Η εμπειρία-μαρτυρία του κ.Μαυραντώνη Κωνσταντίνου από την Ουγκάντα

Δείτε την εμπειρία του ιατρού κ.Κωνσταντίνου Μαυραντώνη από την επίσκεψή του στην Ουγκάντα.

Κάντε κλικ στην εικόνα .Μάθετε περισσότερα.

Προσφέρω από καρδιάς

Ένα ταξίδι στην Αφρική είναι ταξίδι ζωής!

Της Σταυρούλας Λαμπίδη*

Έφτασε το καλοκαίρι, έφτασε ο Αύγουστος και έφτασε ,για μία ακόμη χρονιά, η ώρα για το ταξίδι στην Ουγκάντα. Η αλήθεια είναι, πριν γίνει το ταξίδι, σκεφτόμουν ότι ίσως να είναι και η τελευταία φορά που θα κατέβαινα. Τώρα, έχοντας πλέον επιστρέψει πιο συγκλονισμένη και συγκινημένη από κάθε άλλη φορά, απλά ανυπομονώ  και εύχομαι να με αξιώσει ο Θεός να επαναλάβω  αυτό το ταξίδι και την επόμενη χρονιά.

Αυτή την φορά η παρέα μας ήταν μεγαλύτερη. Είμασταν 6 φοιτητές και μια μητέρα τριών παιδιών. Άνθρωποι πολλοί διαφορετικοί και μερικοί τελείως άγνωστοι μεταξύ μας, με έναν κοινό σκοπό όμως˙ να δώσει ο καθένας ότι μπορούσε σε αυτή την πολύ σημαντική  προσπάθεια που έχει ξεκινήσει η Ιερά Μονή Χρυσοπηγής. Κάποια άτυχα και απρόσμενα γεγονότα που συνέβησαν λίγες μέρες πριν φύγουμε μας άγχωσαν και να μας φόβισαν λίγο. Όμως νομίζω ότι τελικά, τουλάχιστον μιλώντας για το δικό μου πρόσωπο, με δυνάμωσαν και με πείσμωσαν ακόμα περισσότερο. Παρά τις δυσκολίες αποφασίσαμε από κοινού ότι θα κατεβαίναμε και θα κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε.

Κι εσύ, απλά, στο άκουσμα της Αφρικής χαμογελάς... Δύσκολα βγαίνουν οι λέξεις.

Της Έλενας Μαγκαφώση*

Και το ταξίδι τελείωσε...Γυρνάς, κι όλα είναι όπως τα άφησες. Βουλιάζεις ξανά στη καθημερινότητά σου.

Κι εσύ; Εσύ είσαι διαφορετικός... κάπως αλλιώς... Κινείσαι ρομποτικά, προσπαθείς να μην αναπολείς, για να μπορέσεις να συντονιστείς με τις υποχρεώσεις σου. Κι όλοι θέλουν να μάθουν...εντυπώσεις, εικόνες, περιστατικά... Κι εσύ, απλά, στο άκουσμα της Αφρικής χαμογελάς... Δύσκολα βγαίνουν οι λέξεις.

Στη μόνη ερώτηση που κοντοστάθηκες και προσπάθησες να απαντήσεις είναι σ' αυτή της εξάχρονης Γεωργίτσας: "Η Αφρική είναι πιο κοντά στο Θεό;" 

γιατί τα "αντίο" δεν χωράνε στην αγάπη...

 της Χριστίνας Σεφερλή*

Ιεραποστολή στην Ουγκάντα για δεύτερη χρονιά...δώδεκα μήνες αναμονής,δουλειάς και λαχτάρας...λαχτάρας να ξαναβρεθώ εκεί...στον Άγιο Σπυρίδωνα στο Λουγκουζί...στο «σπίτι μου»...αυτά τα τελευταία λόγια του πάτερ Γεώργιου λίγο πριν φύγουμε πέρσι... «εδώ είναι σπίτι σας...όπου έχει εκκλησία είναι σπίτι σας»...και οι προσευχές τους που εισακούστηκαν... «θα προσευχόμαστε να σας βοηθήσει ο Θεός και να ξανάρθετε»...και να ‘μαι ξανά στη θέση ενός αεροπλάνου από Κάιρο για Ουγκάντα με μόνο «φυλαχτό» τις προσευχές τους...σε δευτερόλεπτα περνά από το μυαλό μου ο φόβος που με κυρίευσε πέρσι την ώρα της απογείωσης... «Που πάω Θέε μου;Θα τα καταφέρω;»...ξαναγυρνώ στο σήμερα...το αεροπλάνο απογειώνεται και μια χαρά πλημμυρίζει όλο μου το είναι...«Επιτέλους...φύγαμε...Θέε μου σ’ευχαριστώ…σ’ευχαριστώ που μ’αξίωσες να κατέβω και φέτος...»

