.jpeg)
+ π. Γεώργιος Καλατζής
Έφυγε ο πνευματικός πατέρας μας που ήταν για τους περισσότερους πραγματικός πατέρας πιο πολύ κι απ' τον σαρκικό μας. Ο π. Γεώργιος Καλατζής υπήρξε ο πνευματικός που έστησε με πολύ αγάπη και πολυποίκιλο έργο όλο αυτό το οικοδόμημα που λέγεται Ενορία Αγ. Γεράσιμου Ιλισσίων. Βρέθηκε μαζί με την πολυαγαπημένη του παπαδιά μπροστά στο κάθε πρόβλημα του οποίου ανθρώπου ήρθε στην ενορία. Κοίταξε τον νέο και το φοιτητή στο ίδιο ύψος δεν ήταν δάσκαλος αλλά μαθητής αγάπης. Άνοιγε δρόμους και για κάθε θεμα, είχε μια εναλλακτική πρόταση δε σε εγκλώβιζε σε ανούσιες υποταγές.
Μας γαλουχίσε πνευματικά μας έμαθε να εξομολογουμαστε. Μας πήρε εφήβους επαναστατημένους εσωτερικά, τα άκουγε του αντιδρούσαμε κι εκείνος άνοιγε την αγκαλιά του. Έκλαιγε μαζί μας και θρηνούσε τους θρήνους μας. Έχαιρε στις επιτυχίες μας και άνοιγε νέες ματιές στους προβληματισμούς μας. Είχε μια συμβουλή εναλλακτική, σε κάθε δύσκολο θέμα που κατέθετες, μαζί στη προσευχή για λύση των προβλημάτων μας. Τέτοια ήταν η πρόσβαση που είχε στον νέο άνθρωπο που τα παιδιά μας τον ήθελα για πνευματικό και είχε καλύτερη επικοινωνία και πρόσβαση από εμάς. Τα καταλάβαινε τα παιδιά περισσότερο από τους γονείς τους. Το εύρος της ενοριακής ζωής τεράστιο κάθε μέρα ακολουθίες, εσπερινούς απόδειπνο, αγρυπνίες, ευχέλαιο, παρακλήσεις, φοιτητικές συναντήσεις τις περίφημες Τρίτες με καλεσμένους πλήθος γνωστών θεολόγων και μοναχών και ηγουμένων ομιλητών. Έσταζαν σα τα τζαμπιά οι φοιτητές κι ο απλός κόσμος στις ομιλίες που η παλιά η βιβλιοθηκη γέμιζε και στο δρόμο στην είσοδο ακόμα
Σε μια εποχή δίψας για πνευματικό λόγο. Αυτός μας έμαθε τους γέροντες τους προορατικούς, μας ταξίδεψε και μας έμαθε το Άγιον Όρος και τους Αγίους γέροντές του. Ακόμη και τις γυναίκες ταξίδεψε με καράβι γύρω από το Όρος με στάσεις όπου ανέβαιναν Αγιορείτες με Άγια Λείψανα για προσκύνηση.
Μαζί του πήραμε την ευχή τους και στα επείγοντα προβλήματα μας τους συμβουλεύονταν. Κατηχητικά, χορευτικά, φροντιστήρια , σισίτια, εκδρομές προσκυνηματικες και τόσα άλλα που δε μπορούν να σταχειολογηθουν σ ένα στερνό μύνημα. Η ευγνωμοσύνη μας ξεχυλιζει. Εκεί στους έρωτες μας, εκεί στους γάμους μας, εκεί στα νοσοκομεία και στις ασθενειές μας, εκεί να μας στηρίξει στους θανάτους μας, εκεί στις μαθητικές μας εξελίξεις, εκεί και στα μεγαλα διλήμματα για την διασταύρωση της ζωής για κάποιους ως προς το μοναχισμό. Χωρίς βιασύνη κοιτάζοντας την καρδιά και τις δυνάμεις του πν. τέκνου εν ελευθερία πρωτίστως! Γενικώς εκεί στις χαρές και τις λύπες μας. Πόσες φορές δε νιώσαμε το πατρικό χαστουκάκι λέγοντας "έλα ρε γύφτο δεν είναι τίποτα προχώρα"
Κι όταν μεγάλωσε πολύ το έργο της ενορίας και είχαμε ανάγκη χώρους για να αναπτυχθεί η ενορία εσκέφθηκε πάλι πρωτοπόρα και στην αρχή τρεις μόνο άνθρωποι με εκείνον μπροστάρη αρχίσαμε να σκάβουμε κρυφά κάτω από το ναό να υποστηρίξουμε σιγά σιγά έρποντας μέχρι που φτάσαμε πίσω από το παλιό παρεκκλήσι κάτω από τη σκάλα του Ναού. Μετά έγινε με μηχανικούς και αρχιτέκτονες ένα εργοτάξιο κάτω απ' το Ναό που ο κάθε πιστός που ερχόταν να εξομολογηθεί πέρναγε την οποία ώρα αναμονής προσφέροντας εθελοντική εργασία. Έτσι έγινε ένας δεύτερος υπόγειος Ναός με παρεκκλήσια και μάλιστα πολύ συγκινητικές στιγμές όταν βρήκαμε το παλιό ιερό και την παλιά Αγία Τράπεζα του πρώτου Ναού. Το ανήσυχο πνεύμα του όμως μας οδήγησε και στην αγορά και δημιουργία του πνευματικού κέντρου του Ναού απέναντι. Μπορεί να φαινόταν ρίσκο η αγορά και η ανέγερση του και αρκετές φορές να δυσκολεύτηκαν οικονομικά οι Ιερείς για να ανταπεξέλθουν όμως με την αγάπη του λαού του Θεού έγινε ένα στολίδι που στεγάζονται τόσες εκδηλώσεις και το βιβλιοπωλείο και αλλα πολλά εργα
Μια λέξη μόνο του πρέπει ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ.
