Την Κυριακή 29 Απριλίου παραγματοποιήθηκε η θεατρική παράσταση "Τα κοριτσάκια με τα ναυτικά" βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της κ.Ελένης Δικαίου.Μία συγκλονιστική στιγμή για όλους μας που μας έδωσε να ευκαιρία να θυμηθούμε ,να ζήσουμε ,να τιμήσουμε,να συνεχίσουμε.
Η παράσταση ανέβηκε από τη θεατρική ομάδα "από καρδιάς' της Ιεράς
Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής Πολυδενδρίου Αττικής που ομόρφυνε με όνειρα,μουσικές και χορούς από τη Μικρασία
Πρόκειται
για δυο δίδυμα κοριτσάκια που έζησαν τα μελένια χρόνια της Σμύρνης.Το έργο τα
συνοδεύει στους ονειρεμένους περιπάτους με τη Νενέ στην παραλία της
Σμύρνης , και από κει στα χρόνια της
προσφυγιάς, στους φόβους αλλά και στα
όνειρα της νέας ζωής στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα ταξίδι από τη Σμύρνη της
Ιωνίας στη Νέα Ιωνία του Βόλου .
«Γεροντα, τι ενώνει περισσότερο τον άνδρα με την γυναίκα;».
«Η ευγνωμοσύνη», του λέω. Ο ένας αγαπάει τον άλλον γι’αυτό που του
χαρίζει. Η γυναίκα δίνει στον άνδρα την εμπιστοσύνη, την αφοσίωση, την
υπακοή. Ο άνδρας δίνει στην γυναίκα την σιγουριά ότι μπορεί να την
προστατέψη. Η γυναίκα είναι η αρχόντισσα του σπιτιού, αλλά και η μεγάλη
υπηρέτρια. Ο άνδρας είναι ο κυβερνήτης του σπιτιού, αλλά και ο χαμάλης.
Ο π. Αδριανός Ριμαρένκο, όταν του
ζητήθηκε να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα του μεγάλου Γέροντος
Νεκταρίου [Ρώσος όσιος Νεκτάριος (1853-1928)], αρνήθηκε λέγοντας:
– Φοβάμαι να σκιαγραφήσω μια τέτοια μεγάλη μορφή, που για μας ήταν η εικόνα του ακτίστου φωτός!
Ερώτημα τόσο συχνό, τόσο βαθύ, τόσο δυνατό στην εκφορά του, τόσο δύσκολο στην απάντηση του. Ερώτημα τόσο αληθινό, τόσο ανθρώπινο, τόσο απαιτητικό, πού όμως από τη φύση του δεν αντέχει στον λόγο, δεν εκφράζεται με το στόμα, δεν μπαίνει σε λέξεις, δεν δημοσιοποιείται σε ακροατήριο, πολύ δε περισσότερο, δεν επιδέχεται μονοσήμαντες απαντήσεις από κάποιους πού δήθεν γνωρίζουν προς κάποιους άλλους που σίγουρα πονούν. Ίσως είναι το κατ' εξοχήν θέμα για το όποιο δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνονται ομιλίες. Είναι πολύ βαθύ για να έλθει στην επιφάνεια τής συνειδητοποίησης. Είναι πολύ επώδυνο για να χωρέσει στον ορίζοντα των αντοχών μας. Είναι πολύ προσωπικό για να εντοπισθεί στο στερέωμα του δημόσιου λόγου. Ίσως αυτό το ερώτημα να πονάει πιο πολύ και από την αιτία που το δημιουργεί. Γιατί όλοι ξέρουμε πώς δεν έχει εύκολη απάντηση. Και όμωςείναιτόσοεπίμονοκαιαληθινό.
Μία υπέροχη προσευχή ευγνωμοσύνης του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου.
«Κύριε η θύμησή σου θερμαίνει την ψυχή μου
Φιλάνθρωπε Κύριε, πώς δε λησμόνησες τον αμαρτωλό δούλο σου, αλλά
γεμάτος έλεος με είδες από τη δόξα σου και μου εμφανίστηκες με
ακατάληπτο τρόπο!
Εγώ πάντοτε σε προσέβαλλα και σε λυπούσα. Συ όμως, Κύριε, για τη
μικρή μου μετάνοια μου έδωσες να γνωρίσω τη μεγάλη σου αγάπη και την
άμετρη αγαθότητά σου.
Το ιλαρό και πράο βλέμμα σου έθελξε την ψυχή μου. Τί να σου
ανταποδώσω, Κύριε, ή ποιόν αίνο να Σου προσφέρω;
Συ δίνεις τη χάρη σου,
για να καίγεται αδιάλειπτα η καρδιά μου από αγάπη, και δεν βρίσκει πια
ανάπαυση ούτε νύχτα ούτε μέρα από τη θεϊκή αγάπη.
Ένας Ρώσος ιερέας καταθέτει την ακόλουθη προσωπική του μαρτυρία:
«Με κάλεσαν να εξομολογήσω και να κοινωνήσω έναν βαριά άρρωστο.
Μπαίνοντας στο σπίτι, άκουσα άπ” το δωμάτιό του φωνές και κατάρες.
Αναρωτήθηκα ποιός βρίζει με τέτοιο τρόπο και ταράζει τη γαλήνη, που
πρέπει να επικρατεί στις κρίσιμες αυτές ώρες.
Έκπληκτος όμως διαπίστωσα πώς ήταν ο ίδιος ο ετοιμοθάνατος.
Σκεφτόμουν με τι τρόπο να επικοινωνήσω μ” αυτόν τον άνθρωπο, που λίγο
πριν πεθάνει βρίζει και καταριέται.
Αφού προσευχήθηκα, μπήκα τέλος στο
δωμάτιό του, αποφασισμένος να κάνω Το καθήκον μου. τον εξομολόγησα
πρώτα, και ύστερα τον κοινώνησα.
Το Πρόσφορο είναι το ψωμί που προσφέρουμε στον Ναό, για να τελεσθεί η Θεία Ευχαριστία. Μαζί με το κρασί, ως Τίμια Δώρα (άρτος και οίνος), προτού μεταφερθούν με τη Μεγάλη Είσοδο στην Αγία Τράπεζα, τοποθετούνται στην Πρόθεση (προ + τίθημι = προθέτω), όπου με την τελετή της Προσκομιδής θα προετοιμασθούν για τη Θεία Λειτουργία.
Στην Προσκομιδή τμήματα του Προσφόρου θα τοποθετηθούν τελετουργικά στο Δισκάριο και λίγο κρασί στο Άγιο Ποτήριο.
Πήραμε τον πρώτο μπόγο ,κλειδώσαμε το σπίτι και φύγαμε..(από τις χθεσινές πρόβες θεατρικής παράστασης "τα κοριτσάκια με τα ναυτικά",βασισμένης στο βιβλίο της κ.Ελένης Δικαίου στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης για τη Μικρά Ασία ) Η παράστασή μας στον ίδιο χώρο θα δοθεί την Κυριακή 29 Απριλίου στις 7.00μ.μ.
Φωτογραφίες από τις τελευταίες πρόβες
Εκείνο το απόγευμα η όμορφη συνοικία της μεγάλης πολιτείας της δυτικής Ελλάδος είχε δεχθεί τη συντονισμένη επίθεση των Χιλιαστών.
Κρατώντας φυλλάδια και βιβλία στα χέρια οι αρνητές της Ορθοδοξίας χτυπούσαν τα κουδούνια των σπιτιών, για να ρίξουν το σπόρο της αιρέσεως στις ψυχές των πιστών.
Ο Χριστός δε δίνει μια
πνευματικότητα, ούτε μας χαρίζει έναν δρόμο που θα κάνει τη ζωή μας
απλώς καλύτερη. Κάποιος μου ‘πε χθες «η πνευματικότητά μου μοιάζει μ’
εκείνη του Χριστού, γι’ αυτό το λόγο πηγαίνω στην Εκκλησία». Ο Χριστός
δε δίνει πνευματικότητα. Ο Χριστός εγκαινιάζει μια νέα πραγματικότητα.
Αν σ’ αυτήν την πραγματικότητα, ο καθένας βάζει μπροστάρη τα δικά του
πράγματα, αυτά που πιστεύει ο ίδιος κι άλλος κανένας, τότε είναι σα να
παίρνει χώμα και να το ρίχνει στα μάτια του αρνούμενος να ζήσει αυτή την
πραγματικότητα, η οποία χαρίζεται σε όλους το ίδιο.
Η έβδομη αποστολή μας στην Ουγκάντα από την Ιερά μονή Παναγίας Χρυσοπηγής Πολυδενδρίου Αττικής, σιγά- σιγά οργανώνεται και βρίσκεται σε στάδιο
προετοιμασίας.