Για εμένα η Αφρική....

της Γεωργίας Χαβατζόγλου*

Για μένα η Αφρική ξεκίνησε  ως  ένα όνειρο και ένα  ταξίδι ζωής που πάντα ήθελα να κάνω.Καθώς όμως έφτασα στην Ουγκάντα και ιδιαίτερα την πρώτη εβδομάδα ,όπου κοιτούσα γύρω μου, μου γεννιόντουσαν άπειρες απορίες,προβληματισμοί..πώς είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια φτώχεια..πόνος..μα πώς θεραπεύονται..πώς...πώς..;;αναρωτιόμουν....

Τη δεύτερη βδομάδα άφησα το μυαλό μου λίγο πιο ελεύθερο,προσπάθησα να νιώσω και να αντιληφθώ πράγματα χωρίς να τα εξηγώ..Αυτό που κατάλαβα...

Ενα όνειρο που δεν θες να τελειώσει...

της Θάλειας Λαμπίδη *
"Ένα όνειρο...
Ενα όνειρο που δεν θες να τελειώσει...
Ένα όνειρο που καταλαβαίνεις τι θα πει χαμόγελο, τι θα πει αγάπη και ομορφιά της ψυχής,πίστη και ευγνωμοσύνη!!

Γίναμε άλλοι...Γίναμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας...

του Νίκου Χαλιμούρδα*

7ή Μ.Σ.Ο. Άγχος η μητέρα μου...! Το παιδί μου μπαίνει φαντάρος... Λες και ήρθε το τέλος του κόσμου...είχε γεμίσει έναν σάκο με κάλτσες, φανέλες,μωρομάντηλα, αντικουνουπικά, παστέλια και μπάρες... Λες και εκεί που θα πηγαίναμε δεν θα τρώγαμε...!!! Είχαμε φύλλο πορείας από τις 12 του μήνα... Μας βγήκε να πάμε σε μια μονάδα που ούτε καν ήξερα που ήταν... Κοίταξα την προηγούμενη μέρα στο Google Earth να δω καμία φωτογραφία... Να δω πως ήταν εκεί... Τίποτα... Δεν βρήκα τίποτα... Λες και δεν υπήρχε...!!! Φύγαμε με αεροπλάνο... Όλοι άγνωστοι μεταξύ μας... Ποιος ξέρει πως θα πήγαινε η θητεία μας... Ήμασταν 12... Σαν τους μήνες του χρόνου... Όλοι μήνες... Μα όλοι διαφορετικοί...!!! Άσχετο... Μα "12" ήταν κ οι μαθητές του Ιησού... Τυχαίο...??? Νιώθω ένα χέρι να με κουνά... Ήταν η αεροσυνοδός... Μου είπε να φορέσω την ζώνη μου... Προσγειωνόμαστε... Μας είχαν βάλει όλους μαζί... Κοίταξα τους άλλους... Άλλοι κοιμόντουσαν... Άλλοι ξύπνιοι... Με το άγχος... Που πάμε... Τι θα κάνουμε... Το έβλεπες στο πρόσωπό τους...!!! Φτάσαμε... Αξημέρωτα... Πίσσα... Δεν έβλεπες τίποτα...!!! Ούτε φώτα έξω από το αεροδρόμιο... Ούτε τίποτα... Ρε που ήρθαμε...???

Αφρική, πάει να πει χαρά Θεική!

της Ελένης Ατματζίδου *

Αφρική. Στο άκουσμα της κάποιοι γοητεύονται. Όνειρο ζωής να βρεθούν εκεί. Άλλοι πάλι τρομάζουν και μόνο στην ιδέα να έρθουν αντιμέτωποι με αυτόν τον “3ο κόσμο”.

Ιεραποστολή. Με μια λέξη δόσιμο. Η μεγάλη έξοδος απο τον εαυτό μας. Και το δόσιμο, όπως λέει ο άγιος Παίσιος είναι χαρά αλλιώτικη, χαρά Θεική!

