Θυμάσαι
όταν ήμασταν μικροί και όταν επιστρέφαμε από το σχολείο μέ χαρά και
ενθουσιασμό προσπαθώντας να γράψουμε τα γράμματα που ο δάσκαλος μας είχε
δείξει.
Παρόλο ότι είχαμε την επιθυμία δεν τα καταφέρναμε πάντα.
Και
τότε το χέρι της μητέρας μας έπιανε το δικό μας και μας έγραφε τα
γράμματα της αλφαβήτου και χαιρόμασταν, βλέποντας το χέρι μας να κάνει
τα καλιτεχνήματα και να αισθανόμαστε κάποιοι...
Ήταν όμως το δικό της χέρι που ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για τον κόπο και ποτέ δεν απαίτησε να της αναγνωρίσουμε τον κόπο.
Μεγαλώσαμε
και στην πνευματική μας ζωή ας θυμόμαστε να εμπιστευόμαστε την ζωή μας
στα χέρια του Θεού. Είναι σίγουρα, σταθερά, αξιόπιστα, στοργικά, ασφαλή,
δυνατά για να μπορέσουν να μας οδηγήσουν με βεβαιότητα στον δρόμο Του.
Στα
χέρια λοιπόν του Θεού που χαϊδεύουν με στοργή τον πόνο και τον άνθρωπο
και που ζεσταίνουν κάθε καρδιά που προσδοκά την λύτρωση και την αλήθεια.
