Σε ένα απόκρημνο κάθισμα (ένα μικρό κελί) ζούσε ένας γέροντας που είχε τη φήμη του «αδιάφορου» και τεμπέλη. Δεν πήγαινε συχνά στις μεγάλες αγρυπνίες των μοναστηριών και, όταν πήγαινε, στεκόταν πάντα στην πιο σκοτεινή γωνιά, πίσω από μια κολόνα, και φαινόταν σαν να κοιμάται.
Ένας νεαρός μοναχός, που είχε ζήλο αλλά και τη «νόσο» της κρίσης, τον πλησίασε μια μέρα και του είπε:
— «Γέροντα, κρίμα που χάνετε τις ακολουθίες. Ο Θεός θέλει να είμαστε ξύπνιοι και να ψάλλουμε με θέρμη, όχι να λαγοκοιμόμαστε στις γωνιές».
Ο γέροντας δεν θύμωσε. Τον κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο συμπόνια και του είπε:
«Έχεις δίκιο, παιδί μου. Είμαι ένας τεμπέλης. Αλλά να ξέρεις, όταν βλέπεις κάποιον να "κοιμάται" στην εκκλησία, μη βιάζεσαι. Ίσως η ψυχή του εκείνη την ώρα να ταξιδεύει σε μέρη που εμείς ούτε να ονειρευτούμε δεν μπορούμε. Εγώ κρύβομαι πίσω από την κολόνα για να μη βλέπω τους ανθρώπους, αλλά για να με βλέπει μόνο ο Θεός.»
Αργότερα μαθεύτηκε ότι ο γέροντας αυτός περνούσε όλη τη νύχτα όρθιος στο κελί του, προσευχόμενος για όλο τον κόσμο, και πήγαινε στην εκκλησία μόνο για να ταπεινωθεί, αφήνοντας τους άλλους να νομίζουν ότι είναι ένας ανώφελος μοναχός. Αυτή είναι η «Αφάνεια»: να έχεις θησαυρό και να φοράς κουρέλια για να μη σε κλέψουν οι έπαινοι.
Απ' το βιβλίο «Από την Εμφάνιση στην Αφάνεια» (Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου)
