Του Πρεσβυτέρου Νικολάου Γονιδάκη στην Romfea.gr
Εφημ. Ι.Ν. Προφήτου Ηλιού Νέων Παγασών Βόλου
Τη συνέχεια της διάδοσης του σωτηριώδους μηνύματος της σωτηρίας μας βλέπουμε σήμερα να μας εξιστορεί ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, Κυριακή μετά τα Άγια Φώτα.
Πλέον η πραγματοποίηση του φιλεύσπλαχνου σχεδίου του Θεού μπαίνει σε τέλεια εφαρμογή, αναλαμβάνοντας τη σκυτάλη από τον τίμιο Πρόδρομο ο ίδιος ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός.
Περίπου 30 ετών και αρχίζει έμπρακτα να μας δείχνει με την παρουσία Του το τι πραγματικά σημαίνει Θεός.
Πολλοί αναφέρονται ακόμα και σήμερα στο όνομά Του, προσδίδοντάς Του υπερφυσικές ικανότητες ή εξουσιαστικές συμπεριφορές με εγωιστικές τάσεις, ωστόσο κάτι τέτοιο στην πράξη, όπως Τον ζήσανε οι άνθρωποι της εποχής, Τον βιώνουμε εμείς σήμερα και θα παρατείνεται έως συντελείας του κόσμου, δείχνει ακριβώς το αντίθετο.
Τον είδαμε να πονά με τον πόνο των ανθρώπων, να θεραπεύει τυφλούς, χωλούς, πνευματικά διαταραγμένους, ακόμα ακόμα να ξαναδωρίζει τη ζωή, εκεί πάντα που χρειαζόταν και που θα υπήρχε στην πράξη πνευματικό όφελος.
Αυτό μπορούμε να το διακρίνουμε εύκολα και από το παράδειγμα του Αποστόλου Πέτρου και την θυγατέρα του.
Ήταν χρόνια άρρωστη, παράλυτη στο κρεβάτι και όμως, παρά που μπαινόβγαινε στο σπίτι του, δεν τη θεράπευσε ποτέ.
Ακόμα και μετά την ανάστασή Του, όταν οι άλλοι μαθητές προέτρεψαν τον Πέτρο να την θεραπεύσει ο ίδιος, αφού είχε πλέον την χάριν, είπε πως, αφού δεν το έκανε ο Κύριος, σημαίνει πως δε θα ήταν προς όφελός της.
Κι όμως το έπραξε να τη θεραπεύσει, σηκώθηκε από την κλίνη της αρρώστιας και με ελεύθερη βούληση την προέτρεψε να διαλέξει, θεραπευμένη ή στο κρεβάτι, με την επιλογή της να είναι να γυρίσει στην πρότερη κατάστασή της.
Βλέπουμε, λοιπόν, και διδασκόμαστε συνάμα πως, όταν επιτρέπει ο Χριστός κάτι στη ζωή μας, σίγουρα γνωρίζει ότι αυτό, ό,τι και να είναι, θα έχει κερδοφορία ψυχική.
Το κακό με εμάς είναι ότι, λόγω της έλλειψης πίστης, από την οποία πάσχουμε, γιατί απλά δεν εμπιστευόμαστε, όπως θα έπρεπε, τον Θεό, οριοθετούμε τη ζωή μας στο τώρα, στον κόσμο που βρισκόμαστε και στην ύλη.
Διαχωρίζουμε στην ουσία τη ζωή, πιστεύοντας πως τελειώνει με την κοίμησή μας και από εκεί και πέρα δεν υπάρχει τίποτα, μόνο χώμα και απέραντο σκοτάδι.
Αδελφοί μου, το Φως, που μας λέει η Ευαγγελική περικοπή, υπάρχει, είναι εδώ και είναι σίγουρα άσβεστο.
Για αυτό το Φως πάλεψε και θανατώθηκε ο Ιωάννης, όπως ακούσαμε σήμερα, για αυτό το Φως μαρτύρησαν τόσοι άνθρωποι τότε, οι τωρινοί μας Άγιοι σε πολύ νεαρή ηλικία.
Δεν σκέφτηκαν να ζήσουν με ανέσεις και πλούτη, παρά μόνο να συνεχίσουν να μεταδίδουν το μήνυμα αυτό, που ο ίδιος ο Χριστός μας διέδωσε και το έκανε πράξη, την ατελεύτητο ζωή.
Όσα και να είναι τα χρόνια μας σε αυτόν τον κόσμο, μπροστά σε μια αιωνιότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ατμίδες, που εξατμίζονται στη στιγμή.
Ας φροντίσουμε κι εμείς να είμαστε κομιστές της εν Χριστώ χαράς, παρά τις δυσκολίες, παρά τα εμπόδια και τις παρεμβάσεις του πονηρού, έτσι ώστε να κερδίσουμε επάξια μια θέση στην πνευματική αθανασία, που ο Ίδιος μας υποσχέθηκε και μας παρέδωσε στην πράξη με τη ζωή, το σταυρικό θάνατο, την ταφή και την ανάστασή Του.
Αμήν.
