του π. Θεμιστοκλή Μουρτζανού
«Εὑρίσκει ὁ Ἰησοῦς Φίλιππον καί λέγει αὐτῷ: ἀκολούθει μοι... Εὑρίσκει Φίλιππος τον Ναθαναήλ καί λέγει αὐτῷ: ὅν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καί οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τόν υἱόν τοῦ Ἰωσήφ τόν ἀπό Ναζαρέτ» (Ἰωάν. 1, 44,46)
«Βρίσκει
ο Ιησούς τον Φίλιππο και λέει: ‘ακολούθησέ με’. Βρίσκει ο Φίλιππος τον
Ναθαναήλ και του λέει: Αυτόν που προανήγγειλε ο Μωυσής στον νόμο και οι
προφήτες, τον βρήκαμε. Είναι ο Ιησούς, ο του Ιωσήφ, από την Ναζαρέτ»
Ο
χριστιανισμός είναι μία συνεχής αναζήτηση της Αλήθειας. Η Αλήθεια δεν
είναι ιδέα, αλλά Πρόσωπο, το Πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Για
να βρούμε την Αλήθεια, χρειάζεται αναζήτηση. Όποιος αναζητεί, θα
συναντήσει τον Χριστό. Θα τον βρει ο ίδιος ο Θεάνθρωπος. Δεν είναι
τυχαία η συνάντηση. Είναι ανταπόκριση στο χτυποκάρδι για αλήθεια, σε μία
βαθύτερη αναζήτηση της ύπαρξης για νόημα που ξεπερνά τον χρόνο, για την
αγάπη που νικά κάθε πάθος, κάθε δικαίωμα, κάθε πρόσκαιρο.
Και ο Χριστός
δεν κωφεύει σ ’αυτήν την αναζήτηση. Εμφανίζεται στον αναζητητή άλλοτε
απευθείας, όπως στον Φίλιππο, άλλοτε διά μέσου των άλλων ανθρώπων, όπως
έκανε ο Φίλιππος στον Ναθαναήλ. Τον βρήκε και του ανακοίνωσε την μεγάλη
συνάντηση.
Γι’
αυτό και η ιεραποστολή είναι στάση ζωής στην χριστιανική παράδοση. Αν
με βρήκε ο Χριστός, αυτό είναι η αρχή για να βρω τον άλλο, τον πλησίον
μου και να του ανακοινώσω την δική μου χαρά. Να την μοιραστώ. Να δείξω
ότι άλλαξε η ζωή μου. Όχι με πομπώδη τρόπο, όχι με επίδειξη, όχι για να
φανερώσω ότι είμαι ο εκλεκτός. Αλλά γιατί η αγάπη έχει νόημα και
πληρότητα όταν μοιράζεται, όταν δεν κρατιέται στο εγώ, όταν γίνεται
λαχτάρα και άλλοι να συναντήσουν, να γιατρευτούν, να μοιραστούν.
Πώς μας βρίσκει ο Χριστός σήμερα;
Συνήθως
Τον προσπερνούμε αδιάφοροι. Δεν μένουμε σε αυτό που είναι ο Ίδιος,
διότι δεν Τον αναζητούμε. Είμαστε βέβαιοι ότι Τον έχουμε, παραδομένοι
στην συνήθεια, την επανάληψη, το αίσθημα ότι τα έχουμε καλά μαζί Του.
Δεν αισθανόμαστε την Εκκλησία σπίτι μας, διότι εκεί πηγαίνουμε άλλοτε
για να μην τα χαλάσουμε με τον Θεό και άλλοτε για να ζήσουμε την γαλήνη
από τις ζάλες της ζωής, όχι όμως για να βρούμε τους άλλους, τους πλησίον
μας.
