν και αναζωπυρώθηκαν. Εκεί αντάμωσα το Σεληνόφωτο να αντιφεγγίζει στην οξύχροη μονομέρεια της υδάτινης σιωπής! «Όταν χτύπησαν το σήμαντρο για την αγρυπνία, η σελήνη είχε ανέβει ψηλά και το φως της πρόσδιδε παντού μία ήρεμη στοχαστικότητα, αφυπνίζοντας την αναπόληση για όλα όσα πέρασαν και για όσα προσδοκά η καρδιά μας, για όλα όσα ζήσανε και χάθηκαν και όμως ποτέ δεν έπαψαν να υφαίνουν τον εσωτερικό ιστό της ζωής μας και να τη μετουσιώνουν σε ποίημα»[3]. Η δε ακροθαλασσιά της Ξενοφώντος! Τόπος ιερός να ξεχνιέται ο πιστός, να ενθυμείται ο άπιστος! Εκεί, σιγοψάλλοντας ¨Φως ιλαρόν¨ στον Παντεπόπτη Θεό, βλέποντας και ισοκρατώντας ένα γύρω την άλογη και ευλογημένη αγιορείτικη φύση. «Βλέπεις παντού γύρω τους βράχους ανελέητα χτυπημένους, που παρά την περηφάνεια τους και την ψυχραιμία τους, σίγουρα θάχουν πονέσει μ΄όλα αυτά τα αμέτρητα δυνατά και φλογισμένα χτυπήματα που μέχρι τώρα δέχτηκαν»[4], θα συμπληρώσει ο φιλόθεος προσκυνητής αναφερόμενος στην αγιορείτικη κτίση.

Συμβαίνει συχνά τούτο σε όλες σχεδόν τις αγιορείτικες Μονές. Σύντομη η παρουσία μας, εφήμερο το προσκυνηματικό μας πέρασμα μα τόση η ευλογημένη ενθύμησή τους! Και δεν θα ήταν υπερβολή να συμπληρώσω στο τέλος των σκέψεών μου αυτών, ότι ενθυμούμαι συνεχώς και αδιαλείπτως αυτά τα αθωνικά μου περάσματα, τα περάσματα στην ακροθαλασσιά της σεβασμίας Μονής του Ξενοφώντος, εκεί που συγκλίνει Ουρανός και θάλασσα, εκεί που η θαλασσινή αλμύρα δεν πρόκαμε, δεν έφθειρε ακόμη τις καρδιές των ανθρώπων…

Παραπομπές:

1.Βασιλειάδη Νίκου-Καλλίτση Γιώργου, Άγιον Όρος, Οδοιπορικό δέκα αιώνων, 

Finatec, σελ. 65.

2.Στεργιούλη Βασιλείου, Αγιορείτικη Αγρυπνία, Λάρισα 1992, σελ. 16-17.

3.Λασσιθιωτάκη Κώστα, Άγιον Όρος, Περιδιάβαση Καθαρμού, εκδ. Αστήρ, Αθῆναι 1973, σελ. 27.

4.Παπαϊωάννου Ιωάννου, Άγιον Όρος, Κόνιτσα 1982, σελ. 60.

Τι κάνουν οι μοναχοί;

του αρχιμ. Ιακώβου Κανάκη

Όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος όρισε τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του κράτους, εισήλθε μέσα στην Εκκλησία ένα πνεύμα εκκοσμίκευσης. Οι χριστιανοί που επιθυμούσαν να ζήσουν την «ζεστασιά» της «πρώτης Εκκλησίας» αποφάσισαν να φεύγουν από τις πολυπληθείς πόλεις και να ζουν κατά μόνας ή ως μικρές ομάδες σε έρημα μέρη. Αυτή είναι η αρχή του μοναχισμού.

 Οι άνθρωποι που θα ζουν στις ερημιές (στα μοναστήρια αργότερα) δεν θα το κάνουν επειδή μισούν τον κόσμο αλλά επειδή αγαπούν τον κόσμο. Όπως και σήμερα οι μοναχοί ζουν στις Μονές και συνεχώς προσεύχονται για τον κόσμο, έχουν μέσα τους την καλή αγωνία για την Σωτηρία του κόσμου. Στις δεήσεις τους λέγουν:

Πηγή : Ενοριακή ζωή

Όποιος αγαπάει τον Κύριο, σκέφτεται πάντα Εκείνον.

Αγίου Σιλουάνου του Αθωνίτη

Όποιος αγαπάει τον Κύριο, σκέφτεται πάντα Εκείνον. Η θύμηση του Θεού γεννάει την προσευχή.

