π.Εφραίμ
Παναούση
Τώρα
που καταλάγιασε η είδηση... ας δούμε το γεγονός.
Τις
προηγούμενες μέρες το τραγικό δυστύχημα βρήκε ξανά στους Έλληνες ένα καινούργιο
θέμα για συζήτηση.Είναι εύκολο να ασχολείσαι με τους άλλους.
Μιλήσαμε
όλοι .Ειδικοί και άσχετοι.Στην Ελλάδα όλοι μπορούν να αποφαίνονται και με
κύρος.Όλοι είχαμε να πούμε για τις συνθήκες ,για το πλουσιόπαιδο που δεν έκανε
τίποτε άλλο παρά κόντρες ,την πόρσε ,τις «ταξικές» διαφορές και άλλα πολλά.
Γιατί
μόνο το πλουσιόπαιδο οδηγούσε χωρίς να υπάρχει αύριο.
Λες
και εσύ δεν το τρέχεις το αυτοκινητό σου κι ας μην έχεις πόρσε.Ναι είναι εύκολο
να λες ότι εσύ οδηγείς προσεκτικά .Και
ξέρεις γιατί .Γιατί δεν το έχεις πάθει.
Αν
πας σε ένα κέντρο αποκαταστάσεως αναπήρων θα δεις εκατοντάδες νέα παιδιά που
βρίσκονται εκεί από τροχαία.Είναι αυτά που λέγανε . «Σε μένα δεν θα συμβεί».
Και
από την άλλη μεριά.Το μεγαλείο του πατέρα της οικογένειας.Μεγαλόψυχος στον
πόνο.Άρχοντας στη συγχώρεση ,χριστιανός πραγματικός αυτή την στιγμή.. τώρα που όπως λέει ο
ΓεροΝίκωνας «το καρφί μπαίνει στη σάρκα»
Κάθομαι
απέναντι και κυττώ.Ο Θεός να αναπαύσει τους κεκομημένους κι αυτούς που δε
φταίνε και εκείνους που φταίνε.Ο Θεός να
δυναμώνει τις επόμενες περπατησιές του πατέρα που έμεινε κλωνάρι μοναχό.Κι ο
Θεός να συγχωρεί εμένα,που φταίω για όλα..
