Αρχιμ.Παύλου Παπαδόπουλου
Δεν υπάρχουν μόνο προχωρημένης ηλικίας άνθρωποι που εκκλησιάζονται και προσπαθούν να ζήσουν χριστιανικά. Υπάρχουν και νέοι που αγωνίζονται κατά του κοσμικού φρονήματος, που εκκλησιάζονται τακτικά, που εγκρατεύονται, που νηστεύουν, που προσεύχονται καθημερινώς κάνοντας παρακλήσεις, το απόδειπνο, γονυκλισίες...
Υπάρχουν νέοι άνθρωποι, λαϊκοί, που έχουν τέτοια αυταπάρνηση που θα ζήλευαν πολλοί μοναχοί, που έχουν τέτοια καθαρότητα βίου που θα ζήλευαν πολλοί κληρικοί, που έχουν τέτοια υπακοή στον πνευματικό τους, που δύσκολα την βρίσκεις μέσα σε κοινόβια μοναστήρια ή σε σκήτες και κελιά.
Υπάρχουν λαϊκοί άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, που αν και δεν έχουν προχωρημένη ηλικία, βρίσκονται σε προχωρημένη πνευματική κατάσταση λόγο της σταθερής απόφασης που πήρανε να γίνουνε του Χριστού ό,τι κι αν τους στοιχίσει. Και είναι τόσο όμορφο να συναντάς τέτοιους ανθρώπους και να συνδέεσαι μαζί τους διότι παίρνεις παράδειγμα ζωής, πίστης και αγάπης προς τον Χριστό. Βλέπεις αυτόν τον πόθο για την Σωτηρία, βλέπεις την σωφροσύνη που έχουνε αυτοί οι νέοι και ωφελείσαι.
Υπάρχουν νέοι που έχουν ξεπεράσει στα πνευματικά τους ηλικιωμένους, του ιερείς και μοναχούς. Και τους έχουν ξεπεράσει γιατί κατάλαβαν νωρίς ότι αξία δεν έχει απλά το να ζεις καλά (να περνάς καλά) αλλά να ξέρεις γιατί ζεις.
Υπάρχουν νέοι λοιπόν οι οποίοι παρά τον πόλεμο που δέχονται από τον κοινωνικό τους περίγυρο, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν λόγο της εργασίας τους, λόγο της νιότης τους, αυτοί επιμένουν να ζούνε χριστιανικά χωρίς να ντρέπονται για την επιλογή τους. Δεν ντρέπονται που έρχονται στο Ιερό Ναό, που έχουνε πνευματικό πατέρα, που νηστεύουν, που ασκούνται, που συμμετέχουν σε πνευματικές ομιλίες και συζητήσεις, που κάνουνε τον σταυρό τους καθώς περνούν έξω από έναν Ιερό Ναό, που ντύνονται σεμνά, που συναναστρέφονται ρασοφόρους, που συχνάζουν σε μοναστήρια, που βοηθούν την ενορία τους σε διάφορες δράσεις της.
Υπάρχουν ασκητές μέσα στον κόσμο που ακουμπούν τα κράσπεδα του ουρανού κι ας μην έχουν ρυτίδες στο πρόσωπο, κι ας μην έχουν άσπρα μαλλιά. Έχουν πρόσωπα νέα, γεμάτα Θείο ζήλο, σεμνότητα και αγαθότητα που χαμογελούν μπροστά στην απαξίωση των πολλών. Χαμογελούν άκακα, όπως ο κάθε άνθρωπος που ξέρει ποιος είναι και είναι σίγουρος για το τι κάνει. Χαμογελούν γιατί ελπίζουν, γιατί βιώνουν αυτήν την χαρά που κανείς μίζερος δεν μπορεί να την μειώσει. Χαμογελούν γιατί ζούνε στην ασφάλεια της υπακοής τους, γιατί ζούνε μέσα στον κόσμο ως κοσμήματα του κόσμου. Χαμογελούν και είναι το χαμόγελό τους η μαρτυρία της Αλήθειας του Χριστού.
Υπάρχουν πολλοί νέοι που έχουν παραδοθεί στα πάθη τους έχοντας αναγάγει την ασωτία τους σε καμάρι τους, σε μαγκιά τους. Εγώ δεν μένω σ'αυτούς. Μένω σ΄ όλους εκείνους και σ' όλες εκείνες που κάνουν την μεγαλύτερη επανάσταση. Μια επανάσταση που δεν θέλει να νικήσει τους άλλους αλλά μια επανάσταση που ποθεί την προσωπική πνευματική εξέλιξη και μεταμόρφωση του επαναστάτη. Μια επανάσταση που φέρνει ανάσταση, αφθαρσία, σωτηρία. Που κάνει τον άνθρωπο κατα Χάριν θεάνθρωπο. Μια εσωτερική επανάσταση που γκρεμίζει την αλαζονεία της νιότης και την φιλαυτία της, γεννώντας την σύνεση και την διάκριση.
Οι νέοι αυτοί είναι σύγχρονοι άνθρωποι...μάλλον τι σύγχρονοι; Καλύτερα να πούμε ότι είναι μπροστά από την εποχή τους. Διότι ο κάθε άνθρωπος που ζει θεάρεστα πραγματώνοντας τον Ευαγγελικό λόγο είναι μπροστά από κάθε εποχή. Έχει ξεπεράσει κάθε ενδοκοσμικό status, κάθε οριοθετημένο κοινωνικοπολιτισμικοοικονομικό θεσμό. Ζει ως πολίτης της αιωνιότητος, ως συμπολίτης των Αγίων, ως κοινωνός της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας. Τέτοιοι άνθρωποι μπορεί να κάνουν κούνια ανέμελοι διότι η καρδιά τους έχει μια σταθερότητα αξιοζήλευτη. Την σταθερότητα ενός ερωτευμένου προς το ηγαπημενο του πρόσωπο.
Τέτοιοι άνθρωποι που ίσως δεν τους πιάνει το μάτι σου ζούνε μέσα στην ανεμελιά, μέσα στην ελευθερία που μόνο η γνήσια σχέση με τον Χριστό μπορεί να μας προσφέρει. Αυτοί οι άνθρωποι πάντα παραμένουν νέοι. Έχουνε αυτήν τη νιότη της αιωνιότητας.