Για τη διακονία μας στα χωριά Λουγκουζί, Ρουμπάλλε
και Μπουσούγκιου αλλά καιγια και τις
ιεραποστολικές μας εξορμήσεις χρειαζόμαστε και τη δική σας βοήθεια και συμβολή.Μπορείτε αν
έχετε τη δυνατότητα να μας φέρετε:
Ο π.Αριστοτέλης με τους πιστούς στην ενορία του στο Ρουμπάρρε,καθαρίζουν και ευπρεπίζουν το σπίτι του Θεού και σπίτι τους.Κυτάξτε πως ο ξύλινος Ναός μπορεί να γίνει παλατάκι.Τα πάντα έχουν ιδιάιτερη χάρη όταν γίνονται με αγάπη.Παππούλη ,πρεσβυτέρα Μαγδαληνή .Να είστε καλά.Ευχαριστούμε.
– Τι κάνει η μητέρα σου;
– Δεν είναι καλά, Γέροντα. Ανεβάζει κατά διαστήματα ψηλό πυρετό και τότε
χάνεται. Το δέρμα της γεμίζει πληγές και τις νύχτες πονάει.
– Ξέρεις; Αυτοί είναι μάρτυρες· αν δεν είναι ολόκληροι μάρτυρες, είναι μισοί.
– Και όλη η ζωή της, Γέροντα, ήταν μια ταλαιπωρία.
“Κοίτα τι φοράει αυτή” θα πει κάποια κυρία
μεγαλύτερης ηλικίας για μια μικρότερη -την ώρα της Λειτουργίας- στην εξίσου
μεγάλης ηλικίας φίλη της ή “ποιος είναι αυτός; Δεν τον έχω ξαναδεί” θα
σχολιάσει κατά τη διάρκεια της ακολουθίας ο γέρος επίτροπος, όταν θα δει
κάποιον που δεν τονε ξέρει.
Καμιά φορά, οι άνθρωποι της Εκκλησίας, αυτοί
δηλαδή που εκκλησιάζονται συχνά ή ακόμα έχουν κάποιο διακόνημα μες το ναό,
πέφτουν στη παγίδα του “κλειστού κλαμπ”, ότι δηλαδή ο χώρος του ναού τους
ανήκει με αποτέλεσμα οποιοσδήποτε μη συνηθισμένος στα μάτια τους να φαίνεται
παράταιρος και να κρίνεται άξιος σχολιασμού.
…Ως εδώ ο θυμός Κύριε. Δε θέλω να ξαναθυμώσω ποτέ μου πια και ούτε να σε ξαναπικράνω».
Δεν αποτελείωσα καλά -καλά την προσευχή μου και να σου ο δασοφύλακας.
– Τι κάνεις εδώ; μου λέει.
– ΄Ηρθα να κόψω ξύλα.
– Δωσ’ μου τα λεφτά πρώτα κι έπειτα κόψε.
– Δεν έχω λεφτά επάνω μου , του απαντώ . Θα πουλήσω όμως τα ξύλα και θα σου τα φέρω εξάπαντος .
Όταν
τα παιδιά μπούνε στην εφηβεία οι γονείς συνειδητοποιούν ότι ήρθε ο
καιρός για τον πλήρη απογαλακτισμό τους από αυτά! Το να μεγαλώσουν τα
παιδιά και να απεξαρτηθούν από τους γονείς είναι το αυτονόητο. Να
αναπτύξουν την προσωπικότητά τους, να διαμορφώσουν την δική τους
ταυτότητα, να κρίνουν τις αρχές και τις αξίες, με τις οποίες
ανατράφηκαν, να αποδεχθούν, να απορρίψουν, να προσθέσουν. Να μπορέσουν
να διαχειριστούν τις παρέες τους. Να ζήσουν τα ερωτικά σκιρτήματα και
ίσως τις πρώτες εφηβικές σχέσεις, διά των οποίων θα επιβεβαιωθεί η
ελευθερία τους από την αποκλειστικότητα της σχέσης με τους γονείς. Να
ζήσουν ακόμη και την αμφισβήτηση της πίστης στον Θεό, καθότι το μυαλό
διατυπώνει τα δικά του ορθολογιστικά ερωτήματα, επηρεασμένο και από την
περιρρέουσα ατμόσφαιρα.
Η μητέρα της λόγω της φτώχειας σκεφτόταν να αφήσει
την Οσία σε ένα ορφανοτροφείο μια διπλανής πόλης αλλά μετά από
θαυματουργική επέμβαση,- είδε στο όνειρο της ότι ήλθε και κάθησε στο
χέρι της ένα άσπρο πουλί με ανθρώπινη φωνή αλλά χωρίς μάτια ,
την κράτησαν άν και γεννήθηκε αόμματη (δηλαδή χωρίς οφθαλμούς, με κενές
τις κόγχες). Βαπτίστηκε Ματρώνα προς τιμήν της Οσίας Ματρώνας της εν
Κωνσταντινουπόλει.
Οι εκδόσεις Χρυσοπηγή ετοίμασαν και θα σας παρουσιάσουν την Τετάρτη 2 Μαίου ένα αφιέρωμα στην τόσο αγαπητή και λαοφιλή Αγία Ματρώνα την αόμματη.Σας περιμένουμε στη σελίδα μας
Χθες Τρίτη 24 Απριλίου ,έγινε η νεκρώσιμη ακολουθία του χαμογελαστού Κωνσταντίνου μας στο Ναό
μας, που ο Κύριος οίδε, αιφνίδια και αναπάντεχα ανεχώρησε από τα
επίγεια... Έχει
γίνει το κέντρο των συζητήσεών μας, ο λόγος που δυσκολευόμαστε να
απαντήσουμε στα Μυστήρια του Θεού, που έχουμε χάσει την ηρεμία μας, γι'
αυτό και το κομποσκοίνι τρέχει στα χέρια μας...
Ο π.Γεώργιος Νυόμπι και οι συνεργάτες του ,μέλη της ενορίας του Αγίου Σπυρίδωνα στο Λουγκουζί της Ουγκάντας ,έστειλαν νέες φωτογραφίες .Το καινούργιο κτήμα πίσω από την ενορία του Αγίου.Μελλοντικά επιθυμούμε στην έκτασή του -πρώτα ο Θεός - να δημιουργήσουμε ένα γυμνάσιο. Τώρα είναι σπαρμένο καλαμπόκι για τις ανάγκες και τη δημιουργία εσόδων στην ενορία.
Μαζί έστειλαν και φωτογραφίες από το κτήμα της Ιεραποστολής στο Μπουσούγκιου που βρίσκεται περίπου 20 λεπτά από το Λουγκουζί και η καλλιέργειά του βοηθά την καλύτερη λειτουργία της ενορίας και εξασφαλίζει μικρά εισοδήματα σε πολλούς πιστούς.Μπανανιές ,φασόλια και φυστίκια .Ευλογία Θεού.Ευχαριστούμε τους φίλους της Ιεραποστολής από καρδιάς .Ευχαριστούμε για τη μικρή και τη μεγαλύτερη συνδρομή της αγάπης σας.
του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου πρώην Πειραιώς
κ.Καλλινίκου
( απόσπασμα από το βιβλίο «Μαρτύριο και
μαρτυρία των πιστών» εκδόσεις Χρυσοπηγή)
Ο Κύριος είπε αυτή τη φράση για εκείνους που
παρουσιάζουν ασυνέπεια στη ζωή τους : «Αν το αλάτι χάσει τις αλιστικές του
ιδιότητες,και δεν έχει τη δύναμη να νοστιμίζει τα τρόφιμακαι να τα προστατεύει από το σάπισμα ,τότε
δεν χρειάζεται και είναι για πέταμα»
Με παρόμοιο τρόπο οι ανειλικρινείς πιστοί που
δεν φρόντισαν την ψυχική τους μεταμόρφωση και δεν αγωνίσθηκαν για την
ανακαίνιση και αναγένηση της καρδιάς τους και δεν παρουσιάζουν ορθόδοξο βίωμα
χριστιανικό ,δεν έχουν καμμία αξία και είναι για πέταμα σαν το μωρό αλάτι
Με είχε ρωτήσει κάποιος φίλος τις προάλλες γιατί να γίνονται και γιατί να μην γίνονται θαύματα σε όλους τους ανθρώπους από τον Χριστό, -που είναι η προσωπική Αλήθεια- από την Παναγία, τους Αγίους και άλλους μεσίτες και πρεσβευτές.
Γιατί ένας άνθρωπος να θεραπεύεται από τον καρκίνο και άλλος να ζεματίζεται και να πονάει και υποφέρει, σωματικά πάντα…; Επιθυμεί κάτι τέτοιο ο φιλάνθρωπος Θεός;
Τι μεγάλη αυτή η δοκιμασία που σε βρήκε!... Το πρόβλημά σου σε
συντάραξε. Ξέρεις πού αναφέρομαι και τι εννοώ. Μου το 'γραψες, μα δεν το
λέω ανοιχτά. Καθένας, άλλωστε, έχει το δικό του. Κι είναι φυσικό
καθένας να φέρνει στο μυαλό του τον δικό του καημό. Το αποτέλεσμα όμως
είναι το ίδιο σε όλους: πόνος, πίκρα, απογοήτευση. Σεισμός και
αποθάρρυνση. Και φόβος απέραντος. Αισθάνεσαι ότι δεν θα τα καταφέρεις
στη ζωή. Νιώθεις τεράστια απογοήτευση. Κι αισθάνεσαι ότι αυτός που
λέγεται Θεός δεν σ' αγάπησε και δεν σου έδειξε έμπρακτα την αγάπη που
περίμενες να δεις, με αποδείξεις. Ολα αυτά σ' έκαναν να 'χεις βουλιάξει
τώρα. Μέσα σου είσαι ένα πληγωμένο παιδάκι.
