(απόσπασμα από το κήρυγμα του πρωτοπρεσβύτερου του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου, π. Ματθαίου Χάλαρη).
Η Ευαγγελική περικοπή του ασώτου είναι ένα ευρέως γνωστό απόσπασμα του Ευαγγελίου, που είναι σχετικά εύκολο, σαν ιστορία, αλλά κρύβει μέσα του πολλά νοήματα που συχνά περνούν απαρατήρητα από τους ερμηνευτές της Καινής Διαθήκης.
Δύο σημεία από αυτά που δεν πολυσχολιάζονται είναι τα κάτωθι:
Α:Το όνομα του ασώτου. Ο Κύριος όταν είπε την παραβολή αυτή δεν αναφέρθηκε στο όνομα του άσωτου υιού. Αυτό έγινε για δύο λόγους:
1. Επειδή ο Θεός δεν αρέσκεται στο να φανερώνει, να δημοσιοποιεί και να διαπομπεύει, όπως συμβαίνει με πολλούς ανθρώπους. Αντίθετα, καλύπτει, παρηγορεί και θεραπεύει τις όποιες αδυναμίες και πάθη.
2. Επειδή ο άσωτος αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα όλους εμάς τους αμαρτωλούς και γι’ αυτό το όνομά του θα μπορούσε να είναι το όνομα οποιουδήποτε από εμάς.
Β: Η συμπεριφορά του πατέρα. Από τη στιγμή που ο άσωτος υιός επέλεξε να ζήσει μακριά από πατέρα του, όπως δηλαδή και οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν μια ζωή μακριά από τον Θεό, ο πατέρας του δεν τον ξέχασε ποτέ, αλλά περίμενε καθημερινά την επιστροφή του υιού του, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον Θεό – Πατέρα, από Τον οποίο επιλέγουμε να απομακρυνθούμε. Και όταν κάποια στιγμή ο άσωτος, θυμούμενος την προτέρα καλή ζωή του και μετανοώντας για τις πράξεις του, επεστρεψε στο σπίτι του πατέρα του, αυτός δεν τον περίμενε στο σπίτι, αλλά, λόγω της καθημερινής αδημονίας του να δει τον γιό του να επιστρέφει, τον είδε από μακριά και έτρεξε ο ίδιος προς αυτόν, τον αγκάλιασε και τον φίλησε. Δεν τον άφησε καν να απολογηθεί, αλλά του έδειξε πως αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η ζωή του γιού του από δω και μετά. Μάλιστα του έκανε τέσσερα δώρα, που έχουν συμβολική σημασία:
1. Ρούχα: Ο Χριστιανός που ζει κοντά στον Θεό, δεν είναι πλέον γυμνός, αλλά φέρει το ρούχο που έχει πλέξει γι’ αυτόν ο Θεός.
2. Το δαχτυλίδι: Δείχνει τη σχέση γάμου μεταξύ του Θεού (νυμφίου) και της καρδιάς του πλάσματός Του (νύφης).
3. Τα παπούτσια: Ώστε ο Χριστιανός να μην κόβεται από τιςκοφτερές πέτρες της αμαρτίας που θα βρίσκει στο καθημερινό διάβα του.
4. Τον σητευτό μόσχο: Δηλαδή τον Χριστό, τον οποίο «γεύεται» ο Χριστιανός, κατά τη Θεία Μετάληψη.
Η Ευαγγελική περικοπή του ασώτου είναι ένα ευρέως γνωστό απόσπασμα του Ευαγγελίου, που είναι σχετικά εύκολο, σαν ιστορία, αλλά κρύβει μέσα του πολλά νοήματα που συχνά περνούν απαρατήρητα από τους ερμηνευτές της Καινής Διαθήκης.
Δύο σημεία από αυτά που δεν πολυσχολιάζονται είναι τα κάτωθι:
Α:Το όνομα του ασώτου. Ο Κύριος όταν είπε την παραβολή αυτή δεν αναφέρθηκε στο όνομα του άσωτου υιού. Αυτό έγινε για δύο λόγους:
1. Επειδή ο Θεός δεν αρέσκεται στο να φανερώνει, να δημοσιοποιεί και να διαπομπεύει, όπως συμβαίνει με πολλούς ανθρώπους. Αντίθετα, καλύπτει, παρηγορεί και θεραπεύει τις όποιες αδυναμίες και πάθη.
2. Επειδή ο άσωτος αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα όλους εμάς τους αμαρτωλούς και γι’ αυτό το όνομά του θα μπορούσε να είναι το όνομα οποιουδήποτε από εμάς.
Β: Η συμπεριφορά του πατέρα. Από τη στιγμή που ο άσωτος υιός επέλεξε να ζήσει μακριά από πατέρα του, όπως δηλαδή και οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν μια ζωή μακριά από τον Θεό, ο πατέρας του δεν τον ξέχασε ποτέ, αλλά περίμενε καθημερινά την επιστροφή του υιού του, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον Θεό – Πατέρα, από Τον οποίο επιλέγουμε να απομακρυνθούμε. Και όταν κάποια στιγμή ο άσωτος, θυμούμενος την προτέρα καλή ζωή του και μετανοώντας για τις πράξεις του, επεστρεψε στο σπίτι του πατέρα του, αυτός δεν τον περίμενε στο σπίτι, αλλά, λόγω της καθημερινής αδημονίας του να δει τον γιό του να επιστρέφει, τον είδε από μακριά και έτρεξε ο ίδιος προς αυτόν, τον αγκάλιασε και τον φίλησε. Δεν τον άφησε καν να απολογηθεί, αλλά του έδειξε πως αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η ζωή του γιού του από δω και μετά. Μάλιστα του έκανε τέσσερα δώρα, που έχουν συμβολική σημασία:
1. Ρούχα: Ο Χριστιανός που ζει κοντά στον Θεό, δεν είναι πλέον γυμνός, αλλά φέρει το ρούχο που έχει πλέξει γι’ αυτόν ο Θεός.
2. Το δαχτυλίδι: Δείχνει τη σχέση γάμου μεταξύ του Θεού (νυμφίου) και της καρδιάς του πλάσματός Του (νύφης).
3. Τα παπούτσια: Ώστε ο Χριστιανός να μην κόβεται από τιςκοφτερές πέτρες της αμαρτίας που θα βρίσκει στο καθημερινό διάβα του.
4. Τον σητευτό μόσχο: Δηλαδή τον Χριστό, τον οποίο «γεύεται» ο Χριστιανός, κατά τη Θεία Μετάληψη.
