Του Κωνσταντίνου Ερρίπη, θεολόγου - Καρδιολόγου
Κάποιος νέος ρώτησε κάποτε ἕνα ἐρημίτη:
- Γέροντα, εἶναι δυνατόν ποτέ ἡ Κόλαση νά γίνει Παράδεισος;
- Καί βέβαια παιδί μου, πολύ ἁπλᾶ, ἔλα νά σοῦ δείξω.
Τοῦ δείχνει μέσα ἀπό μία τρῦπα τήν Κόλαση. Εἶδε τότε ἀνθρώπους δυστυχισμένους καί ἑτοιμοθάνατους νά ἔχουν στό χέρι τους δεμένο ἕνα κουτάλι γεμᾶτο μέ φαγητό ἀλλά τόσο μακρύ, πού νά μή μποροῦν νά τό βάλουν στό στόμα τους.
Κατόπιν τοῦ δείχνει καί τόν Παράδεισο μέσα ἀπό μία ἄλλη τρῦπα. Τό ἴδιο ὅμως καί ἐκεῖ. Στά χέρια τους δεμένα τά ἴδια μακρυά κουτάλια ἀλλά οἱ ἄνθρωποι ἦταν ὑγιεῖς καί εὐτυχισμένοι.
Πῶς γίνεται αὐτό, Γέροντα;
- Δέν σοῦ εἶπα ὅτι εἶναι ἁπλό; Δέν πρόσεξες. Ταΐζει ὁ ἕνας τόν ἄλλο!
(στοιχεῖα ἀπό περ. Classic Century τευχ. 10 σελ. 105)