Όχι Κύριε, μην με αφήσεις να ξεχάσω

Της Ευαγγελίνας Μαζιώτη*
«Να πάτε να βοηθήσετε τα καημένα τα μαυράκια..». Λευκέ, προετοιμάζεσαι μήνες. Κατεβαίνεις με τα χέρια σου γεμάτα καλούδια, την σκέψη σου γεμάτη πανηγυρισμούς, την διάθεσή σου νικητήρια, το στήθος σου φουσκωμένο. Λάμπεις σαν το φανταχτερό περιτύλιγμα των ζαχαρωτών που μοιράζεις όλο «αγάπη» και «ελεημοσύνη»

ὁ ἔχων δύο καραμέλες μεταδότω τῷ μὴ ἔχοντι

 

της Βάλιας Περνιδάκη *

Λουγκουζί. Τελείωσε η πέμπτη μέρα της κατασκήνωσης. Ησυχία στο χωριό. Οι εθελοντές μοίρασαν καραμέλες όπως κάθε μέρα, βρίσκονται τώρα μέσα στο βανάκι. Ο Άνκο Σόζι θα μας επιστρέψει σπίτι.

Εγώ είμαι μέσα στις μπανανιές. Κλείνω τα μάτια, νιώθω τον αέρα να χαϊδεύει το πρόσωπό μου και προσπαθώ να καλύψω το πονηρό χαμόγελό μου.. Το Λουγκουζί βγάζει το παιδί από μέσα μας. Και όπως όλα τα παιδιά, ήμουν και εγώ έτοιμη να κάνω μια σκανδαλιά.

Στην Αφρική έμαθα τι σημαίνει τελικά Πίστη.

Της Σοφίας Μαζιώτη *

Στην Αφρική έμαθα τι σημαίνει τελικά Πίστη. Βαθιά και ουσιώδης Πίστη. Την πρώτη μέρα στεκόμουν αμίλητη και κοίταγα τον τρόπο που ζουν την καθημερινότητα τους. Οι γυναίκες μαγείρευαν κάτω στο πάτωμα, με μεγάλα καζάνια πάνω από τη φωτιά, και τα παιδιά γύρω τους ξυπόλητα, βρώμικα να παίζουν με μια πλαστική σακούλα που την είχαν φτιάξει σαν μπάλα, περιμένοντας το ένα και μοναδικό γεύμα που παίρνουν την μέρα. Πώς να πιστέψεις και να αφεθείς στον Θεό με αυτή τη ζωή, σκέφτηκα. 
Φωτογραφία : Νίκος Χαλιμούρδας

Σαν το καντηλάκι είναι αυτή η Ουγκάντα ρε παππούλη...

Του εθελοντή Νίκου Χαλιμούρδα*
Σαν το καντηλάκι είναι αυτή η Ουγκάντα ρε παππούλη... Ένα καντηλάκι που δεν λέει όμως να σβήσει... Κι όταν πάει να καεί το φιτίλι... Όλο και κάποιος περνά και το αλλάζει...

Αφρική καλημέρα: Η 4η αποστολή στην Ουγκάντα στο «Ενορία εν δράσει...»

Σε πράγματα που γίνονται με «κόπο, θυσία και αγάπη ανθρώπων» αναφέρθηκε ο Αρχιμανδρίτης Εφραίμ Παναούσης, μιλώντας για την Ιεραποστολή στην Ουγκάντα, στο πλαίσιο του προγράμματος «Ενορία εν δράσει...» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.