Πόσο συμπαθής είναι ο ταπεινός άνθρωπος και πόσο αποκρουστικός ο
υπερήφανος! Τον υπερήφανο κανείς δεν τον αγαπάει, ακόμη και ο Θεός τον
αποστρέφεται.
Βλέπεις, και τα μικρά παιδιά, αν δουν κανένα παιδί λίγο υπερήφανο, το
κοροϊδεύουν, ενώ ένα παιδί σιωπηλό, συνετό, πόσο το εκτιμούν! Ή, αν
δουν κανέναν να περπατάει καμαρωτός – καμαρωτός, τον παίρνουν μυρωδιά
και τον κοροϊδεύουν.
Πολύτιμες,ελπιδοφόρες συμβουλές του Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης
Δεν υπάρχει θλίψις ή στενοχώρια που να μην μπορεί να εξαφανίσει ο Κύριος και να μου δώσει από την δική Του χαρά.
*****
Μην απελπίζεσαι! Ο Θεός ποτέ δεν θα σε αφήσει και δεν θα
παύσει για την πίστη και για τον ζήλο σου να σε παρηγορεί στην προσευχή
και να σε δυναμώνει.
*****
Όταν ενώνομαι με τον Θεό, αισθάνομαι χαρά και γαλήνη στην
ψυχή μου. Όταν προσκολλώμαι στα αισθητά πράγματα του κόσμου,
στεναχωριέμαι και θλίβομαι. Πηγή : Σημεία των καιρών
Η «Πεμπτουσία» την Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018, ώρα 7:30 μ.μ., θα παρουσιάσειστο θέατρο Παλλάς Αθηνών, σε πρώτη επίσημη προβολή την ταινία/ντοκιμαντέρ «Στα βήματα του Αγίου Παϊσίου». Μία
παραγωγή του Ινστιτούτου «Άγιος Μάξιμος ο Γραικός» και της Πεμπτουσίας,
με την ευγενική χορηγία της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου.
της Τρισεύγενης Καπράνου
Πόσο ωραίο και σημαντικό είναι να βλέπουμε ότι τέτοια παραδείγματα στο χριστιανισμό όπως το παράδειγμα των μυροφόρων και τέτοια σπουδαία φαινόμενα έχουν μία συνέχεια και δεν είναι στατικά.. οι μυροφόρες,έδειξαν ένα παράδειγμα θάρρους, γενναιότητας και ηρωισμού αφού τόλμησαν μέσα στο πανδαιμόνιο των υβριστών και μέσα στο φόβο, να ξεκινήσουν να αγοράσουν πολύτιμα μύρα, για να εναποθέσουν στο σώμα του Χριστού,ώστε να εκφράσουν την απέραντη λατρεία τους. Αυτό το παράδειγμα, που δείχνει χαρακτηριστικά της γυναικείας φύσης,την απέραντη αγάπη,την αφοσίωση και την πίστη, συνεχίζεται και μετά την Ανάσταση, από άλλες γυναίκες που ,τρόπον τινά, ενεργούσαν όπως οι μυροφόρες.
Το Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων (Ε.Κ.Κ.Ν.) Αυλώνα πραγματοποίησε με μεγάλη επιτυχία bazaar με αφορμή το Πάσχα 2018 στη Βιβλιοθήκη της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθήνας, για
την παρουσίαση, επιβράβευση και οικονομική ενίσχυση της προσπάθειας
όσων κρατουμένων αξιοποιούν το χρόνο εγκλεισμού με τη χειροτεχνία ή με
την παραγωγή προϊόντων στο ΙΕΚ.
Κυριακή Των Μυροφόρων και η
Ανάσταση του Χριστού συνεχίζει να μας συγκινεί και να μας εμπνεύει στις
αναστάσιμες πλέον ακολουθίες. Ο Αναστάσιμος Κανόνας αποτελεί χάρμα ψυχής
που όσες φορές κι αν τον ακούσεις, όσες φορές κι αν τον διαβάσεις,
είναι κάθε φορά μία ξεχωριστή εμπειρία. Η Ελπίδα και η Χαρά που προκαλεί
είναι μεγάλη και απεριόριστη. Κι αυτό γιατί εξυμνεί την Νέκρωση του
Θανάτου, την κατάργηση του Άδου, και το ξεκίνημα της Άλλης Βιοτής που
την χαρακτηρίζει η «Ειρήνη» και η «Όντως Χαρά».
Χριστιανός σημαίνει ταξιδιώτης υποστηρίζει στο ακόλουθο απόσπασμα ο
Επίσκοπος Διοκλείας Κάλλιστος Ware, όπου σημειώνει επίσης :
«Υπάρχει
μόνο ένα μέσο για ν’ ανακαλύψουμε την αληθινή φύση του Χριστιανισμού.
Πρέπει ν’ ανοίξουμε το βήμα σ’ αυτό το μονοπάτι, να συντονιστούμε σ’
αυτόν τον τρόπο ζωής και μετά θ’ αρχίσουμε ν’ αντιλαμβανόμαστε μόνοι
μας».
Το θέμα το οποίο μου δόθηκε να πω λίγα λόγια, είναι η αρμονική σχέση του ανδρογύνου. Όντως είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα, γιατί δεν είναι αρκετό κανείς να φέρει παιδιά εις τον κόσμο, άλλα πρέπει κι αυτά τα παιδιά να τα μεγαλώσει καλά και όμορφα. Αυτό βέβαια είναι αποτέλεσμα της σωστής σχέσης των δύο νέων μέσα στο γάμο. Η σωστή σχέση των γονέων, η αρμονία του γάμου, της οικογένειας, θα φέρει την ισορροπία, την ψυχική και σωματική ισορροπία των παιδιών. Κι αυτά βέβαια, μεγαλώνουν, έρχονται στον κόσμο, παίρνουν τα πρώτα ερεθίσματα και όλα όσα απαρτίζουν τον ψυχοσωματικό τους κόσμο από τους γονείς τους.
Στα
τριάμιση τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής του Κυρίου μας Ιησού
Χριστού, όταν Αυτός κήρυττε το Ευαγγέλιο της δικαιοσύνης και έκανε
αμέτρητα θαύματα, μαζί Του βρίσκονταν συνεχώς οι άγιοι απόστολοι και
οι μυροφόρες γυναίκες. Οι απόστολοι τους οποίους ο ίδιος διάλεξε ήταν
περισσότεροι από τις μυροφόρες. Και μόνο τους αποστόλους έστελνε ο
Κύριος να κηρύττουν το Ευαγγέλιο. Μόνο στους αποστόλους έδωσε την
εξουσία να διώχνουν τα δαιμόνια και να θεραπεύουν τους ασθενείς. Οι
μυροφόρες, αν και δεν τις αγαπούσε ο Κύριος λιγότερο από τους
αποστόλους, δεν έλαβαν απ' Αυτόν τέτοια χαρίσματα.
Πρέπει
να σκεφτούμε ποιοι είναι οι λόγοι που ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός άλλη
στάση κρατούσε απέναντι στους άνδρες και άλλη απέναντι στις γυναίκες,
τα δύο αυτά φύλα του ανθρωπίνου γένους. Δεν μπορούμε βέβαια να δώσουμε
μία εξαντλητική απάντηση σ' αυτό το ερώτημα.
Μπορούμε
όμως με βάση όχι τη δική μας λογική αλλά την αγία Γραφή να βρούμε
κάποια στοιχεία που θα βοηθήσουν τη σκέψη μας να πάρει σωστή
κατεύθυνση.
«Νοστάλγησα τα παιδικά μου χρόνια! Θέλω πάλι να δω καθαρό ουρανό• να αναπνεύσω καθαρό αέρα• να φάω καθαρό ψωμί• να πιω καθαρό κρασί. Όλα τα νοστάλγησα.
Νοστάλγησα το χωριό μου! Εδώ τα μολύναμε όλα. Όλα σάπισαν. Σαπίζει και η ψυχή μας. Λυπήσου μας, Κύριε, καταστρέψαμε τη δημιουργία Σου…
Θέλω να φύγω από το σάπιο τούτο κόσμο, να γυρίσω στο χωριό μονάχα να βρω τα παιδικά μου χρόνια, τους παιδικούς μου φίλους, να ξεκουραστώ στην αγκαλιά της αμόλυντης φύσης, να κοιτάξω το γαλανό ουρανό, απ’ όπου ερχόταν τότε η βοήθεια του Θεού.
