Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης: Ο κρυφός γελαστός άγιος τού Αιγάλεω, τι έλεγε ο Άγιος Πορφύριος γι’ αυτόν, η μάχη με το διάβολο.

Ο π. Ευμένιος γεννήθηκε το 1931 στην Εθιά Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου Κρήτης και ήταν το όγδοο παιδί μιας φτωχής & πιστής οικογένειας. Έγινε μοναχός σε ηλικία 17 χρονών, αγωνίστηκε για την καλλιέργεια της ψυχής του με αγάπη και προσευχή και δοκιμάστηκε σκληρά και από την ασθένεια της λέπρας, αλλά και αργότερα, ενώ ήταν ήδη ιερέας, από δαιμονική επιρροή, με την οποία βασανίστηκε ψυχοσωματικά και ελευθερώθηκε μετά από πολλές προσευχές, αγρυπνίες και εξορκισμούς σε μοναστήρια της Κρήτης, όπως στις μονές Κουδουμά και Παναγίας Καλυβιανής.

Η λέπρα τον έφερε στο Νοσοκομείο Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα Αθηνών. Εκεί θεραπεύτηκε αλλά, βλέποντας τον ανθρώπινο πόνο, αποφάσισε να παραμείνει στο Νοσοκομείο ως ιερέας, για να βοηθήσει όσο μπορούσε την ανακούφιση των συνανθρώπων του! Εκεί λοιπόν «θα αρχίσει το ποιμαντικό του έργο, που μπροστά του γονατίζουν οι έχοντες θεολογικά πτυχία και εκκλησιαστικά αξιώματα».

Πηγή : Ενοριακή ζωή

+13η Μαΐου 1982 Η Κυρά της Ρω: Η μακαριστή Δέσποινα Αχλαδιώτη

Η Ρω ή Ρώγη ή Ροπή, όπως την αναφέρουν διάφοροι χάρτες ή παλιά βιβλία, βρίσκεται 4 μίλια δυτικά από το Καστελλόριζο και σε απόσταση 12 μιλίων από τις τoυρκικές ακτές. Είναι το πρώτο νησάκι που βλέπει ο επισκέπτης από το πλοίο λίγο πριν φτάσει στο νησί προερχόμενος από τη Ρόδο, με την Ελληνική σημαία να ανεμίζει και το Κάστρο να δεσπόζει στη μέση και ψηλά, σαν μάρτυρας μιας μακράς Ιστορίας πολυκύμαντης αλλά όχι ξεχασμένης.

Επί 34 χρόνια, μόνη κάτοικος της βραχονησίδας – της νήσου Ρω – της αρχής και του τέλους της Ελλάδας, απέναντι από την Αντίφελο (αρχαία Λυκία), ήταν η Δέσποινα Αχλαδιώτου, η ακρίτας του Αιγαίου, η κυρά της Ρω.

ΒΙΚΤΩΡ ΟΥΓΚΩ-Ο πιο πιστός απ'όλους τους φιλέλληνες

του κ. Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 Εμείς οι Ελληνες οφείλουμε να τιμήσουμε ιδιαίτερα του μεγάλο Γάλλο καλλιτέχνη Βικτόρ Ουγκό.το μεγάλο αυτό άνδρα, όχι μόνο για το αριστουργηματικό έργο του, όχι μόνο για τις πανανθρώπινες αρχές στις οποίες πίστεψε και αγωνίσθηκε, αλλά και για την αγάπη του προς την Ελλάδα.

Ο Ουγκό πρέπει να σημειωθεί ότι δεν ήταν μόνο φίλος της Ελλάδος, αλλά συμπαραστάτης και βοηθός κάθε καταπιεζόμενου και αγωνιζόμενου για την ελευθερία του λαού,από την Κουβά και το Μεξικό, έως το Βέλγιο,την Ιταλία και την Ιρλανδία. Σε μία από τις «Μελέτες» του έγραψε:« Ποιοι είμαστε; Η αδυναμία; Οχι, είμαστε η ισχύς, η δύναμη. Διότι σεις είσθε το δίκαιο κι εγώ είμαι η συνείδηση... θα μιλήσω λοιπόν για την Κούβα, όπως μίλησα για την Κρήτη».
Είναι ενδιαφέρουσα η αλληλογραφία του Ουγκό με τον Ελληνα εκδότη Ρηγόπουλο.Τα φύλλα της εφημερίδας του ο Ουγκό τα πήρε στον τόπο της εξορίας του.