Αν δεν θυμάσαι τον Κύριο, τότε και δεν θα προσεύχεσαι και χωρίς την προσευχή, δεν θα παραμείνει η ψυχή στην αγάπη του Θεού, γιατί η χάρη του Αγίου Πνεύματος έρχεται με την προσευχή.

Η προσευχή προφυλάσσει τον άνθρωπο από την αμαρτία, γιατί ο νους, όταν προσεύχεσαι, είναι απασχολημένος με το Θεό και στέκεται με ταπεινό πνεύμα ενώπιον του Κυρίου, τον Οποίο γνωρίζει η ψυχή του προσευχομένου.

Ο αρχάριος όμως χρειάζεται χειραγωγό, επειδή η ψυχή, πριν έρθει η χάρη του Αγίου Πνεύματος, έχει μεγάλο πόλεμο εναντίον των εχθρών και δεν μπορεί να διακρίνει η ίδια, αν η γλυκύτητα που δοκιμάζει, προέρχεται από τον εχθρό. Αυτό μπορεί να το διακρίνει μόνο εκείνος που γεύθηκε ο ίδιος το Άγιο Πνεύμα. Αυτός αναγνωρίζει τη χάρη κατά τη γεύση.

Πηγή : Ενοριακή ζωή

Ο ανάπηρος παππούς και ο Παράλυτος

 

Συχνά φέρνω στο νου μου τον παππούλη μου. Ήταν ένας πολύ γλυκός και ήρεμος άνθρωπος. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι ή στο κρεβάτι του, γιατί τα πόδια του είχαν παραλύσει από μια νευροπάθεια. Μου άρεζε μετά το σχολείο να τρέχω κοντά του και να κάθομαι στην άκρη του κρεβατιού του. Του έλεγα τα νέα μου. Εκείνος άκουγε με προσοχή και μετά με συμβούλευε με αγάπη. Κι ύστερα τον παρακαλούσα: «Πες μου, παππούλη μου μια ιστορία! Πες μου απ’ τη ζωή του Χριστού, από τα θαύματά του!».  Κι εκείνος μου διηγούνταν ολοζώντανες ιστορίες κι ήταν σαν να έβλεπα μπροστά μου τον Χριστό να διδάσκει, να θεραπεύει, να αγαπάει… Η αγαπημένη μου ιστορία ήταν αυτή που θα σας πω. Θα την πω όπως θυμάμαι να μου την διηγείται ο παππούς μου με ιδιαίτερη συγκίνηση.
«Ο Ιησούς βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα. Περπατούσε στα στενά δρομάκια της πόλης
Πηγή : Πεμπτουσία

Στήν ἄτεκνη γυναίκα γιά τά παιδιά

  

Πικρά παραπονιέσαι πως δεν έχεις παιδιά. Παραπονιέσαι για τον άνδρα σου, που τον θεωρείς υπαίτιο. Και ακόμα τολμάς να παραπονεθείς και για τον Δημιουργό σου. Μην αμαρτάνεις φορτώνοντας την ψυχή σου, αλλά υποτάξου στο θέλημα του Θεού. Διότι ο Θεός είναι η αιτία των παιδιών, ενώ οι γαμήλιοι σύντροφοι είναι μόνο τα κανάλια μέσω των οποίων εμφανίζονται τα παιδιά στον κόσμο, κατά την πρόνοια του Θεού και κατά το στοργικό θέλημά Του.
Στη Βίβλο της ζωής είναι γραμμένη η εξής περίπτωση: η Ραχήλ, η γυναίκα του Ιακώβ, δεν είχε παιδιά. Και στην πίκρα της η Ραχήλ μάλωσε τον άνδρα της τον Ιακώβ και του είπε:




Πηγή : Διακόνημα

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: Δώστε στα παιδιά σας χριστιανική μόρφωση!

         

Από  imverias.blogspot.gr και Αγιορείτικο βήμα                   

 

Όπως δεν θα μπορέσουμε να δικαιολογηθούμε για τα προσωπικά μας αμαρτήματα, το ίδιο και γι' αυτά των παιδιών μας.
Και είναι λογικό. Γιατί αν η κακία ήταν έμφυτη, θα υπήρχε δικαιολογία. Είναι γνωστό, όμως, ότι με τη θέληση μας ακολουθούμε είτε το δρό­μο της αμαρτίας είτε το δρόμο της αρετής.

Πώς θα δι­καιολογηθεί επομένως ο γονιός, που άφησε το πιο αγαπημένο του πλάσμα, το παιδί του, να παραστρατίσει;
Αν τα παιδιά ανατραφούν με καλές συνήθειες, δύ­σκολα αλλάζουν συμπεριφορά όταν μεγαλώσουν. Για­τί η παιδική ψυχή είναι σαν το κάτασπρο, το ολοκά­θαρο πανί, που, αν το βάψουμε με κάποιο χρώμα, βά­φεται τόσο καλά, ώστε, όσες φορές κι αν θελήσουμε να το ξαναβάψουμε, πάντα φαίνεται η αρχική βαφή. Έτσι, λοιπόν, είναι και τα μικρά παιδιά. Όταν συ­νηθίσουν στο καλό, δύσκολα αλλάζουν.

