«Ο Θεός ο μέγας, και φοβερός, και θαυμαστός, ο μόνος αληθινός, ο ποιων πάντα και μετασκευάζων, ο επιβλέπων επί την γην και ποιων αυτήν τρέμειν,
ο απτόμενος των ορέων και καπνίζονται, ο σείων την υπ’ ουρανόν εκ θεμελίων, οι δε στύλοι αυτής ου σαλεύονται, ο τα θεμέλια της γης σαλεύων,
ήδρασται δε τω σω νεύματι, ον πάντα φρίσσει και τρέμει από προσώπου της δυνάμεώς Σου, ότι ανυπόστατος η οργή της επί ημάς τους αμαρτωλούς απειλής Σου,
αμέτρητον τε και ανεξιχνίαστον το έλεος της επαγγελίας Σου, αυτός μνήσθητι των οικτιρμών Σου, Κύριε, και τα ελέη Σου παρασχου ημίν, ότι από του αιώνος εισί,
στήριξον την κτίσιν, στερέωσον την γην, παύσον τον κλόνον αυτής, έδρασον την δονηθείσαν οικουμένην, και μη συναπολέσης ημάς ταίς ανομίαις ημών,
μηδέ καταδικάσης ημάς ταίς αμαρτίαις ημών, εν τοις κατωτάτοις της γης.
Ότι συ ει ο Θεός ημών, Θεός του ελεείν και σώζειν, και συ την δόξαν αναπέμπομεν,
τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».
