Της Στέλλας Αναγνώστου- Δάλλα
Κάθε γιορτή της Πίστης μας, όποια και να ‘ναι, φέρνει μαζί
της μεγάλη συγκίνηση, γιατί δεν είναι κάτι να πείς, ένα περιστατικό. Είναι δική μας γιορτή, προσωπική. Ό,τι έγινε, για μας έγινε, για μας γίνεται,
συντελείται κάθε στιγμή. Και δίνει ο
Θεός τη Χάρη Του, και συναισθανόμαστε, κάθε συγκεκριμένη ευλογημένη μέρα, πώς
μας έχει ο Θεός στην καρδιά Του, και πώς κινείται ασταμάτητα να μας πιάσει, να
μας κρατήσει, να μας χαρίσει την αιώνια ευτυχία Του. Κάθε γιορτή της Εκκλησίας μας, είναι ένα
κεφάλαιο στη δική μας προσωπική σωτηρία, που θα ήταν αδύνατη, αν αυτό το
συγκεκριμένο κεφάλαιο έλειπε τότε από τη ζωή τηςΕκκλησίας, ή αν λείπει σήμερα
από το δικό μας βίωμα. Η ζωή μας θα ήταν
χωρίς ελπίδα αν το κάθε συγκεκριμένο κεφάλαιο έλειπε ιστορικά, αν δεν είχε
συντελεστεί εν χρόνω. Η ζωή μας ΕΙΝΑΙ
χωρίς ελπίδα, αν το κάθε κεφάλαιο δεν συντελείται και σήμερα μέσα μας, με τη
συνεχή και επαναλαμβανόμενη δική μας συναίνεση, συμμετοχή και ευγνωμοσύνη. Αν την κάθε εκκλησιαστική γιορτή δεν τη
βιώνουμε σαν δικό μας προσωπικό δώρο, και σαν ένα δικό μας προσωπικό και γενναίο «ναι», τότε
είναι για μας, μια τεράστια χαμένη ευκαιρία…