«Είναι αναγκαίο και έχει
ξεχωριστή πνευματική αξία, ιδιαίτερα σήμερα, να παρουσιάζεται η ζωή των
εναρέτων και αγίων ανδρών της Εκκλησίας μας. Η βιογραφία και η ενάρετη
ζωή του Γέροντός μας Ιωσήφ του Βατοπαιδινού,… αποτελεί μία έκφραση της
αγάπης μας προς το πρόσωπό του», σημειώνει μεταξύ άλλων στην
εισαγωγή του πονήματός του για τον μακάριο Γέροντα Ιωσήφ Βατοπαιδινό ο
καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου αρχιμανδρίτης Εφραίμ,
το οποίο παρουσιάσθηκε την Πέμπτη 19 Απριλίου 2018 στο Μέγαρο Μουσικής.
Άνοιξη ,τα κήπια φροντισμένα από τη βουβή Εβδομάδα.Να μην υπάρχουνε δουλειές την ημέρα τη λαμπρή.
Προετοιμασίες για το χωριό των καλογήρων μικρές μα γι αυτούς τους ανθρώπους σημαντικές. Τα Καυσοκαλύβια: το δεύτερο μετά την Αγία Άννα μοναχικό χωριό που κάθεται χρόνους πολλούς στα πόδια του Άθωνα και αντικρύζει τα απέναντι νησιά που φαίνονται άμα έχει καλοσύνη .Στη σκιά του Άθωνα το ευλογημένο νησί του κυρ Αλέξανδρου και τα άλλα τα μικρότερα που τις νύχτες πιότερο ζωντανεύουν με τις φωτιές τους που ανάβουνε αντίκρυ των καλογήρων. Στα μέρη τούτα που έζησε ο Άγιος Μάξιμος που προφασιζόμενος τον μωρόν έκαιγε τις καλύβες του και κινούσε κάθε τόσο για καινούργια άβατα μέρη. Αργότερα εδώ σε δυσπρόσιτο σπήλαιο ήρθε ο Άγιος Ακάκιος και μόνασε μόνος μόνω τω Θεώ και έφτιαξε τη σκήτη όπως υπάρχει μέχρι τα σήμερα.
-Γέροντα, κλέβομαι από τα πάθη μου. Άλλοτε με κλέβει η φιλαυτία, άλλοτε η εξωστρέφεια…
-Αν αφήνη κανείς τους κλέφτες να τον κλέβουν, μπορεί ποτέ να
πλουτίση; Κι εσύ, αν αφήσης να σε κλέβουν τα πάθη, μπορείς να κάνης
προκοπή;
Πάντα φτωχή θα είσαι, γιατί, όσα μαζεύεις, θα τα χάνης. Απορώ
πως σε κλέβει το ταγκαλάκι, ενώ εσύ μπορείς να κλέψης τον Παράδεισο!
-Γιατί, Γέροντα, ενώ έχω διάθεση να δουλέψω για μια αρετή, μένω σε μια στάσιμη κατάσταση; τι φταίει;
-Πολλές φορές δεν έχει έρθει και η ωριμότητα γι’ αυτήν την αρετή. Εσύ
όμως βλέπω ότι άρχισες να ωριμάζης πνευματικά. Πρόσεξε λοιπόν, τώρα που
έρχεται η εποχή του καλοκαιριού και η αγουρίδα γίνεται σιγά-σιγά μέλι,
να φυλάς καλά τα σταφύλια από τις κουρούνες -τα ταγκαλάκια- ζώντας
ταπεινά και αθόρυβα.
-Γέροντα, ό,τι καλό κάνω, τελικά το χάνω, γιατί αμέσως υπερηφανεύομαι.
…Βρισκόταν ακόμη στον άμβωνα όταν Τούρκος υπαστυνόμος, συνοδευόμενος από ένοπλο στρατιώτη, ανοίγει με τρομερό πάταγο την πύλη τής εκκλησίας. Στή θέα τους οι πρόσφυγες τρομάζουν, οί γυναίκες σταυροκοπιούνται, τα παιδιά ξεσπούν σε κλάματα. Άλλ’ οί άνδρες συσπειρώνονται γύρω από τον Μητροπολίτη θέλουν να τον προστατεύσουν με τα στήθη τους. Για μία ακόμη φορά ό Χρυσόστομος κατορθώνει να μεταβάλει τους λαγούς – τους πανικόβλητους πρόσφυγες – σε λιοντάρια. Αυτή τη φορά όμως ή θυσία τους είναι άσκοπη- και μ’ένα βλέμμα ιούς συγκρατεί”.
Ό υπαστυνόμος, με περιφρονητικό υφός, φωνάζει στο Χρυσόστομο:
– Παπά… σε φωνάζει ό φρούραρχος. Να παρουσιασθείς άμέσως έμπρός του.
Πηγή : Διακόνημα
Μία ακόμη
ευλογία του Θεού ζούμε από τις φωτογραφίες που στέλνει ο π.Αριστοτέλης Ασήμουε
από το Ρουμπάλλε της Ουγκάντας .
Ο
π.Αριστοτέλης όσο ήταν στην Ελλάδα έμαθε να ράβει ιερατικές στολές κοντά στην
κ.Άννα Νίκα.Κατεβαίνοντας στην Ουγκάντα και βλέποντας τις μεγάλες ανάγκες του
τόπου ξεκίνησε να ράβει αρχικά στολές για τα παπαδάκια της ενορίας του.
Κοντά του η
αδελφή του Kωσταντίνα και η πρεσβυτέρα Μαγδαληνή που ξεκίνησαν να ράβουν και να μαθαίνουν κοντά του .Το αποτέλεσμα μοναδικό
παρ όλη την αντικειμενική δυσκολία του τόπου.
Χίλιες ευχές
και ευλογίες από Θεού στην υπέροχη διακονία αυτών των ανθρώπων .Ο Θεός να τους
ευλογεί και να τους αγιάζει.Είμαστε ευγνώμονες .
Την εποχή που ζούσε ο παπα-Κοδράτος στην Ι.Μ. Καρακάλλου επεσκέφθη
το Άγιον Όρος ένας λαϊκός προσκυνητής που ήθελε να εξομολογηθεί τις
μεγάλες του αμαρτίες.
Πήγε στις Καρυές, στον π. Αβέρκιο που έφτιαχνε κομπολόγια, και ζητούσε επίμονα εξομολόγο.
Ο π. Αβέρκιος θεώρησε καλό να τον στείλει στην Ι. Μονή Κουτλουμουσίου
που βρίσκεται κοντά στις Καρυές. Ήταν καλός πνευματικός, αλλά αυστηρός
στους κανόνες, που τους έβαζε χωρίς επιείκεια.
Ο άνθρωπος πήγε στο Κουτλουμούσι και εξομολογήθηκε. Επέστρεψε όμως
«κάλαμος συντετριμμένος». Χωρίς καμμία διάθεση. Γεμάτος θλίψη και
αθυμία.
– Τι έκανες; Εξομολογήθηκες; τον ρώτησε ο π.Αβέρκιος.
Ο Χριστός περιμένει νά Τού ανοίξουμε μόνοι μας τήν πόρτα της καρδιάς μας.
Άν έκανε τά έργα Του μέ τρόπο φανερό – εκκωφαντικό θά μάς ανάγκαζε νά Τόν αποδεχτούμε.
Μου το βεβαιώνει η συνείδησή μου πριν απ’ όλα. Κατόπιν ο νους μου και η βούληση μου.
Πρώτον, η συνείδηση μου λέει: τόσα πάθη που υπέστη ο Χριστός για το
καλό και τη σωτηρία των ανθρώπων δεν θα μπορούσαν να επιβραβευτούν με
τίποτε άλλο παρά με την ανάσταση και την υπερκόσμια δόξα. Τα ανείπωτα
πάθη του Δικαίου στεφανώθηκαν με την ανείπωτη δόξα. Αυτό μου δίνει
ικανοποίηση και ηρεμία.
Δεύτερον, ο νους μού λέει: χωρίς την λαμπρή αναστάσιμη νίκη όλο το
έργο του Υιού του Θεού θα παρέμενε στον τάφο, ολόκληρη η αποστολή Του θα
ήταν μάταιη.
Τρίτον, η βούληση μού λέει: η ανάσταση του Χριστού με έσωσε από τους
ταλαντευόμενους δισταγμούς ανάμεσα στο καλό και το κακό, και με θέτει
αποφασιστικά στον δρόμο του καλού. Και αυτό μου φωτίζει τον δρόμο και
μου δίνει στήριγμα και δύναμη.
Οι αναμνήσεις της Ελένης Καραντώνη από το Μπουνάρμπασι, έντεκα χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Σμύρνης.
Μια από τις πολλές αυθεντικές μαρτυρίες τις οποίες συγκέντρωσε το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών. «... Άρχισε ο στρατός μας να φεύγει. Χτυπούσαν τις πόρτες μας και ζητούσαν ρούχα για να βγάλουν το χακί από πάνω τους. Πόσους δεν ντύσαμε! Οι μεγάλοι οι δικοί μας ξεκουμπίστηκαν και φύγανε κι αφήσαν τον κόσμο στο έλεος του Θεού. Εφταναν οι στρατιώτες ξυπόλυτοι, γυμνοί, κουρελιασμένοι, πρησμένοι, νηστικοί. Οι Τούρκοι κατεβαίναν και σφάζαν τους Ελληνες. Το ίδιο έκαναν και οι δικοί μας. Παντού φωτιά και μαχαίρι άκουες και έβλεπες. Από τους κατοίκους του Μπουνάρμπασι έμειναν καμιά δεκαριά οικογένειες... Μερικοί κατάφεραν να φύγουν, σέρνοντας με την κοιλιά προς το Σικλάρι και από κει στη Σμύρνη.