Ο π.Εφραίμ μίλησε για τις προσπάθειες που γίνονται από το 2012 στην Αφρική, στη χώρα της Ουγκάντα και μαζί με τους εθελοντές της 4ης αποστολής, της Ιεραποστολικής προσπάθειας της Ιεράς Μονής «Παναγία η Χρυσοπηγή», κατέθεσαν τις προσωπικές τους εμπειρίες και μαρτυρίες με τη βοήθεια πλούσιου φωτογραφικού και κινηματογραφικού υλικού.
«Η ομάδα αυτή προσπάθησε να βοηθήσει όσο μπορούσε» είπε ο π.Εφραίμ, τονίζοντας πως «από το 2012 έχουν γίνει πολλά πράγματα, πολύ σημαντικά» τα οποία «η Χάρη του Θεού αυτά τα δημιούργησε, τα δημιουργεί και τα συντηρεί. Το θαύμα είναι ακόμα μεγαλύτερο όταν καταλαβαίνει κανείς στις συνθήκες στις οποίες γίνονται αυτά τα πράγματα».
Αναφερόμενος στην λειτουργία Ιατρείου, Σχολείων κ.α. επεσήμανε πως «όλα αυτά γίνονται με την πολύτιμη βοήθεια των ανθρώπων που βοηθούν από τα μετόπισθεν, όπως εσείς, αλλά και ανθρώπων που το καλοκαίρι κατεβαίνουν κάτω και δίνουν, όχι μόνο λίγο από το χρόνο τους, αλλά δίνουν τον εαυτό τους».
Το φετινό καλοκαίρι «οργανώθηκε ένα Ιατρείο και σε τέσσερις μέρες πέρασαν περίπου 450 άτομα» τα οποία βρήκαν περίθαλψη από γιατρό που έφτασε εκεί από την Ελλάδα μαζί με την αποστολή, είπε σε άλλο σημείο, παρουσιάζοντας επιγραμματικά το έργο των δύο ομάδων βοήθειας.  
Κάνοντας λόγο για το έργο της δεύτερης ομάδας είπε πως αυτή επικεντρώθηκε στη δημιουργία μιας κατασκήνωσης στο χωριό Λουγκουζί. «Η κατασκήνωση θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα ταχύρρυθμο Ορθόδοξο σεμινάριο της πίστεως» σημείωσε, προσθέτοντας πως έμαθαν απλά πράγματα για το πως μπορούν να οργανώσουν την καθημερινότητά τους με κανόνες υγιεινής κλπ.

«Τα βήματα στην Αφρική δεν είναι τίποτε άλλο από τα βήματα του Χριστού. Η Ιεραποστολή είναι μια φωνή που μας καλεί να μην κοιτάξουμε ο καθένας τον εαυτό του, αλλά να δούμε ο ένας τον άλλο, τη δυσκολία του άλλου. Ίσως, ανακαλύπτοντας έτσι τον κόσμο, ανακαλύψουμε μέσα από αυτόν τον εαυτό μας», υπογράμμισε ο π.Εφραίμ παρουσιάζοντας την πρώτη ομάδα συνεργατών.

Πηγή : Συνοδοιπορία

‘‘Αφρική καλημέρα - Παρουσίαση της 4ης αποστολής στην Ουγκάντα’’

Οι εθελοντές της 4ης αποστολής, της Ιεραποστολικής προσπάθειας της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής  στην Ουγκάντα, θα καταθέσουν την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου  στις 7.30μ.μ. και στο πλαίσιο του προγράμματος "Ενορία εν Δράσει " στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, τις προσωπικές τους εμπειρίες και μαρτυρίες ενώ θα παρουσιαστεί πλούσιο φωτογραφικό και κινηματογραφικό υλικό.
Στο τέλος της εκδηλώσεως θα πραγματοποιηθεί φιλανθρωπικό Αφρικάνικο παζάρι, με σκοπό την ενίσχυση της Ιεραποστολής ενώ θα διατεθούν  και κουμπαράδες της Ιεραποστολής για όσους θα ήθελαν να βοηθήσουν και με αυτόν τον τρόπο.
Οι κουμπαράδες θα μαζευτούν τον Ιούνιο του 2016, όταν πρώτα ο Θεός η Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής θα πραγματοποιήσει την 5η αποστολή στην Ουγκάντα.

Η αλήθεια της Ουγκάντας...

 

Απόσπασμα από το βιβλίο των Εκδόσεων Χρυσοπηγή "Μουέλαμπά".

Ενα ταξίδι ένα όνειρο στην Ουγκάντα.

Στο γυρισμό βλέπω κι άλλα πράγματα που δεν έβλεπα τις άλλες μέρες .Στο δρόμο σε πλησίαζαν άνθρωποι ,με φρούτα στο κεφάλι τους που δεν ήξερες όχι μόνο το όνομά τους αλλά και τι ακριβώς ήταν. Παιδιά πολλά κι εδώ ,ξυπόλυτα έπαιρναν κάτι κι έκαναν την μικρή υπόκλιση. Η Ουγκάντα πάντα σε πληγώνει .