Χριστός Ανέστη Χαρά Μου Ο Κύριος. Σαν εχτές γιόρταζε..

  Σαν εχτές  γιόρταζε κι ο μακαριστός πατήρ Σεραφείμ, ο μοναχός που ήταν για πολλά χρόνια μαζί με τον Άγιο Ιάκωβο και το Γέροντα Κύριλλο. 

      Αγωνιστής μοναχός, έγγαμος ήτανε, χωρίς παιδιά. Κοιμήθηκε νωρίς η γυναίκα του, η μακαρίτισσα η Βαρβάρα, αγία γυναίκα ήτανε, εδώ στην Αιδηψό. Όλοι την είχαν για Αγία. Εφημερίδες της εποχής γράψανε όταν κοιμήθηκε νωρίς. 

       Είχαν δώσει υπόσχεση, το ανδρόγυνο, ότι αυτός που θα επιζήσει, μετά το θάνατο του άλλου, θα πάει σε μοναστήρι ν’ αφιερωθεί, να γίνει μοναχός ή μοναχή. 

ΤΕΡΜΑ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΟΤΑΝ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΧΑΙΡΕΤΑΙ

 + π. Γεώργιος Καλατζής 

Έφυγε ο πνευματικός πατέρας μας που ήταν για τους περισσότερους πραγματικός πατέρας πιο πολύ κι απ' τον σαρκικό μας. Ο π. Γεώργιος Καλατζής υπήρξε ο πνευματικός που έστησε με πολύ αγάπη και πολυποίκιλο έργο όλο αυτό το οικοδόμημα που λέγεται Ενορία Αγ. Γεράσιμου Ιλισσίων. Βρέθηκε μαζί με την πολυαγαπημένη του παπαδιά μπροστά στο κάθε πρόβλημα του οποίου ανθρώπου ήρθε στην ενορία. Κοίταξε τον νέο και το φοιτητή στο ίδιο ύψος δεν ήταν δάσκαλος αλλά μαθητής αγάπης. Άνοιγε δρόμους και για κάθε θεμα, είχε μια εναλλακτική πρόταση δε σε εγκλώβιζε σε ανούσιες υποταγές. 

Γρηγόριος Ζουράβλεφ, - Ένας θαυμάσιος μαρτυρικός αγιογράφος

χωρίς χέρια και πόδια! (1858 – 16 Φεβρουαρίου 1916)

Τι να γράψεις για αυτόν τον ευλογημένο άνθρωπο, που δεν είχε χέρια και πόδια αλλά είχε στην καρδιά του τον Θεό και τους αγίους του; Ίσως κάποιοι να ενοχλούνται στη θέα του «διαφορετικού» αλλά το «διαφορετικό» μας δίνει μαθήματα ζωής, σεβασμός λοιπόν και όχι οίκτο στη δύναμη της ψυχής τους!)
~ Το 1858 στο χωριό Ουτέβκα της Σαμάρας, στη Ρωσία, γεννήθηκε ο Γρηγόριος Ζουράβλεφ, ένα ιδιαίτερο παιδί όμως αφού γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια.
«Πρέπει να έχει μια οικογένεια. Ο Θεός δεν θα μας εγκαταλείψει», απαντούσε η μητέρα του, μια γυναίκα με φόβο Θεού, σε όλες τις προκλήσεις- προτάσεις που δέχτηκε από συγγενείς και φίλους να το απομακρύνει.
Πηγή : Σημεία των καιρών

Μαθήματα ήθους και πολιτικής από τον Καποδίστρια

Του Κωνσταντίνου Χολέβα, Πολιτικού Επιστήμονος

Θα επιχειρήσω να τιμήσω τη μνήμη του πρώτου Κυβερνήτη μας, του Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος δολοφονήθηκε στο Ναύπλιο πριν από 184 χρόνια, στις 27 Σεπτεμβρίου 1831.

Ο Κερκυραίος πολιτικός, ιατρός και διπλωμάτης ήταν πρωτίστως ευλαβής Ορθόδοξος Χριστιανός. Είχε πάντα μαζί του την εικόνα της Παναγίας Πλατυτέρας από την ομώνυμη Μονή της Κέρκυρας, στην οποία τώρα βρίσκεται ο τάφος του. Πίστευε στη βοήθεια της Θείας Πρόνοιας και το έγραφε στις επιστολές του.

