Της Τρισεύγενης Καπράνου
Λόγια από δασκάλους,απο φίλους,από ιερωμένους,από πολιτικούς,αλλά και λόγια από εμάς τους ίδιους..Κι αναρωτιέμαι.Πόσο απέχουν τα λόγια από τις πράξεις;;Άραγε αυτά που λέμε στους άλλους και μάλιστα με προτροπή να τα πράξουν κι όλας,τα εφαρμόζουμε;
Αυτά που ακούμε ή λέμε τα κάνουμε βίωμα; Μήπως η εφαρμογή είναι ελάχιστη ή σχεδόν μηδενική;; Μα θα μου πείτε δύσκολο ό,τι λέμε να το πράττουμε κι όλας.Το πνεύμα πρόθυμο η σαρξ ασθενής..Και πολλές φορές ούτε το πνεύμα είναι πρόθυμο..Τουλάχιστον ας παραδεχτούμε την αδυναμία μας.Όμως,αν τα λόγια δε γίνουν βίωμα, πως μπορούμε να πείσουμε τον άλλον ή να τον εμπνεύσουμε να κάνει κάτι;;;;Μιλούμε για υπομονή χωρίς ίχνος υπομονής.Μιλούμε για ανεξικακία χωρίς ίχνος συγχωρητικότητας,μιλούμε για βοήθεια στον πάσχοντα χωρίς να είμαστε φιλάνθρωποι..Μιλούμε για αγάπη και αγαπάμε επιλεκτικά...Παρατηρείται δηλαδή μια ανακολουθία,που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό χαρακτηρίζει τον καθένα μας.Ας προσπαθήσουμε αυτά που λέμε ότι πρεσβεύουμε να τα βιώνουμε!Εάν δεν έχουμε ειρήνη μέσα μας -και δεν εννοώ την ψευτο ειρήνη,αλλά την ειρήνη της ψυχής αυτή που καθρεφτίζεται στο πρόσωπο-δεν μπορούμε να εμπνεύσουμε ούτε να πείσουμε τον άλλον ότι είμαστε σωστοί. Και ότι αυτά που λέμε πρώτοι εμείς τα βιώνουμε..Με το παράδειγμα διδάσκουμε όχι με τα λόγια!Ας υπάρχει λοιπόν, μια αντιστοιχία λόγων και πράξεων, για να μην ταλανίζονται οι ήδη διαταραγμένες διαπροσωπικές μας σχέσεις!