Πιστεύουμε ότι αγώνας της ζωής του δίκαιος πάλεψε σα Λεβέντης και στο προσωπικό του σταυρό της επάρτης νόσου πάνω από 8 χρόνια χωρίς γογγυσμό τον αγάπησε κι αυτόν. Δε παραπονέθηκε δε ζήτησε το θαύμα, προσευχή μας ζήταγε να υπομένει. Πιο πολύ όμως τον καταπόνησε η ασθένεια της αγαπημένης του παπαδιάς που της στάθηκε ο ίδιος να την υπηρετεί παρά τις ασθενικές δυνάμεις του.Καθε φορά που λειτουργούσε να την κοινωνήσει. Να την σηκώνει παρέα όταν δε μπορούσε. Να επιλαμβάνεται τη θεραπεία να της κρατά το χέρι πάντα δίπλα της.
Κάποια στιγμή προ λίγων ετών μας εκμυστηρεύτηκε ότι την ερωτεύτηκε 17 χρόνων και την αγάπησε κι ακόμη έτσι ένιώθε. Τόσο δύσκολη ήταν κατάσταση του κατά την τελευτή της συντρόφου του κι όμως ζήτησε να ετοιμαστεί ολόκληρη διαδικασία για να παραστεί με καροτσάκι και οξυγόνο στην εξόδιο ακολουθία ακόμη και την θέση που θα σταθεί στο Ναό. Όταν τελείωσε η ακολουθία ψυθιριστά λόγω της οξύτατης δύσπνοιας και συγκίνησης είπε τρεις λέξεις που μετέφεραν στο μικρόφωνο οι ιερείς δίπλα του. "Ευχαριστώ όλους". Και κατέληξε "Σας αγαπώ"
Έξω από το Ιερό του Ναού που περίμενε πολύς κόσμος την αποχώρηση του με το καροτσάκι το νοσοκομειακό και το οξυγόνο στη μύτη στάθηκε λίγο και μας ευλόγησε για τελευταία φορά και δάκρυα κύλησαν στα βαθουλωμενα και ταλαιπωρημένα μάτια του που τόσο υπέφεραν απ' τη νόσο.
Αυτά τα δάκρυα θα μας φωτίζουν στο υπόλοιπο της ζωής μας γιατί βγήκαν από τα μάτια του φάρου μας του οδοδείκτη της ζωής μας και έχουμε υποχρέωση να ακολουθήσουμε το αγωνιστικό του φρόνημα αλλά και την προσήλωση μας στην εκκλησία όπου αγάπησε και ανάλωσε όλη του τη ζωή. Και τα σαρκικά του παιδιά στάθηκαν όπως έπρεπε δίπλα στον πατέρα τους με αφοσίωση και τους υπηρέτησαν όπως τους άξιζε. Τι κι αν πολλές φορές μοιραζόμασταν τον πατέρα τους και τη μάνα τους! Ήταν δίπλα του πάντοτε να στηρίξουν κι αυτοί το έργο του. Το κτήμα με το παρεκκλήσι στη Λάμαρη που τους ζητούσε και σ' όλους μας να μη ξεχάσουμε να προσευχόμαστε στα πανηγύρια του. Εκεί που ζήτησε να ταφεί!Την τοποθεσία όπου ο Γέροντας Άγιος Πορφύριος του υπέδειξε.
Ο χρόνος του για ξεκούραση λίγος, τον έσωνε μόνο η μεσημεριανή ξεκούραση που επεδίωκε πάντα. Αφού ήταν καθηγητής σε σχολείο 40 χρόνια (πάλι κοντά στα παιδιά) και η εξομολόγηση στο Ναό πολλές φορές διαρκούσε μεταμεσονυκτιως και καθημερινώς εκτός των τελευταίων ετών που μειώθηκε. Αλλά μέχρι να πέσει στο κρεβάτι τις τελευταίες εβδομάδες Λειτουργούσε και εξομολογούσε...
Έκανε πράξη το ψαλμικό " εἰ δώσω ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου καὶ τοῖς βλεφάροις μου νυσταγμὸν καὶ ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις μου"
Ευχαριστούμε παππούλη μας, στέλνε μας πάντα την ευχή σου . Ο ουρανός είναι δικός σου!
Η Παναγία μας που αγάπησες, Άγιος Γεράσιμος που υπηρέτησες τόσο πιστά κι ο αγαπημένος σου Γέροντας Άγιος Πορφύριος ας συνοδέψουν την ψυχή σου στο θρόνο του Θεού. Μαζί σου τώρα τόσοι Άγιοι που μας έμαθες, ο Αγ. Ιάκωβος, ο Αγ. Παΐσιος, ο Αγ. Ευμένιος, ο Αγ. Σωφρόνιος, ο Αγ. Εφραίμ ο Κατουνακιωτης, ο Αγ. Εφραίμ Ν.Μακρης που από λαϊκος επήγαινες και βοηθούσες πλαΐ στην Αγία Γερόντισσα Μακαρία, ο Αγ. Γεράσιμος ο Μικραγιαννανιτης, όλοι οι σύγχρονοι που έψαχνες κι έβρισκες από νωρις για μια ολόκληρη ζωή. Για τον παράδεισο δούλεψες όλη σου τη ζωή για να γεμίσει, αξίζεις εκεί κι εσύ μια καλή θέση.
Σ ευχαριστούμε και σ ευγνωμονούμε γλυκέ μας παππούλη, παπαΓιωργη μας!!!