Ο θεμελιωτής της νέας Ελλάδος σεβόταν την ιστορία και την εθνική ταυτότητα του λαού μας. Όταν έγραφε στους Ευρωπαίους τόνιζε ότι τα θεμελιώδη στοιχεία της ελληνικότητας είναι η Ορθόδοξη Πίστη και η διαχρονική ελληνική γλώσσα.

Πηγή : Συνοδοιπορία

4 Φεβρουαρίου του 1843, κλείνει τα μάτια του ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης,

πηγή : Αμφοτεροδέξιος

Την Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου του 1843, κλείνει τα μάτια του στην Αθήνα, το ζωντανό Εικοσιένα, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Έλληνας ήρωας με την σημαντικότερη θέση στο εικονοστάσι του Γένους. Το να θέλεις να πλέξεις «τον επιτάφιον στέφανον αυτού ανάγκη να περιλάβης τον μέγαν Ελληνικόν Αγώνα», όπως αναφώνησε ο Σούτσος κατά το ξόδι του.

Ο Άγιος Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής (1898 - 1959)

Γεννήθηκε το 1898 στο χωριό Λεύκες της Πάρου. Σε ηλικία 23 ετών, μετά από κάποιο θείο όραμα που είδε, απαρνείται τον κόσμο και πηγαίνει στο Άγιον Όρος, ποθώντας να ζήσει αυστηρή ασκητική ζωή. Ήταν άνθρωπος της προσευχής. Το χάρισμα της αδιάλειπτης νοεράς προσευχής του δόθηκε από την Παναγία, όταν ήταν ακόμη δόκιμος μοναχός.

Υποτάχθηκαν μαζί με τον παντοτινό συνασκητή του, π. Αρσένιο, στον Γέροντα Εφραίμ που είχε την καλύβη του Ευαγγελισμού στα Κατουνάκια. Για περισσότερη ησυχία αποσύρθηκαν στη Σκήτη του Αγίου Βασιλείου. Μετά την κοίμηση του Γέροντός του άρχισε τους μεγάλους ασκητικούς αγώνες. Άσκησε στο έπακρο τη νηστεία, την αγρυπνία και την προσευχή. Κύριο έργο του αποτελούσε η νήψη, η τήρηση του νου. Συχνές και προσφιλείς πνευματικές καταστάσεις για τον Γέροντα ήταν η αρπαγή του νου, η θεωρία και η θέα του ακτίστου Φωτός.

Μνήμη Μητροπολίτου Σιατίστης κυρού Παύλου.

Ο συγκλονιστικός επικήδειος λόγος του Πανοσιολ. Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλου στον Μακαριστό Σιατίστης Παύλο

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΚΥΡΟ ΠΑΥΛΟ † 13-1-2019

«Και επιπεσών Ιωσήφ επί πρόσωπον του πατρός αυτού έκλαυσεν αυτόν και εφίλησεν αυτόν….και εκόψαντο αυτόν κοπετόν μέγαν και ισχυρόν σφόδρα» (Γεν. 50-1,10).

Τι τούτο Δεσπότη μου; Τι τούτο Πατέρα μας;

Νωρίς πολύ και αναπάντεχα μας σύναξες γύρω σου! Δε μας κούρασες, δε μας προβλημάτισες, δε μας αποχαιρέτησες καν, ούτε μας έδωσες τη χαρά να σε αποχαιρετήσουμε!

Όμως φαινόσουν «σαν έτοιμος από καιρό», καταπώς λέει ο μεγάλος αλεξανδρινός ποιητής, αφού συχνά τώρα τελευταία, όλο για το θάνατο, ακριβέστερα για το θάνατό σ ο υ μας μιλούσες, κατά την ομολογία πολλών Πατέρων.

Πηγή Εοριακή ζωή

Ο όσιος μοναχός Νικηφόρος ο λεπρός

Πριν από 45 έτη εκοιμήθη στο νοσοκομείο λοιμωδών νόσων στην Αγία Βαρβάρα Αιγάλεω Αθηνών ένας λεπρός.

Ήταν πολλά έτη ταλαιπωρούμενος από τη φοβερή ασθένεια, που τον παραμόρφωσε, τον τύφλωσε και τον παρέλυσε. Υπέμεινε αγόγγυστα, δοξολογικά και ευχάριστα την ανίατη αυτή ασθένεια.

