Ποίημα-Προσευχὴ τοῦ Μακαρίου ᾿Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ο ᾿Επίσκοπος Νικόλαος μὲ ἔκδηλη στην μορφή του τὴν ταλαιπωρία καὶ κόπωσι, μετὰ τὴν ἑπτάμηνη παραμονή του (1944-1945) στὸ φοβερὸ Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως Νταχάου στὴν Γερμανία, στὸ ὁποῖο τὸν ἐνέκλεισαν οἱ Ναζισταὶ ἐξ αἰτίας τῆς ἀπαραμίλλου ἐκκλησιαστικῆς του δράσεως στὴν πατρίδα του Σερβία, κατὰ τὴν περίοδο τῆς κατοχῆς. ᾿Εκεῖ ὑπέμεινε φρικτὰ βασανιστήρια, τὰ στίγματα των ὁποίων ἀποτυπώθηκαν στὸ μαρτυρικό τουσῶμα μέχρι τῆς ὁσιακῆς κοιμήσεώς του (1956), καὶ ἐσώθη τότε διὰ θαύματος. Καὶ ὄχι μόνον δὲν παρεπονεῖτο γιὰ τὴν συμφορά του αὐτή, ἀλλὰ πάντοτε ἐνεθυμεῖτο μὲ νοσταλγία τις ἡμέρες στὸ κολαστήριο τοῦ Νταχάου, διότι ἐκεῖ αἰσθανόταν μὲ τρόπο ἀνείπωτο τὴν ζωντανὴ καὶ ἄμεση παρουσία τοῦ Θεοῦ!...

Εὐλόγησε τοὺς ἐχθρούς μου, ὦ Κύριε! ᾿Ακόμη καὶ ἐγὼ τοὺς εὐλογῶ καὶ δὲν τοὺς καταριέμαι.......