Συνομιλώντας με μια
Ελληνίδα μοναχή στην Ινδία που σώζει παιδιά του δρόμου
Η γυναίκα που εδώ και 25 χρόνια αγωνίζεται για τις ζωές των κοριτσιών
-αλλά και κάθε ορφανού- στο Μπακεσουάρ της Ινδίας μιλά για όλα στο
LIFO.gr
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
30.12.2017 | 21:55
«Κάθε παιδάκι θέλει την ώρα του. Θέλει να ξέρει ότι είσαι μαζί του. Ότι
το αγαπάς. Ότι δεν θα φύγεις. Καταλαβαίνεις;».
Δείτε το slideshow
«Κάθε παιδάκι θέλει την ώρα του. Θέλει να ξέρει ότι είσαι μαζί του. Ότι
το αγαπάς. Ότι δεν θα φύγεις. Καταλαβαίνεις;».
Tweet Send Mail SHARES 1037
ΣΧΟΛΙΑ 2
Στην καρδιά ενός από τους πιο σκληρούς τόπους απέναντι στις γυναίκες
-απέναντι στο ανθρώπινο είδος, γενικώς- ζει μια παράξενη μοναχή. Είναι
Ελληνίδα, τη λένε Νεκταρία και εδώ και 25 χρόνια κάνει δουλειά υπέρ των
κοριτσιών στην Καλκούτα, στο Μπακεσουάρ, σε όποιο σημείο της Ινδίας
εντοπίσει ορφανό και καταφέρει να το μαζέψει από τις καλύβες, απ' τους
δρόμους, από γονείς που ετοιμάζονται να το πουλήσουν ή απλώς να το
πετάξουν στην τύχη του, τον ίδιο τον θάνατο.
Την ώρα που της στέλνω το email για να κουβεντιάσουμε λίγο για όλα αυτά
που κάνει στο Μπακεσουάρ, δεν πιστεύω καν ότι θα μου απαντήσει η ίδια.
Μου απαντά με mail, μου δίνει viber, skype και WhatsUp (!) που μπορώ να
την αναζητήσω, μου γράφει τις ώρες που επιστρέφει στο δωμάτιό της και
μπορεί να μιλήσει χωρίς κάποιο από τα εκατοντάδες παιδιά της "Θεοτόκου"
και των άλλων 4 σχολείων που διοικεί να κρέμεται από το ράσο της.
Απαντά με φρεσκάδα νεαρής κοπέλας, όμως δεν είναι πια νέα. Η αδελφή
Νεκταρία, από το Μοναστήρι του Οσίου Παταπίου είναι μια παράξενη,
χαμογελαστή, αεικίνητη γυναίκα, με βραχνή φωνή και λαμπερά μάτια να
γυαλίζουν πίσω από τα γυαλιά της. Είναι μονίμως στο πόδι, κοιμάται
ελάχιστες ώρες κάθε μέρα και στο όνομα της προσεύχονται -από το '90 και
μετά- μερικά τσούρμα από κορίτσια που σώθηκαν από βέβαιο αφανισμό: από
την πορνεία, τον καταναγκαστικό γάμο, τη σκλαβιά του αναλφαβητισμού, τον
πρόωρο θάνατο ή τη δολοφονία.
Όταν ήρθα στην Ινδία, από την Κορέα όπου βρισκόμουν, εκεί στην
περιοχή που είναι ο ελληνικός ναός, το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν
όλες αυτές οι απροστάτευτες γυναίκες. Κορίτσια μικρά με φουσκωμένες
κοιλιές, παραπεταμένα. Να τα ρωτάς ποιος είναι ο πατέρας και να μην
ξέρουν να σου απαντήσουν. Να είναι έρμαια του κάθε περαστικού.
Πώς βρέθηκε σ' αυτόν τον τόπο και παραμένει για 25 χρόνια;
«Βρεθήκαμε εδώ το 1991 μαζί με τον πατέρα Ιγνάτιο. Οι πρώτες προσπάθειες
είχαν ξεκινήσει το '80 από τον πατέρα Αθανάσιο Ανθίδη στο Ραμπάκ. Οι
Ινδίες υπήγοντο στη Μητρόπολη Νέας Ζηλανδίας, όταν εκοιμήθηκε ο πρώτος
ιεραπόστολος στη Δυτική Βεγγάλη και τότε ήταν που είχα ζητήσει από τον
πατέρα Ιγνάτιο να ανοίξει τον ελληνικό ναό μετά την ανεξαρτησία από τους
Άγγλους.
» Όταν ήρθα στην Ινδία, από την Κορέα όπου βρισκόμουν, εκεί στην περιοχή
που είναι ο ελληνικός ναός, το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν όλες
αυτές οι απροστάτευτες γυναίκες. Κορίτσια μικρά με φουσκωμένες κοιλιές,
παραπεταμένα. Να τα ρωτάς ποιος είναι ο πατέρας και να μην ξέρουν να σου
απαντήσουν. Να είναι έρμαια του κάθε περαστικού. Εκεί μου γεννήθηκε η
ιδέα για τη «Θεοτόκο» το '96. Το '99 είχαμε ήδη πάρει τα πρώτα κορίτσια
υπό την προστασία μας.
«Δεν μου αρέσει η λέξη ορφανοτροφείο. Να σας πω τη μαύρη αλήθεια,
προτιμώ το hostel. Υπάρχουν τρομερές διακρίσεις και θέλω τα παιδιά που
είναι εδώ να μπορούν να κυνηγήσουν ένα λαμπρό μέλλον χωρίς σκιές».
«Δεν μου αρέσει η λέξη ορφανοτροφείο. Να σας πω τη μαύρη αλήθεια,
προτιμώ το hostel. Υπάρχουν τρομερές διακρίσεις και θέλω τα παιδιά που
είναι εδώ να μπορούν να κυνηγήσουν ένα λαμπρό μέλλον χωρίς σκιές».
» Είναι τέτοια η νοοτροπία εδώ που ο καθείς πληρώνει το κάρμα του. Στην
Ινδία ζουν δυο κόσμοι. Οι εξωφρενικά πλούσιοι και οι απόλυτα φτωχοί. Αν η
Καλκούτα έχει 13 εκ. πληθυσμό, τα 5 εκ. φυτοζωούν, ζωές μέσα στη λάσπη.
» Από τα πρώτα περιστατικά που με πίεσαν ψυχικά, ήταν αυτό που συνέβη με
δύο αδελφές, την Ροπάλι και τη Σονάλι. Ήταν μικρούλια όταν τα πήραμε
και κάποια μέρα εμφανίστηκε κάποιος που έλεγε ότι ήταν ο πατέρας τους.
Και ήταν. Μας είπε ότι έπρεπε να πάρει τα παιδιά για μια μέρα, γιατί
πέθανε η μητέρα τους και τους είχε αφήσει ένα κτήμα που δεν έπρεπε να το
χάσουν από συγγενείς. Έπρεπε να παρουσιάσει τα παιδιά ως τους νόμιμους
κληρονόμους.
Στο ξεχασμένο Χατζηκυριάκειο, κορίτσια δίχως οικογένεια βρίσκουν νέο
σπίτι
26.12.2017
Στο ξεχασμένο Χατζηκυριάκειο, κορίτσια δίχως οικογένεια βρίσκουν νέο
σπίτι
» Μην μπορώντας να κάνουμε αλλιώς, τις αφήσαμε να τον ακολουθήσουν,
λέγοντάς του ότι την επόμενη θα έπρεπε να επιστρέψουν για να μη χάσουν
το σχολείο τους. Οι μέρες πέρασαν, τα παιδιά δεν γύρισαν και όταν
έστειλα τον πατέρα Ραφαήλ που εργαζόταν στο πλευρό μας να δω τι απέγιναν
τα κορίτσια, μαθαίνουμε ότι τη μία, 10 χρονών κοριτσάκι, την είχε δώσει
σ' έναν ηλικιωμένο. Για γάμο... Το κατέστρεψε το παιδί, ένα έξυπνο
παιδάκι, καλόγνωμο, μια κούκλα...
» Εννοείται ότι όλα αυτά που βλέπω τόσα χρόνια έχουν αντίκτυπο. Έχω
κάνει πίεση και ζάχαρο. Αλλά δεν χάνω την πίστη μου. Πιστεύω πολύ στο
Χέρι του και στην Πρόνοια Του. Πάντα κάτι κάνει την τελευταία στιγμή και
σώζει κάτι που έχω φτιάξει –τα συσσίτια, τα ιατρεία, τις βοήθειες σε
ανάπηρους και άπορους.
» Θα μαζευτώ στο δωμάτιό μου γύρω στις 11 το βράδυ και ξυπνάω στις 2.30
κάθε μέρα. Θα απαντήσω σε email μόνο για ό,τι έχει να κάνει με τα
σχολεία. Στις 6.30 θα είμαι δίπλα στα παιδιά μαζί με τις δασκάλες να τα
ετοιμάσουμε για το σχολείο που ξεκινά στις 8.00. Δεν προλαβαίνω να φάω.