Μόνο η καλοσύνη μπορεί να νικήσει την κακία

         

Από  imverias.blogspot.gr και Αγιορείτικο βήμα                  

  Ο Αββάς Ζωσιμάς έδωσε κάποτε μερικά βιβλία σένα καλλιγράφο να του αντιγράψει.

Όταν εκείνος τα ετοίμασε, ειδοποίησε τον Όσιο να στείλει να τα πάρει.

Κάποιος άλλος όμως, που ήξερε την παραγγελία, πήγε δήθεν εκ μέρους του Αββά Ζωσιμά και παρέλαβε τα βιβλία.

Η αμαρτία δεν είναι ένας εχθρός που σε πολεμά απ’ έξω……

  

Η αμαρτία δεν είναι ένας εχθρός που σε πολεμά απ’ έξω, αλλά το κακό που φυτρώνει και αναπτύσσεται μέσα σου.
Ενθυμούμενος όμως τη μέλλουσα κρίση, οποιοδήποτε πάθος και οιαδήποτε αισχρή επιθυμία δεν πρόκειται να σε κυριεύσει.
Πηγή : Διακόνημα

«Ευλογημένο ή καταραμένο το γιατί»;;;;; Γιατί σε μένα;;

«Ευλογημένο ή καταραμένο το γιατί»;;;;; Γιατί «Γιατί σε μένα Θεέ μου;
Τί κακό έκανα; Που να ψάξω να βρω μέσα μου την άγνωστη σε μένα αιτία;
Και αν φταίω εγώ, δεν μπορώ κάτι να κάνω για να αναστρέψω τα πράγματα;
Κινδυνεύω να χάσω τη λίγη και ασθενική πίστη μου. Τελικά, ποιό το όφελος αυτής της ιστορίας;
Γιατί σε μένα, Θεέ μου; Δεν είμαι παιδί σου; δεν είσαι Θεός αγάπης;
Τί σχέση μπορεί να έχει η αγάπη Σου με το μαρτύριό μου; Πώς να με προσελκύσουν τα μαστιγώματά Σου;
Πώς συνδυάζεται η καλοσύνη Σου με την ανερμήνευτη λογική του πόνου, με τη θλίψη, με το ενδεχόμενο του σκανδαλισμού»;

Πηγή : Αόρατος πόλεμος

Ένα τριαντάφυλλο στη μητέρα του.

Με την άκρη του ματιού μου, παρατήρησα ένα αγοράκι γύρω στα πέντε, το οποίο κρατούσε μια κούκλα.
Δε σταματούσε να της χαϊδεύει τα μαλλιά και να τη σφίγγει προσεκτικά πάνω του.
Αναρωτήθηκα για ποιον προοριζόταν αυτή η κούκλα.
Το αγοράκι γύρισε κάποια στιγμή προς την κυρία που βρισκόταν πλάϊ του:
«Θεία μου, είσαι σίγουρη ότι δε μου φτάνουν τα λεφτά;»
Η γυναίκα του απάντησε χάνοντας κάπως την υπομονή της:
«Είπαμε ότι δεν έχεις αρκετά λεφτά για να την αγοράσεις.»
Έπειτα, η θεία του του ζήτησε να μείνει εκεί και να τον περιμένει για λίγο, κι εκείνη έφυγε βιαστικά. Το αγοράκι κρατούσε ακόμη στα χέρια του την κούκλα.

πηγή : Ενοριακή ζωή

Πνευματικές συμβουλές για τους Χριστιανούς.

Ο π. Κλεόπας ήτο έμπειρος Πνευματικός, τόσο για τους μοναχούς, όσο και για τους πιστούς Χριστιανούς.

Κατ' αρχήν προσπαθούσε να τους αφυπνίση τον ζήλο και τον πόθο για τον Θεό. Μετά αγωνιζόταν για την πνευματική πρόοδο της ψυχής και την ανακαίνισίν της εν Χριστώ.

