Αν ο Χριστός ερχόταν σήμερα, με ποιους θα έκανε πρώτα παρέα;
Αν ο Χριστός περπατούσε σήμερα ανάμεσά μας,
δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα ξεκινούσε από τους καλούς, τους σωστούς, τους τακτοποιημένους.
Το Ευαγγέλιο δείχνει κάτι άλλο.
Ο Χριστός δεν διάλεγε ανθρώπους με βάση τη φήμη, την εικόνα ή τη θρησκευτική τους επίδοση. Διάλεγε ανθρώπους με ρωγμές.
Εκείνους που πονούσαν, που είχαν χάσει τον δρόμο τους, που ήξεραν έστω και αμυδρά ότι κάτι μέσα τους δεν πάει καλά.
Γι’ αυτό κάθισε στο τραπέζι των τελωνών.
Γι’ αυτό μίλησε με τη Σαμαρείτισσα.
Γι’ αυτό άφησε μια αμαρτωλή γυναίκα να Του πλύνει τα πόδια με τα δάκρυά της.
Γι’ αυτό συγχώρησε τον ληστή την τελευταία στιγμή γιατί η ανάγκη του ανθρώπου προηγείται από τη διόρθωσή του.
Ο Χριστός δεν πλησιάζει πρώτα τον άνθρωπο για να τον ελέγξει αλλά για να τον συναντήσει.
Η αλλαγή έρχεται μετά τη σχέση, όχι πριν.
Αν ερχόταν σήμερα, ίσως να καθόταν: με εκείνον που ντρέπεται για τη ζωή του με εκείνη που κουράστηκε να προσπαθεί να είναι καλή, με τον άνθρωπο που δεν πατά πια στην Εκκλησία γιατί φοβήθηκε, πληγώθηκε ή απογοητεύτηκε.
Και ίσως να προσπερνούσε όσους είναι βέβαιοι ότι τα κάνουν όλα σωστά.
Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι η πτώση,
αλλά η αυτάρκεια. Όχι η αμαρτία, αλλά η βεβαιότητα ότι δεν χρειάζομαι τίποτα.
Ο Χριστός δεν ήρθε να κάνει παρέα με την τελειότητα.
Ήρθε να θεραπεύσει την ανθρώπινη αδυναμία.
Και το ερώτημα τελικά δεν είναι: με ποιους θα έκανε παρέα ο Χριστός;
Αλλά: θα άντεχα εγώ να καθίσω στο ίδιο τραπέζι μαζί Του χωρίς μάσκες, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς εικόνα;
Γιατί Εκείνος σίγουρα θα ερχόταν.
Το θέμα είναι αν εγώ θα Τον άφηνα να με πλησιάσει.