Από το πρωί ο Μπάκαρι κουβαλά νερό για το σπίτι. Η Ουγκάντα έχει πολλούς Μπάκαρι.. Νέα παιδιά που κουβαλάνε νερό το κάθε μπετόνι κάπου 20 κιλά κι ζουν απ αυτό. Και το νερό χρειάζεται πολύ. Οι γειτονιές έχουν  πάντα  απλωμένα ρούχα. Οι γυναίκες πάντα πλένουν στα χέρια και συνεχώς απλώνουν. Η ζωή είναι πολύ σκληρή. Μπορεί να πατήσει ο Μουζούγκου ξυπόλυτος στο χώμα; ρώτησαν τον π.Γεώργιο.

Ουγκάντα :Εκεί οι άνθρωποι προσπαθούν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον όσο κι αν αυτοί δεν βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση.

                                                                                      Της Θάλειας Λαμπίδη*

"Έπειτα απο δύο χρόνια αναμονής, ο Θεός μου επέτρεψε να κατέβω και εγώ μαζί με τα υπόλοιπα κορίτσια στην Ουγκάντα! Το ταξίδι ξεκίνησε! Ενα ταξίδι γεμάτο περιέργεια, άγχος, ενθουσιασμό! Ενα ταξίδι για το οποίο πολλα είχαμε ακούσει αλλά λίγα γνωρίζαμε! Μέσα από αυτό το ταξίδι κατάλαβα οτι δεν χρειάζεται να έχει κανείς υλικά αγαθά για να ειναι ευτυχισμένος. Οι άνθρωποι εκεί με έμαθαν να αγαπώ και να εκτιμώ τα όσα έχω, με έμαθαν τι θα πει να εχεις αληθινή πίστη! Απο τον πιο μικρό έως τον πιο μεγάλο...

“Η εμπειρία μου από την μακρινή Ουγκάντα”

Της Ελένης Μαρκοπούλου *

“Ετοίμασα για δεύτερη φορά τη βαλίτσα μου για την Ουγκάντα.Έβαλα μέσα προβλήματα που νόμιζα ότι είχα.. Κούραση από τη δουλειά, ρουτίνα καθημερίνοτητας, άγχος από τον καταιγισμό ειδήσεων και εννοείται το δεδομένο ότι τα ξέρω όλα. Για ακόμη μια φορά διαπίστωσα ότι είμαι η Ελένη, της Αθήνας, της Ελλάδας, της Ευρώπης, της γης κτλ.

Μια μικρή κουκκίδα στην υδρόγειο. Για να το καταλάβει κανείς αυτό χρειάζεται να κάνει ένα μεγάλο ταξίδι στην μαύρη ήπειρο. Από το πρώτο βήμα αισθάνεσαι τα εξερευνητικά μάτια των παιδιών πάνω σου.. Πότε-πότε θέλεις να σκύψεις το κεφάλι από την ντροπή.
Επαναπροσδιορίζεις τα γιατί σου και τα θέλω σου! Προσπαθείς απεγνωσμένα να μην ξεχάσεις ότι είδες, δεν σου αρκούν οι φωτογραφίες. Παρατηρείς τη ζωή των ανθρώπων εκεί και το συγκρίνεις με την πίστη τους. Τόσες δυσκολίες, τόσο μεγάλες ανάγκες – μια ήπειρος που αισθάνεται αδικημένη απέναντι στις υπόλοιπες ηπείρους- κι όμως τέτοια πίστη κι ευγνωμοσύνη σαν να τους τα έδωσε όλα ο Θεός.

Για ένα παιδικό χαμόγελο αξίζει να παλεύεις!

Της Σταυρούλας Χαβατζόγλου (μέλους της αποστολής στην Ουγκάντα  τον Ιούλιο του 2013 και  Αύγουστο του 2014)*

 

 

Την εμπειρία της Ουγκάντας φέτος εγώ την έζησα για δεύτερη φορά! Αυτό το καλοκαίρι αποφάσισα να μείνω ένα μήνα για να βιώσω καλύτερα την κατάσταση που επικρατεί και να έρθω πιο κοντά με τους ανθρώπους. Η αλήθεια είναι πως κατεβαίνοντας είχα τον ενθουσιασμό και τη χαρά της προσφοράς, αλλά αυτό που συνάντησα με ξεπέρασε γρήγορα.

Η αγάπη και η καλοσύνη των ανθρώπων,η εγκάρδια προσφορά, η δίψα για να γνωρίσουν την ορθόδοξη πίστη και η αληθινή βίωσή της, με έκαναν να αναθεωρήσω. Κατάλαβα ότι ο Θεός έχει επιλέξει τις καρδιές αυτών των ανθρώπων γιατί αναπαύεται στην απλότητά τους.