Εάν κάτι φανερώνει ότι είμαστε εικόνες Θεού, ότι έχουμε μέσα μας σαν όντα την πνοή του Θεού, είναι ότι μπορούμε παρόλα τα ψυχικά τραύματα μας, να αντιστεκόμαστε στο σκοτάδι και την κόλαση. Αυτός ο κόσμος έχει απίστευτο πόνο. Έχει και πολλές χαρές. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Ο πόνος σε κάνει να ξεχνάς. Χίλιες ώρες χαράς σε μια στιγμή πόνου εξαφανίζονται.
Σαν να μας φαίνεται ξένο πράγμα ο πόνος. Κάτι να αντιδρά μέσα μας στο πόνο και στο θάνατο. Το αναφέρει ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, "γεννηθήκαμε για την αιωνιότητα και δεν συμβιβαζόμαστε με τον θάνατο".
Επανέρχομαι λοιπόν λέγοντας, ότι ένα από τα πολλά στοιχεία που φανερώνουν ότι ο Θεός είναι μέσα μας, ότι έχουμε τα σημάδια από το περπάτημα Του βαθιά μέσα στην ύπαρξη μας, εκεί στο κήπο της Εδέμ μας, είναι η δύναμη να μεταμορφώνουμε το σκοτάδι σε φως.
Βέβαια όχι πάντα, όχι σε όλες τις φάσεις της ζωής μας, και σαφέστατα ούτε όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο ή χρόνο. Κάποιοι μπορούν περισσότερο να αλλάξουν την ζωή τους, άλλοι είναι τόσο τραυματισμένοι και πληγωμένοι που μπορούν ελάχιστα. Ευτυχώς είναι λίγοι εκείνοι που δεν μπορούν καθόλου και χρειάζονται μονίμως την φροντίδα του άλλου.