γράφει ο  μακαριστόςμοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Ο Άγιος Διάδοχος επίσκοπος Φωτικής λέγει: «Ο υπομείνας χρόνιον ασθένειαν αγογγύστως, ως μάρτυς παραλειφθήσεται».

Πρόκειται για τον οσιωθέντα και όντως λαμπρό της καρτερίας αθλητή Νικηφόρο.
Γεννήθηκε, ο κατά κόσμον Νικόλαος Τζανακάκης, στο χωριό Σηρικάρι Χανίων Κρήτης το 1890 από ευσεβέστατους γονείς. Μικρός ορφάνεψε, έμαθε λίγα γράμματα, μπήκε νωρίς στη δουλειά και στα βάσανα της ασθένειας.

''Ο χρυσορρόας ποταμός της Εκκλησίας''

   

Του Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου - Καθηγητού | ROMFEA.GR

---

Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας έβαλαν τη δική τους σφραγίδα ο καθένας στη διατύπωση της αποκαλυμμένης και σώζουσας αλήθειας.
Είναι όντως θαυμαστό το γεγονός ότι ουδέποτε υπήρξε χρόνος στη δισχιλιόχρονη πορεία της Εκκλησίας μας να μην υπάρχουν Πατέρες και διδάσκαλοι, οι οποίοι εκφράζουν την αυτοσυνειδησία Της.
Μια από τις μεγάλες πατερικές μορφές υπήρξε και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος έζησε και έδρασε σε μια κρίσιμη εποχή για την Εκκλησία, όπου η εικονομαχία συγκλόνιζε τα θεμέλιά Της.
Γεννήθηκε στη Δαμασκό της Συρίας περί το 645 από ευγενείς γονείς. Η πατρίδα του, όπως και όλη η Μ. Ανατολή βρισκόταν στην εξουσία των Αράβων κατακτητών.
Πηγή : Ρομφαία

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Σιατίστης κυρός Παύλος, μιλά για την νέα χρονιά.

Για μας υπάρχει μία ημερομηνία που γεννηθήκαμε, υπάρχει και μία ημερομηνία που θα πεθάνουμε...Αυτό το χρονικό διάστημα ανάμεσα στις δύο ημερομηνίες το ονομάζουμε ζωή, χωρίς ποτέ να γνωρίζουμε πόσο είναι. 

Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, που κάθε φορά φαίνεται να κάνει μια καινούρια αρχή, και που το ονομάσαμε μόλις προηγουμένως «Νέο Ενιαυτό της χρηστότητος του Κυρίου», νέο περιθώριο χρόνου, που η αγάπη και η χρηστότητα του Κυρίου μας παραχωρεί.

Το ερώτημα είναι, γιατί μας τον παραχωρεί; 

Για τον αγιασμό και τη σωτηρία μας. Ο χρόνος είναι το στάδιο, που θα παλέψουμε για να κερδίσουμε το άχρονο και το αιώνιο. Σ’ αυτό το χώρο και το χρόνο καλούμεθα να κοινωνήσουμε εμείς οι κτιστοί με τον άκτιστο Θεό. 

Πηγη : Ενοριακή ζωή

Η επιστολή του Γέροντος Πορφυρίου προς τα πνευματικά του παιδιά.

Διαβάστε μια συγκινητική επιστολή του Αγίου Πορφυρίου προς τα πνευματικά του παιδιά που δείχνει και την ταπεινότητα του Αγίου που τιμούμε σήμερα…

«Αγαπητά πνευματικά μου παιδιά.

Τώρα που ακόμα έχω τας φρένας μου σώας θέλω να σας πω μερικές συμβουλές. Από μικρό παιδί όλο στις αμαρτίες ήμουνα. Και όταν με έστελνε η μητέρα μου να φυλάξω τα ζώα στο βουνό, γιατί ο πατέρας μου, επειδή ήμασταν φτωχοί είχε πάει στην Αμερική για να εργαστεί στην διώρυγα του Παναμά, για εμάς τα παιδιά του, εκεί, που έβοσκα τα ζώα συλλαβιστά διάβαζα τον βίο του αγίου Ιωάννου του Καλλυβίτου και πάρα πολύ αγάπησα τον Άγιο Ιωάννη και έκανα πάρα πολλές προσευχές σαν μικρό παιδί που ήμουνα 12-15 χρονών δεν θυμάμαι ακριβώς καλά και θέλοντας να τον μιμηθώ με πολύ αγώνα έφυγα από τους γονείς μου κρυφά και ήλθα στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και υποτάκτηκα σε δυο γεροντάδες αυταδέλφους τον Παντελεήμονα και τον Ιωαννίκιο.