Αν μας έβρισκε ο Χριστός έτοιμους να Τον αποδεχτούμε, έτοιμους να
Του δώσουμε την καρδιά, τα πάθη και τα λάθη μας, δεν θα μας ένοιαζε
ποιος είναι ο πλησίον μας, τι κάνει, πώς φέρεται, αν είναι σαν κι εμάς,
αν δεν είναι. Και δεν απολαμβάνουμε την ζωή της πίστης, διότι έχουμε
λογισμούς, αν είναι δυνατόν ο Χριστός στο πρόσωπο του πλησίον μας να
είναι αγαθός, καθώς κατάγεται από την Ναζαρέτ και όχι από την
Ιερουσαλήμ. Κατάγεται από την ταπεινή πόλη και όχι από την πρωτεύουσα.
Κι εμείς πρωτεύουσα θεωρούμε το εγώ και τον τρόπο μας.
Ο
κόσμος Τον έχει διαγράψει από τις προτεραιότητές του. Συνήθως αναζητά
την ύπαρξη των θρησκειών ως ιδεολογιών, για να μπορεί να κρατιέται από
κάπου, να έχει την παρηγοριά της χρησιμότητας, ψήγματα διαφορετικότητας,
γιορτές που αναπαύουν στην πορεία του χρόνου. Ο κόσμος είναι βέβαιος
για τις αλήθειες του, για τα αγαθά του, για την ευτυχία στην ηδονή, στο
αυτονομημένο σώμα, στην φυγή από την καθημερινότητα διά του Διαδικτύου,
της τηλεόρασης, των ταξιδιών, του ποδοσφαίρου.
Ο
κόσμος δεν Τον αναζητεί, δεν αισθάνεται ότι του λείπει, διότι αποθεώνει
το εγώ του καθενός και έχει συμβιβαστεί με τον θάνατο, τον οποίο
προσπαθεί να αναβάλει, για να χαρεί την ζωή. Μένουν οι δοκιμασίες, οι
λύπες, η απόγνωση μπροστά στο τέλος ως τελευταίες ευκαιρίες να ανοιχτεί στην συνάντηση, παρότι ο Χριστός είναι πανταχού και διαρκώς παρών.
Κι
εμείς οι χριστιανοί επηρεαζόμαστε από τους ρυθμούς του κόσμου, ιδίως οι
νεώτεροι. Παγιδευμένοι στις βεβαιότητές μας από την μία και
εκκοσμικευμένοι όσο τίποτε από την άλλη, δεν νιώθουμε την ανάγκη για
προτεραιότητα του Χριστού. Μας αρπάζουν και οι βιοτικές μέριμνες, οι
οποίες καθιστούν το ασήμαντο πρωταγωνιστή. «Πού να Τον βρούμε λοιπόν σ’
αυτόν τον κόσμο, που όλα πια τα έχει δει, όλα τα ’χει καταλάβει, όλα τα
‘χει δεχτεί;» (Σταμάτης Σπανουδάκης).
Δεν
είναι καιρός για απόγνωση. Αν κάτι κρατά ζωντανό η Ορθοδοξία στην ζωή
μας είναι η αναζήτηση. Είναι η δίψα για συνάντηση με τον Χριστό, τον
Εσταυρωμένο και Αναστάντα, ο Οποίος ανταποκρίνεται στον μικρό πόθο μας
για Αλήθεια, φωτίζει δείχνοντάς μας ότι Αυτός είναι το νόημα. Και μας
καλεί σε συνάντησή μαζί Του στην Εκκλησία, αλλά όχι μόνους μας. Να
βρούμε στον πλησίον Κύριον τον Θεόν μας. Όποιος κι αν είναι ο πλησίον.
Μόνο με ταπείνωση, υπομονή και σταθερότητα. Και μια βαθιά συγγνώμη για ό,τι δεν είμαστε, για ό,τι δεν είναι.
Η
Κυριακή της Ορθοδοξίας είναι Κυριακή εξόδου από τις βεβαιότητές μας και
την ίδια στιγμή αναζήτησης του Χριστού και του αδελφού μας. Θέλει
απόφαση. Θέλει ταπείνωση. Θέλει αγάπη. Θέλει Εκκλησία! Κι ας μην
λησμονούμε τον λόγο του Θεανθρώπου: «ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών
ευρίσκει»!
