Του π. Παύλου Παπαδόπουλου/facebook
Ήταν χρόνια μόνη της. Το διαμέρισμά της έμοιαζε με αγιορείτικο κελλάκι. Ένα μικρό σαλονάκι σαν αρχονταρίκι για τους ελάχιστους και σπάνιους επισκέπτες με προέκταση μια μικρή κουζινούλα, ένα μπάνιο και ένα δωμάτιο. Τίποτα το περιττό δεν υπήρχε. Όλα τακτοποιημένα και χρηστικά. Έμπαινες μέσα σ’αυτό το διαμέρισμα και στο πρώτο που γινόσουν κοινωνός ήταν η μυρωδιά του. Δεν μύριζε φαγητό, ούτε βρωμιά, ούτε καθαριότητα. Είχε την μυρωδιά κάπιου εξωκλησιού που είχα επισκεφθεί μικρό παιδάκι σε ένα γειτονικό χωριό από το δικό μου. Ήταν του προφήτου Ηλιού. Μύριζε θυμίαμα αναμεμειγμένο με την γλυκάδα της Θείας Λειτουργίας, με τις προσευχές των ταλαίπωρων, με τις ευχαριστίες των ευεργετημένων, με την μετάνοια των ασώτων.
Πηγή : Συνοδοιπορία