Πολλές φορές κοιμάμαι με το φαΐ στο στόμα. Οι αδελφές μου στο μοναστήρι
μου γράφουν "απάντησε, στείλε μόνο ένα ok να ξέρουμε ότι είσαι καλά"».
» Από το Νοέμβριο του 1999 που πήραμε τα πρώτα κοριτσάκια μέχρι σήμερα,
στα 18 αυτά τελευταία χρόνια, έχουν μεγαλώσει κοντά μας και τα
περισσότερα αποκατασταθεί καλά 400 παιδιά. Είναι μια σταγόνα στον
ωκεανό, αλλά όπως έλεγε και η Μητέρα Τερέζα "δεν μπορούμε να κάνουμε
πολλά, αλλά ας κάνει ο καθένας αυτό το λίγο που μπορεί, είναι καλύτερα
από το τίποτα"».
Έχει δει παιδιά να πεθαίνουν στα χέρια της, να μην τα καταφέρνουν.
Αποκαλεί τον εαυτό της «τρελή μοναχή» που από το τίποτα, βλέπει τις
προσπάθειες της να μετουσιώνονται σε κάτι απτό.
Έχει δει παιδιά να πεθαίνουν στα χέρια της, να μην τα καταφέρνουν.
Αποκαλεί τον εαυτό της «τρελή μοναχή» που από το τίποτα, βλέπει τις
προσπάθειες της να μετουσιώνονται σε κάτι απτό.
Μου λέει ότι την ακριβώς επόμενη μέρα είχε να κάνει βαριά, αλλά
χαρούμενη δουλειά. Είχε ψώνια, μαγειρέματα και στολισμό για τον γάμο
μιας κοπέλας, που υπήρξε από τα πρώτα μικρά του ορφανοτροφείου. Μεγάλωσε
εκεί, σπούδασε και τώρα φτιάχνει τη δική της οικογένεια και η αδελφή
Νεκταρία είναι στο πλευρό της. Πολλά από αυτά τα κορίτσια επιστρέφουν
στα σχολεία και στο Ορφανοτροφείο ως δασκάλες αυτή τη φορά και είναι οι
καλύτερες που μπορούν αυτά τα ιδρύματα να βρουν, γιατί είναι παιδιά που
μεγάλωσαν και πάτησαν γερά στα πόδια τους εκεί.
Μέχρι στιγμής η Ιεραποστολή της οποίας ηγείται είναι υπεύθυνη για:
- Τα συσσίτια στην Καλκούτα.
«Αυτό σημαίνει μεσημεριανό φαγητό για τυφλούς, ανάπηρους και άστεγους
και πρωινό –γάλα και μπισκότα- για τα άστεγα παιδάκια. Με ρωτάνε πώς και
δεν τα έχω περιορίσει, καθώς η οικονομική κρίση στην Ελλάδα έχει
επηρεάσει τρομερά και τις δωρεές. Έλα, όμως, που την τελευταία στιγμή
βρέθηκε ένας άνθρωπος από Ελλάδα και έστειλε 5.000 ευρώ και δεν τα
έκοψα;! Αυτό λέω εγώ Χέρι του Θεού έστω και την τελευταία στιγμή», μου
λέει καταχαρούμενη...
- Τη δωρεάν ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη στα πέντε ιατρεία της
Ιεραποστολής.
- Τη λειτουργία των πέντε σχολείων της ιεραποστολής στα χωριά, όπου
υπάρχουν ορθόδοξες εκκλησίες και κοινότητες.
- Τη λειτουργία του αγγλικού σχολείου στον χώρο του ορφανοτροφείου
θηλέων, όπου φοιτούν τα ορφανά παιδιά και όχι μόνον.
«Δεν μου αρέσει η λέξη ορφανοτροφείο. Να σας πω τη μαύρη αλήθεια,
προτιμώ το hostel. Υπάρχουν τρομερές διακρίσεις και θέλω τα παιδιά που
είναι εδώ να μπορούν να κυνηγήσουν ένα λαμπρό μέλλον χωρίς σκιές. Σε
hostels βάζουν τα παιδιά τους εσωτερικά και οι πλούσιοι. Και με νοιάζουν
τα κορίτσια, να έχουν ένα μέλλον πέρα από τις λασποκαλύβες, να ξέρουν
ότι κανείς δεν μπορεί να τις πετάξει κάπου αβοήθητες», εξηγεί με φωνή
που για πρώτη φορά σπάει.
Η μητέρα με τα 5.000 παιδιά στην Αφρική
20.2.2017
Η μητέρα με τα 5.000 παιδιά στην Αφρική
Έχει δει παιδιά να πεθαίνουν στα χέρια της, να μην τα καταφέρνουν.
Αποκαλεί τον εαυτό της «τρελή μοναχή» που από το τίποτα, βλέπει τις
προσπάθειές της να μετουσιώνονται σε κάτι απτό. Απέναντί της έχει τις
κάστες, τα έμφυλα στερεότυπα –πιο εχθρικά απ' όσο μπορεί να αντέξει ο
πιο ανθεκτικός Δυτικός-, την ισοπεδωτική φτώχεια, την ινδική
γραφειοκρατία, όλα κόντρα...
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, ποτέ δεν πίστεψα στο ιεραποστολικό
έργο, ποτέ δεν πίστευα στους ανθρώπους του Θεού. Το πείσμα της, όμως,
ανάκατο με λίγο θράσος, είναι εντυπωσιακό. Είναι σχεδόν παραλογισμός ότι
μετά από όλα αυτά –που δεν είναι και λίγα- ξεκίνησε την ανέγερση ενός
–μάλλον θηριώδους για τα δεδομένα της περιοχής- σχολείου.
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, ποτέ δεν πίστεψα στο ιεραποστολικό
έργο, ποτέ δεν πίστευα στους ανθρώπους του Θεού. Το πείσμα της, όμως,
ανάκατο με λίγο θράσος, είναι εντυπωσιακό.
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, ποτέ δεν πίστεψα στο ιεραποστολικό
έργο, ποτέ δεν πίστευα στους ανθρώπους του Θεού. Το πείσμα της, όμως,
ανάκατο με λίγο θράσος, είναι εντυπωσιακό.
Και πάλι παίζει με τον χρόνο κόντρα –γιατί το σχολείο για να πάρει
άδεια, πρέπει να είναι έτοιμο έως την άνοιξη του 2018- και με τα λεφτά
που δεν υπάρχουν (!) για την ανέγερσή του. Η τρέλα, το θράσος, η πίστη
της «έψησαν» δύο εργολάβους που έχουν ήδη «σηκώσει» δύο ορόφους, χωρίς
αμοιβή, ή για την ακρίβεια με αμοιβή που θα έχουν να λαβαίνουν, όταν
ευοδωθούν τα παρακάλια της.
Με τις προδιαγραφές που το ονειρεύεται για να στεγάσει τάξεις,
εργαστήρια, αίθουσες με υποδομή ευρωπαϊκών σχολείων, το κόστος αυτού του
σχολείου ανέρχεται στο 1,5 εκ. δολάρια.
Για να γίνει ακόμη πιο αντιληπτό το νούμερο, ας αναφερθεί εδώ ότι το
ορφανοτροφείο χρειάζεται 600.000 ρουπίες τον μήνα (γύρω στα 8.000
ευρώ)... Τι ακριβώς κάνει αυτή η γυναίκα εκεί πέρα; Απολύτως ευτυχισμένη
μου λέει ότι την επομένη, αν τη χρειαστώ για κάποιο στοιχείο παραπάνω,
θα αργήσει να απαντήσει γιατί θα είναι με τα κορίτσια στον ελληνικό ναό
της Καλκούτας και θα αργήσει.
«Κάθε παιδάκι θέλει την ώρα του. Θέλει να ξέρει ότι είσαι μαζί του. Ότι
το αγαπάς. Ότι δεν θα φύγεις. Καταλαβαίνεις;». Τι να χρειαστώ; Έχουμε
τα πάντα και φυσικά το καταλαβαίνουμε αργά, μπορεί και ποτέ, κυνηγώντας
μικρότητες.
«Είναι τέτοια η νοοτροπία εδώ που ο καθείς πληρώνει το κάρμα του. Στην
Ινδία ζουν δυο κόσμοι. Οι εξωφρενικά πλούσιοι και οι απόλυτα φτωχοί. Αν η
Καλκούτα έχει 13 εκ. πληθυσμό, τα 5 εκ. φυτοζωούν, ζωές μέσα στη
λάσπη».
«Είναι τέτοια η νοοτροπία εδώ που ο καθείς πληρώνει το κάρμα του. Στην
Ινδία ζουν δυο κόσμοι. Οι εξωφρενικά πλούσιοι και οι απόλυτα φτωχοί. Αν η
Καλκούτα έχει 13 εκ. πληθυσμό, τα 5 εκ. φυτοζωούν, ζωές μέσα στη
λάσπη».
