Ο Γερο-Σπυρίδων ζούσε σε ένα απομακρυσμένο κελί στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και είχε για μοναδική συντροφιά και βοηθό έναν γάιδαρο, τον Βενιαμίν.
Ο Βενιαμίν μετέφερε τα ξύλα για τον χειμώνα και τα λίγα τρόφιμα από τον αρσανά (το λιμανάκι).
Ο Γέροντας του μιλούσε σαν να ήταν άνθρωπος.
«Βενιαμίν, παιδί μου, κάνε λίγη υπομονή, ο ανήφορος τελειώνει», του έλεγε στα δύσκολα μονοπάτια. Και το ζώο, λες και καταλάβαινε, χαμήλωνε το κεφάλι και δυνάμωνε το βήμα του.
Πηγή : Ενοριακή ζωή
Κάποτε, ένας νέος και βιαστικός δόκιμος επισκέφθηκε τον Γέροντα. Βλέποντας τον Γέροντα να ξεφορτώνει τον Βενιαμίν με τόση προσοχή και να του χαϊδεύει τα αυτιά, ο νέος είπε:«Γέροντα, χάνετε πολύ χρόνο με το ζώο. Ένα γαϊδούρι είναι, βάλτε του το φαΐ του και ελάτε να διαβάσουμε την ακολουθία.»
Ο Γέροντας τον κοίταξε σοβαρά και του είπε:
«Παιδί μου, αυτό το ζώο μου δίδαξε την προσευχή καλύτερα από πολλά βιβλία. Κοίταξέ το. Κουβαλάει το βάρος όλη μέρα χωρίς να γκρινιάζει, τρώει ό,τι του δώσω με ευχαρίστηση και, όταν το χτυπάει ο ήλιος ή η βροχή, στέκεται ακίνητο και υπομένει. Αν εμείς οι μοναχοί είχαμε την υπομονή και την ταπεινοφροσύνη του γαϊδάρου, θα είχαμε αγιάσει προ πολλού.»
Λέγεται πως όταν ο Γέροντας αρρώστησε βαριά και δεν μπορούσε πια να βγει από το κελί, ο Βενιαμίν στεκόταν έξω από το παράθυρό του και δεν έφευγε για να βοσκήσει.
Όταν ο Γέροντας εκοιμήθη, το ζώο άρχισε να βγάζει μια κραυγή τόσο λυπητερή, που οι μοναχοί από τα γύρω κελιά κατάλαβαν αμέσως ότι κάτι κακό συνέβη.
Στην κηδεία του Γέροντα, ο Βενιαμίν ακολούθησε την πομπή μέχρι το μικρό κοιμητήριο και έμεινε εκεί, ακίνητος, μέχρι που τελείωσε η ταφή. Οι πατέρες λένε πως ο Θεός δίνει στα ζώα των ασκητών μια «πνευματική αίσθηση» ως ανταμοιβή για τον κόπο τους.
Πολλές φορές μάλιστα τα γαϊδουράκια στέκονται σχεδόν «ισότιμα» δίπλα στους πατέρες όταν έχουν Τράπεζα.Όταν έρχεται η ώρα του φαγητού, ο μοναχός δεν θα κάτσει ποτέ να φάει αν δεν σιγουρευτεί ότι το ζώο του είναι δίπλα του, στη σκιά, και έχει μπροστά του την καλύτερη τροφή.
Πολλές φορές, οι πατέρες μοιράζονται το ίδιο τους το ψωμί ή το παξιμάδι με το γαϊδουράκι τους, ταΐζοντάς το στο στόμα.
«Ευλογημένο», του λένε, «εσύ σήκωσες το βάρος της ημέρας, εσύ πρέπει να φας πρώτο».