Πηγή : Ενοριακή ζωή

Οἱ ἁ­γι­α­σμέ­νοι

Ἕνα παλιὸ κείμενο γιὰ τὴν ἐνεστῶσα χρεία 

για τους ηπειρώτες ευεργέτες Ζωσιμάδες και την ευλογημένη τους οικογένεια

και για τη δική μας στάση :

“Εἶναι δική μας τώρα ἀποστολὴ νὰ δείξουμε τὸ εὔσπλαχνο πρόσωπό του στὸν ἀπελπισμένο ἄνθρωπο, ὅπως τόσο ὑπέροχα τὸ ἔδειξαν τότε, σὲ πολὺ χαλεπώτερους καιρούς, οἱ ἁγιασμένοι Ζωσιμάδες.”

τοῦ π. Δημητρίου Μπόκου
Ἐν­νιὰ στὸν ἀ­ριθ­μό, ἕ­ξι ἀ­γό­ρια καὶ τρί­α κο­ρί­τσια ἀ­π’ τὰ Γραμ­με­νο­χώ­ρια τῶν Ἰ­ω­αν­νί­νων οἱ θρυ­λι­κοὶ Ζω­σι­μά­δες (1750-1840 περίπου), ἀ­πο­τε­λοῦν μιὰ ἐν­τε­λῶς ἐ­ξαι­ρε­τι­κὴ πε­ρί­πτω­ση μο­να­δι­κῶν ἀν­θρώ­πων.
Πηγή : Αντεχουμε

π. Αρσένιος Παπατσιόκ: Η βίωση της αιωνιότητας

 Ο Πατέρας Αρσένιος

και

H αιωνιότητα κρυμμένη σε μια στιγμή

            Ο Γέροντας Αρσένιος  (κατά κόσμον Άγγελος Παπατσιόκ – Papacioc) γεννήθηκε το 1914 σε ένα μικρό χωριό, το Μισλεάνουλ, στον νομό Ιάλομιτσα, στη Ρουμανία. Προικισμένος από τον Θεό με πολλά και διαλεχτά  δώρα (καλλιτεχνικό ταλέντο, διάνοια, κλπ, ήταν για λίγο καιρό δήμαρχος μίας πόλης) εγκαταλείπει από την νεότητά του την κοσμική ζωή και μπαίνει στο μοναστήρι από μια αγία τρέλα για τον Χριστό. Η μοναστική κουρά του έγινε στην Ιερά Μονή Συχαστρία και μετά υπηρέτησε ως ιερέας στην Ιερά Μονή Σλάτινα μαζί με τον Πατέρα Κλεώπα. Το 1958 είναι φυλακισμένος από την κομμουνιστκή αστυνομία εξ αιτίας της συμμετοχής του στη Φλεγομένη Βάτο (Rugul Aprins), ένα ησυχαστικό ρεύμα που επηρέασε τη ρουμανική διανόηση μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη φυλακή ήταν μία στήλη φωτός, που ενίσχυε πολλές βασανισμένες ψυχές στην ομολογία του Χριστού. Μετά την απόλυση του, το 1964 έγινε γνωστός ως ένας από τους πιο αγαπημένους πνευματικούς στην Ρουμανία. Κοιμήθηκε εν Κυρίω το 2011, στις 19 Ιουλίου.

Πηγή : πεμπτουσία

Ο δίκαιος Ιωσήφ, ο ανιδιοτελής.

