της Στέλλας
Ν. Αναγνώστου- Δάλλα.
Σήμερα σταθήκαμε όλοι μαζί στο Σύνταγμα για να
υπερασπιστούμε τον τόπο μας.
Είμασταν όλοι εκεί.
Γυναίκες, άνδρες, παιδιά, ακόμη και βρέφη στις αγκαλιές. Λαός και κλήρος, κλήρος και λαός. Άνθρωποι γερασμένοι, με χέρια ροζιασμένα από
τους αγώνες τις ζωής, γυναίκες πού ‘χαν κρατήσει στα χέρια τους παιδιά κι
εγγόνια, νέοι όλων των ειδών, ό,τι πιο διαφορετικό μπορεί να βάλει ο νούς
σου. Αν έκανες ποτέ σου το λάθος να πείς
πως κάπου ανήκεις και κάπου όχι, σήμερα θα ‘χες σαστίσει. Γιατί θα ήσουν κι εσύ εκεί, ένα με
όλους. Θά ‘νοιωθες μια απέραντη γλύκα να
σε πλημμυρίζει, μια απόλυτη και λυτρωτική εγγύτητα με τον διπλανό σου, τον κάθε
διπλανό σου. Μ’όλους αυτούς που κρατούσαν
σήμερα μια ελληνική σημαία, άλλοι στα χέρια, άλλοι σαν κειμήλιο ιερό στην
πλάτη, άλλοι στο στήθος, όλοι, μα όλοι, στην καρδιά. Σήμερα ήμασταν όλοι μόνον Έλληνες. Τίποτε άλλο.