Για περισσότερα στοιχεία για τα κορίτσια της "Θεοτόκου" εδώ Πηγή: www.lifo.gr
Συνομιλώντας με μια
Ελληνίδα μοναχή στην Ινδία που σώζει παιδιά του δρόμου
Η γυναίκα που εδώ και 25 χρόνια αγωνίζεται για τις ζωές των κοριτσιών
-αλλά και κάθε ορφανού- στο Μπακεσουάρ της Ινδίας μιλά για όλα στο
LIFO.gr
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
30.12.2017 | 21:55
«Κάθε παιδάκι θέλει την ώρα του. Θέλει να ξέρει ότι είσαι μαζί του. Ότι
το αγαπάς. Ότι δεν θα φύγεις. Καταλαβαίνεις;».
Δείτε το slideshow
«Κάθε παιδάκι θέλει την ώρα του. Θέλει να ξέρει ότι είσαι μαζί του. Ότι
το αγαπάς. Ότι δεν θα φύγεις. Καταλαβαίνεις;».
Tweet Send Mail SHARES 1037
ΣΧΟΛΙΑ 2
Στην καρδιά ενός από τους πιο σκληρούς τόπους απέναντι στις γυναίκες
-απέναντι στο ανθρώπινο είδος, γενικώς- ζει μια παράξενη μοναχή. Είναι
Ελληνίδα, τη λένε Νεκταρία και εδώ και 25 χρόνια κάνει δουλειά υπέρ των
κοριτσιών στην Καλκούτα, στο Μπακεσουάρ, σε όποιο σημείο της Ινδίας
εντοπίσει ορφανό και καταφέρει να το μαζέψει από τις καλύβες, απ' τους
δρόμους, από γονείς που ετοιμάζονται να το πουλήσουν ή απλώς να το
πετάξουν στην τύχη του, τον ίδιο τον θάνατο.
Την ώρα που της στέλνω το email για να κουβεντιάσουμε λίγο για όλα αυτά
που κάνει στο Μπακεσουάρ, δεν πιστεύω καν ότι θα μου απαντήσει η ίδια.
Μου απαντά με mail, μου δίνει viber, skype και WhatsUp (!) που μπορώ να
την αναζητήσω, μου γράφει τις ώρες που επιστρέφει στο δωμάτιό της και
μπορεί να μιλήσει χωρίς κάποιο από τα εκατοντάδες παιδιά της "Θεοτόκου"
και των άλλων 4 σχολείων που διοικεί να κρέμεται από το ράσο της.
Απαντά με φρεσκάδα νεαρής κοπέλας, όμως δεν είναι πια νέα. Η αδελφή
Νεκταρία, από το Μοναστήρι του Οσίου Παταπίου είναι μια παράξενη,
χαμογελαστή, αεικίνητη γυναίκα, με βραχνή φωνή και λαμπερά μάτια να
γυαλίζουν πίσω από τα γυαλιά της. Είναι μονίμως στο πόδι, κοιμάται
ελάχιστες ώρες κάθε μέρα και στο όνομα της προσεύχονται -από το '90 και
μετά- μερικά τσούρμα από κορίτσια που σώθηκαν από βέβαιο αφανισμό: από
την πορνεία, τον καταναγκαστικό γάμο, τη σκλαβιά του αναλφαβητισμού, τον
πρόωρο θάνατο ή τη δολοφονία.
Όταν ήρθα στην Ινδία, από την Κορέα όπου βρισκόμουν, εκεί στην
περιοχή που είναι ο ελληνικός ναός, το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν
όλες αυτές οι απροστάτευτες γυναίκες. Κορίτσια μικρά με φουσκωμένες
κοιλιές, παραπεταμένα. Να τα ρωτάς ποιος είναι ο πατέρας και να μην
ξέρουν να σου απαντήσουν. Να είναι έρμαια του κάθε περαστικού.
Πώς βρέθηκε σ' αυτόν τον τόπο και παραμένει για 25 χρόνια;
«Βρεθήκαμε εδώ το 1991 μαζί με τον πατέρα Ιγνάτιο. Οι πρώτες προσπάθειες
είχαν ξεκινήσει το '80 από τον πατέρα Αθανάσιο Ανθίδη στο Ραμπάκ. Οι
Ινδίες υπήγοντο στη Μητρόπολη Νέας Ζηλανδίας, όταν εκοιμήθηκε ο πρώτος
ιεραπόστολος στη Δυτική Βεγγάλη και τότε ήταν που είχα ζητήσει από τον
πατέρα Ιγνάτιο να ανοίξει τον ελληνικό ναό μετά την ανεξαρτησία από τους
Άγγλους.
» Όταν ήρθα στην Ινδία, από την Κορέα όπου βρισκόμουν, εκεί στην περιοχή
που είναι ο ελληνικός ναός, το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν όλες
αυτές οι απροστάτευτες γυναίκες. Κορίτσια μικρά με φουσκωμένες κοιλιές,
παραπεταμένα. Να τα ρωτάς ποιος είναι ο πατέρας και να μην ξέρουν να σου
απαντήσουν. Να είναι έρμαια του κάθε περαστικού. Εκεί μου γεννήθηκε η
ιδέα για τη «Θεοτόκο» το '96. Το '99 είχαμε ήδη πάρει τα πρώτα κορίτσια
υπό την προστασία μας.
«Δεν μου αρέσει η λέξη ορφανοτροφείο. Να σας πω τη μαύρη αλήθεια,
προτιμώ το hostel. Υπάρχουν τρομερές διακρίσεις και θέλω τα παιδιά που
είναι εδώ να μπορούν να κυνηγήσουν ένα λαμπρό μέλλον χωρίς σκιές».
«Δεν μου αρέσει η λέξη ορφανοτροφείο. Να σας πω τη μαύρη αλήθεια,
προτιμώ το hostel. Υπάρχουν τρομερές διακρίσεις και θέλω τα παιδιά που
είναι εδώ να μπορούν να κυνηγήσουν ένα λαμπρό μέλλον χωρίς σκιές».
» Είναι τέτοια η νοοτροπία εδώ που ο καθείς πληρώνει το κάρμα του. Στην
Ινδία ζουν δυο κόσμοι. Οι εξωφρενικά πλούσιοι και οι απόλυτα φτωχοί. Αν η
Καλκούτα έχει 13 εκ. πληθυσμό, τα 5 εκ. φυτοζωούν, ζωές μέσα στη λάσπη.
» Από τα πρώτα περιστατικά που με πίεσαν ψυχικά, ήταν αυτό που συνέβη με
δύο αδελφές, την Ροπάλι και τη Σονάλι. Ήταν μικρούλια όταν τα πήραμε
και κάποια μέρα εμφανίστηκε κάποιος που έλεγε ότι ήταν ο πατέρας τους.
Και ήταν. Μας είπε ότι έπρεπε να πάρει τα παιδιά για μια μέρα, γιατί
πέθανε η μητέρα τους και τους είχε αφήσει ένα κτήμα που δεν έπρεπε να το
χάσουν από συγγενείς. Έπρεπε να παρουσιάσει τα παιδιά ως τους νόμιμους
κληρονόμους.
Στο ξεχασμένο Χατζηκυριάκειο, κορίτσια δίχως οικογένεια βρίσκουν νέο
σπίτι
26.12.2017
Στο ξεχασμένο Χατζηκυριάκειο, κορίτσια δίχως οικογένεια βρίσκουν νέο
σπίτι
» Μην μπορώντας να κάνουμε αλλιώς, τις αφήσαμε να τον ακολουθήσουν,
λέγοντάς του ότι την επόμενη θα έπρεπε να επιστρέψουν για να μη χάσουν
το σχολείο τους. Οι μέρες πέρασαν, τα παιδιά δεν γύρισαν και όταν
έστειλα τον πατέρα Ραφαήλ που εργαζόταν στο πλευρό μας να δω τι απέγιναν
τα κορίτσια, μαθαίνουμε ότι τη μία, 10 χρονών κοριτσάκι, την είχε δώσει
σ' έναν ηλικιωμένο. Για γάμο... Το κατέστρεψε το παιδί, ένα έξυπνο
παιδάκι, καλόγνωμο, μια κούκλα...
» Εννοείται ότι όλα αυτά που βλέπω τόσα χρόνια έχουν αντίκτυπο. Έχω
κάνει πίεση και ζάχαρο. Αλλά δεν χάνω την πίστη μου. Πιστεύω πολύ στο
Χέρι του και στην Πρόνοια Του. Πάντα κάτι κάνει την τελευταία στιγμή και
σώζει κάτι που έχω φτιάξει –τα συσσίτια, τα ιατρεία, τις βοήθειες σε
ανάπηρους και άπορους.
» Θα μαζευτώ στο δωμάτιό μου γύρω στις 11 το βράδυ και ξυπνάω στις 2.30
κάθε μέρα. Θα απαντήσω σε email μόνο για ό,τι έχει να κάνει με τα
σχολεία. Στις 6.30 θα είμαι δίπλα στα παιδιά μαζί με τις δασκάλες να τα
ετοιμάσουμε για το σχολείο που ξεκινά στις 8.00. Δεν προλαβαίνω να φάω.