Μητροπολίτης Πισιδίας Σωτήριος Τράμπας

Την μετά τα Χριστούγεννα Κυριακή, η Εκκλησία, μεταξύ άλλων ιερών προσώπων που σχετίζονται με την κατά σάρκα Γέννηση του Κυρίου, τιμά τον Ιωσήφ τον μνήστορα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Καταγόταν από την Βηθλεέμ, αλλά είχε εγκατασταθεί στη Ναζαρέτ, όπου ασκούσε το επάγγελμα του ξυλουργού. Ο Ιωσήφ φέρεται να ήταν πατέρας έξι παιδιών από άλλη γυναίκα. Από τα Ευαγγέλια ξέρουμε τα ονόματα των υιών του: Ιάκωβος, Ιωσής, Σίμων και Ιούδας(Ματθ. 13,55) Τα Ευαγγέλια αναφέρουν και κόρες του (στίχ. 56), χωρίς να αναγράφουν τα ονόματά τους• από τη χριστιανική παράδοση γνωρίζουμε ότι είναι η Μαρία και η Σαλώμη (η σύζυγος του Ζεβεδαίου και μητέρα των Αποστόλων Ιάκωβου και Ιωάννη).

Μητροπολίτης Τρίκκης Διονύσιος: Ο Ιεράρχης που φυλακίστηκε από τους Γερμανούς.

Ο μακαριστός κυρός Διονύσιος στα 1940-42 υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Μητρόπολη Μηθύμνης και ανέλαβε Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Λειμώνος. 

Τον Αύγουστο του 1942 τον συνέλαβαν οι Γερμανοί με την κατηγορία ότι περιέθαλπε Βρετανούς στρατιώτες, τον βασάνισαν και τον καταδίκασαν σε δεκαετή ειρκτή.

Μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Παύλου Μελά στην Θεσσαλονίκη. Εκεί τελούσε συχνά την θεία Λειτουργία, κήρυττε, εξομολογούσε και ενίσχυε τους κρατουμένους κινητοποιώντας όλη την φιλάνθρωπη Θεσσαλονίκη.

Δεν δέχθηκε χάρη που του δόθηκε και ζήτησε να κακοπαθήσει με το ποίμνιό του. Έτσι βρέθηκε για 3 χρόνια στα γερμανικά στρατόπεδα Στόουν και Μπερνάου, όπου υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Έφθασε «πλειστάκις παραπλησίον του θανάτου». Τα διηγείται ο ίδιος με συγκινητικό τρόπο στο βιβλίο του «Μάρτυρες».
Πηγή : Ενοριακή ζωή

Ιερομόναχος Χρυσόστομος Διονυσιάτης (1860 – 28 Σεπτεμβρίου 1933)

Η καταγωγή του ήταν από τη Βάρνα της Βουλγαρίας. Ήταν τελειόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής, της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και του Πανεπιστημίου Ερλάγγης της Γερμανίας. Ήταν γνώστης της βουλγαρικής, λατινικής, γερμανικής, γαλλικής, ρωσικής, αγγλικής και τουρκικής γλώσσας.
Το 1909 προσήλθε στη μονή Διονυσίου κι εκάρη μοναχός. Μετά διετία προσκλήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος κι εστάλη στη Βουλγαρία ως ιεροκήρυκας. Εκεί περιέπεσε σε μεγάλες δυσκολίες, περιπέτειες και πειρασμούς. Επανήλθε στη μονή του και ανέλαβε προϊσταμενικά και γραμματειακά καθήκοντα. Κατά την αγγλογαλλική κατοχή (1916-1917) χρημάτισε αρχιγραμματέας της Ιεράς Κοινότητος και λόγω της μορφώσεως και πολυγλωσσίας του φάνηκε ιδιαίτερα χρήσιμος για το Άγιον Όρος. Διετέλεσε καθηγητής στη Σχολή του Τιμίου Σταυρού Ιεροσολύμων, γυμνασιάρχης Σύμης, καθηγητής στην Ιερατική Σχολή Αγίας Αναστασίας Βασιλικών Θεσσαλονίκης, κατόπιν προσκλήσεως του μητροπολίτου Κασσανδρείας Ειρηναίου (+1945), και της Αθωνιάδος Ακαδημίας.

πηγή : Διακόνημα

Χαρά, δώστε χαρά!!! έλεγε ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Εκοιμήθη την Πέμπτη 9 Μαΐου ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.
Να αναφερθεί ότι η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού Γέροντα Αιμιλιανού θα τελεστεί αύριο Παρασκευή στην Ι.Μ. Ευαγγελισμού Ορμύλιας Χαλκιδικής.
Ο Γέροντας αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός, κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης, Καθηγούμενος της καθ΄ ημάς Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας από το 1973 εως το 2000, γεννήθηκε στην Νίκαια Πειραιώς το 1934 από ευσεβείς γονείς, η καταγωγή του όμως εχει μικρασιατικές ρίζες.