Συνιστούσε στα πνευματικά του παιδιά να σέβωνται, γενικά, τις επόμενες συμβουλές του:

Πηγή : Ενοριακή ζωή

Γιατί ο Χριστός προσευχόταν, ενώ ήταν Θεός;

Ο ευαγγελιστής Λουκάς παρουσιάζει το Χριστό να βαπτίζεται και να προσεύχεται (Λουκά 3,21). Κατά την προσευχή άνοιξαν οι ουρανοί και ήλθε το Άγιο Πνεύμα και ακούστηκε η φωνή του Θεού Πατέρα. Η Μεταμόρφωση του Χριστού έγινε επίσης την ώρα που προσευχόταν (Λουκά 9,28).
Το «Πάτερ ημών» το δίδαξε, όταν τελείωσε να προσεύχεται και του ζήτησαν οι μαθητές Του τρόπο προσευχής (Λουκά 11,1).
Ασφαλώς ο Χριστός προσευχόταν ως άνθρωπος. Το ίδιο προσευχόταν ως άνθρωπος και στη Γεθσημανή (Λουκά 22,41). Γι’ αυτό ζητούσε, αν είναι δυνατό, να μη σταυρωθεί.


Πηγή : Διακόνημα

Η Παναγία στην Εντατική!

Ο χώρος τής μονάδας εντατικής θεραπείας είναι ένας χώρος πού γίνεται αγώνας εντατικός εναντίον τού θανάτου. Οι γιατροί καί τό νοσηλευτικό προσωπικό παλεύουν μέ τόν θάνατο ο οποίος διεκδικεί τόν ασθενή, αλλά καί ο ασθενής βρίσκεται σέ δύσκολη κατάσταση. Μπροστά του βλέπει τόν θάνατο νά έρχεται, καί αυτό τού αυξάνει τήν στενοχώρια, συγχρόνως είναι μόνος του, χωρίς τήν ύπαρξη τών αγαπημένων του προσώπων, τά οποία βλέπει ελάχιστα λεπτά τής ώρας. Τότε βρίσκεται απέναντι στά μεγάλα ερωτήματα τής ζωής καί τού θανάτου, τού νοήματος τής ζωής, αλλά εμφανίζονται καί οι τύψεις από γεγονότα τού παρελθόντος.
Στόν θάλαμο εντατικής θεραπείας υπάρχει έντονο ενδιαφέρον γιά τήν υγεία τού σώματος καί τήν διαφυγή τού θανάτου, αλλά δέν υπάρχει παράλληλο ενδιαφέρον γιά τά εσωτερικά υπαρξιακά ερωτήματα καί τίς πνευματικές ανησυχίες τού ασθενούς. Ο Κληρικός δύσκολα μπορεί νά εξασκήση τήν ποιμαντική του διακονία. Έτσι, ο ασθενής μόνος του πρέπει νά ανανήψη πνευματικά, νά δεχθή τίς επισκέψεις τής θείας Χάριτος, ανάλογα μέ τίς προηγούμενες εσωτερικές καταστάσεις.

Πηγή : Διακόνημα

Πως χαιρετούσε ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ.

Με αυτές τις τέσσερεις λέξεις χαιρετούσε όλο τον χρόνο ο άγιος παππούλης της Ρωσίας, ο μέγας Σεραφείμ του Σάρωφ.

«Χριστός Ανέστη, χαρά μου!".

Καταυγαζόμενος από το φως της Αγάπης, βίωνε χαρά στην κάθε συνάντηση με τους πάντες και τα πάντα !!

Η επί γης πορεία του Χριστού κι η ανάστασή Του έσπασε τους φραγμούς της ξεχωριστότητας και έφερε την παραδείσια χαρά.

Είμαστε γεννημένοι από αγάπη και χαρά, προορισμένοι για αγάπη και χαρά! Ως πότε θα καταδεχόμαστε να διαλέγουμε άλλους δρόμους;

Το «Χριστός Ανέστη!», το αδιανόητο της Ανάστασης, είναι η πιο χαρμόσυνη είδηση για το ανθρώπινο γένος! Είδηση που αν την αφήναμε να μας διαποτίσει, θα βλέπαμε τον κόσμον όλο με άλλα μάτια!

Πηγή : Ενοριακή ζωή

Τρόποι για να χρησιμοποιήσετε τα φρούτα πρίν τα πετάξετε

Τα φρούτα είναι μία από τις ομάδες τροφίμων με τα περισσότερα θρεπτικά συστατικά τα οποία είναι απαραίτητα για την σωστή λειτουργία του οργανισμού μας για τον λόγο αυτό θα πρέπει να εκμεταλλευόμαστε και το τελευταίο φρούτο που βρίσκεται στο ψυγείο μας! Πως;...

Απαντήσεις δίνει η Άννα Μιγδάνη -Πτυχιούχος Διαιτολόγος-Διατροφολόγος- Απόφοιτη από την Σχολή Τεχνολογίας Τροφίμων Διατροφής στο Τμήμα Διατροφής Διαιτολογίας του Α-ΤΕΙ Θες/νίκης.
Επιστημονικός συνεργάτης Meddiatrofi.

Πηγή : Τρομακτικό