Πολλές φορές κοιμάμαι με το φαΐ στο στόμα. Οι αδελφές μου στο μοναστήρι
μου γράφουν "απάντησε, στείλε μόνο ένα ok να ξέρουμε ότι είσαι καλά"».
» Από το Νοέμβριο του 1999 που πήραμε τα πρώτα κοριτσάκια μέχρι σήμερα,
στα 18 αυτά τελευταία χρόνια, έχουν μεγαλώσει κοντά μας και τα
περισσότερα αποκατασταθεί καλά 400 παιδιά. Είναι μια σταγόνα στον
ωκεανό, αλλά όπως έλεγε και η Μητέρα Τερέζα "δεν μπορούμε να κάνουμε
πολλά, αλλά ας κάνει ο καθένας αυτό το λίγο που μπορεί, είναι καλύτερα
από το τίποτα"».
Έχει δει παιδιά να πεθαίνουν στα χέρια της, να μην τα καταφέρνουν.
Αποκαλεί τον εαυτό της «τρελή μοναχή» που από το τίποτα, βλέπει τις
προσπάθειες της να μετουσιώνονται σε κάτι απτό.
Έχει δει παιδιά να πεθαίνουν στα χέρια της, να μην τα καταφέρνουν.
Αποκαλεί τον εαυτό της «τρελή μοναχή» που από το τίποτα, βλέπει τις
προσπάθειες της να μετουσιώνονται σε κάτι απτό.
Μου λέει ότι την ακριβώς επόμενη μέρα είχε να κάνει βαριά, αλλά
χαρούμενη δουλειά. Είχε ψώνια, μαγειρέματα και στολισμό για τον γάμο
μιας κοπέλας, που υπήρξε από τα πρώτα μικρά του ορφανοτροφείου. Μεγάλωσε
εκεί, σπούδασε και τώρα φτιάχνει τη δική της οικογένεια και η αδελφή
Νεκταρία είναι στο πλευρό της. Πολλά από αυτά τα κορίτσια επιστρέφουν
στα σχολεία και στο Ορφανοτροφείο ως δασκάλες αυτή τη φορά και είναι οι
καλύτερες που μπορούν αυτά τα ιδρύματα να βρουν, γιατί είναι παιδιά που
μεγάλωσαν και πάτησαν γερά στα πόδια τους εκεί.
Μέχρι στιγμής η Ιεραποστολή της οποίας ηγείται είναι υπεύθυνη για:
- Τα συσσίτια στην Καλκούτα.
«Αυτό σημαίνει μεσημεριανό φαγητό για τυφλούς, ανάπηρους και άστεγους
και πρωινό –γάλα και μπισκότα- για τα άστεγα παιδάκια. Με ρωτάνε πώς και
δεν τα έχω περιορίσει, καθώς η οικονομική κρίση στην Ελλάδα έχει
επηρεάσει τρομερά και τις δωρεές. Έλα, όμως, που την τελευταία στιγμή
βρέθηκε ένας άνθρωπος από Ελλάδα και έστειλε 5.000 ευρώ και δεν τα
έκοψα;! Αυτό λέω εγώ Χέρι του Θεού έστω και την τελευταία στιγμή», μου
λέει καταχαρούμενη...
- Τη δωρεάν ιατρική και φαρμακευτική περίθαλψη στα πέντε ιατρεία της
Ιεραποστολής.
- Τη λειτουργία των πέντε σχολείων της ιεραποστολής στα χωριά, όπου
υπάρχουν ορθόδοξες εκκλησίες και κοινότητες.
- Τη λειτουργία του αγγλικού σχολείου στον χώρο του ορφανοτροφείου
θηλέων, όπου φοιτούν τα ορφανά παιδιά και όχι μόνον.
«Δεν μου αρέσει η λέξη ορφανοτροφείο. Να σας πω τη μαύρη αλήθεια,
προτιμώ το hostel. Υπάρχουν τρομερές διακρίσεις και θέλω τα παιδιά που
είναι εδώ να μπορούν να κυνηγήσουν ένα λαμπρό μέλλον χωρίς σκιές. Σε
hostels βάζουν τα παιδιά τους εσωτερικά και οι πλούσιοι. Και με νοιάζουν
τα κορίτσια, να έχουν ένα μέλλον πέρα από τις λασποκαλύβες, να ξέρουν
ότι κανείς δεν μπορεί να τις πετάξει κάπου αβοήθητες», εξηγεί με φωνή
που για πρώτη φορά σπάει.
Η μητέρα με τα 5.000 παιδιά στην Αφρική
20.2.2017
Η μητέρα με τα 5.000 παιδιά στην Αφρική
Έχει δει παιδιά να πεθαίνουν στα χέρια της, να μην τα καταφέρνουν.
Αποκαλεί τον εαυτό της «τρελή μοναχή» που από το τίποτα, βλέπει τις
προσπάθειές της να μετουσιώνονται σε κάτι απτό. Απέναντί της έχει τις
κάστες, τα έμφυλα στερεότυπα –πιο εχθρικά απ' όσο μπορεί να αντέξει ο
πιο ανθεκτικός Δυτικός-, την ισοπεδωτική φτώχεια, την ινδική
γραφειοκρατία, όλα κόντρα...
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, ποτέ δεν πίστεψα στο ιεραποστολικό
έργο, ποτέ δεν πίστευα στους ανθρώπους του Θεού. Το πείσμα της, όμως,
ανάκατο με λίγο θράσος, είναι εντυπωσιακό. Είναι σχεδόν παραλογισμός ότι
μετά από όλα αυτά –που δεν είναι και λίγα- ξεκίνησε την ανέγερση ενός
–μάλλον θηριώδους για τα δεδομένα της περιοχής- σχολείου.
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, ποτέ δεν πίστεψα στο ιεραποστολικό
έργο, ποτέ δεν πίστευα στους ανθρώπους του Θεού. Το πείσμα της, όμως,
ανάκατο με λίγο θράσος, είναι εντυπωσιακό.
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, ποτέ δεν πίστεψα στο ιεραποστολικό
έργο, ποτέ δεν πίστευα στους ανθρώπους του Θεού. Το πείσμα της, όμως,
ανάκατο με λίγο θράσος, είναι εντυπωσιακό.
Και πάλι παίζει με τον χρόνο κόντρα –γιατί το σχολείο για να πάρει
άδεια, πρέπει να είναι έτοιμο έως την άνοιξη του 2018- και με τα λεφτά
που δεν υπάρχουν (!) για την ανέγερσή του. Η τρέλα, το θράσος, η πίστη
της «έψησαν» δύο εργολάβους που έχουν ήδη «σηκώσει» δύο ορόφους, χωρίς
αμοιβή, ή για την ακρίβεια με αμοιβή που θα έχουν να λαβαίνουν, όταν
ευοδωθούν τα παρακάλια της.
Με τις προδιαγραφές που το ονειρεύεται για να στεγάσει τάξεις,
εργαστήρια, αίθουσες με υποδομή ευρωπαϊκών σχολείων, το κόστος αυτού του
σχολείου ανέρχεται στο 1,5 εκ. δολάρια.
Για να γίνει ακόμη πιο αντιληπτό το νούμερο, ας αναφερθεί εδώ ότι το
ορφανοτροφείο χρειάζεται 600.000 ρουπίες τον μήνα (γύρω στα 8.000
ευρώ)... Τι ακριβώς κάνει αυτή η γυναίκα εκεί πέρα; Απολύτως ευτυχισμένη
μου λέει ότι την επομένη, αν τη χρειαστώ για κάποιο στοιχείο παραπάνω,
θα αργήσει να απαντήσει γιατί θα είναι με τα κορίτσια στον ελληνικό ναό
της Καλκούτας και θα αργήσει.
«Κάθε παιδάκι θέλει την ώρα του. Θέλει να ξέρει ότι είσαι μαζί του. Ότι
το αγαπάς. Ότι δεν θα φύγεις. Καταλαβαίνεις;». Τι να χρειαστώ; Έχουμε
τα πάντα και φυσικά το καταλαβαίνουμε αργά, μπορεί και ποτέ, κυνηγώντας
μικρότητες.
«Είναι τέτοια η νοοτροπία εδώ που ο καθείς πληρώνει το κάρμα του. Στην
Ινδία ζουν δυο κόσμοι. Οι εξωφρενικά πλούσιοι και οι απόλυτα φτωχοί. Αν η
Καλκούτα έχει 13 εκ. πληθυσμό, τα 5 εκ. φυτοζωούν, ζωές μέσα στη
λάσπη».
«Είναι τέτοια η νοοτροπία εδώ που ο καθείς πληρώνει το κάρμα του. Στην
Ινδία ζουν δυο κόσμοι. Οι εξωφρενικά πλούσιοι και οι απόλυτα φτωχοί. Αν η
Καλκούτα έχει 13 εκ. πληθυσμό, τα 5 εκ. φυτοζωούν, ζωές μέσα στη
λάσπη».
Για περισσότερα στοιχεία για τα κορίτσια της "Θεοτόκου" εδώ Πηγή: www.lifo.gr
