Το σημερινό κείμενο του Κόντογλου έχει γραφεί 5 μήνες μετά το αυτοκινητικό ατύχημα που είχαν με τη γυναίκα του τον Σεπτέμβριο του 1963, εμφανώς υπό το κράτος μεγάλης συγκίνησης και συναισθηματικής φόρτισης. Είχαν μεταφερθεί από το Ασκληπιείο Βούλας στο σπίτι τους, όπου ανάρρωναν κατάκοιτοι σε δυο διαφορετικά δωμάτια, χωρίς να μπορούν να ιδωθούν, μιλούσαν όμως ο ένας στον άλλον, με μια αγάπη, τόσο βαθιά, τόσο άδολη, τόσο βγαλμένη μέσα από την ψυχή τους, που δεν άφηνε ασυγκίνητο ούτε τον πιο σκληρό άνθρωπο. Η στεντόρεια φωνή του Κόντογλου γαλήνευε κι έδινε δύναμη στη Μαρία. Κι η ασθενική φωνή της Μαρίας γέμιζε δάκρυα τα μάτια του Κόντογλου, που δοξολογούσε μέρα νύχτα το Χριστό και την Παναγία, που δεν την πήρανε από κοντά του. Γεμάτος χαρά κι ευγνωμοσύνη για τον Κύριό του, ο Κόντογλου έγραψε το κείμενο που δημοσιεύουμε σήμερα αφιερωμένο στην αληθινή αγάπη όλων των ανθρώπων.
