(Απόσπασμα από το βιβλίο του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου "Η μετά θάνατον ζωή" Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χρυσοπηγή)
Παρά το γεγονός της βεβαιότητος του θανάτου,οι άνθρωποι δεν θέλουν να τον σκέπτονται.Θεωρούν πως η "μνήμη του θανάτου"'οπως λέγεται στη γλώσσα της Οτρθοδόξου πνευματικότητος,είναι υπόθεση μακάβρια.Εν τούτοις η Εκκλησία ζητά από τους πιστούς και να σκέπτονται τον θάνατο και να συμφιλιωθούν μαζί του."Ο χρόνος του βίου τρέχει,τι μάτην ταραττόμεθα"γράφει σε μία στροφή του Μεγάλου Κανόνος ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης.Κάθε μέρα συναντάμε τον θάνατο.Διάγουμε όμως τη ζωή μας σαν να μην πεθάνουμε ποτέ.Κι όμως εάν συχνά σκεπτόμεθα τον θάνατό μας τότε διαφορετικός θα ήταν και ο τρόπος της ζωής μας.ο Σοφός Σειράχ στην Παλαιά Διαθήκη συνιστά: Για κάθε πράγμα που πρόκειται να επιτελέσεις σε αυτή τη ζωή να θυμάσαι ότι θα πεθάνεις και τότε δεν πρόκειται ποτέ να αμαρτήσεις..
Πράγματι .Γιατί οι άνθρωποι αδικούν;Γιατί παραβαίνουν τις εντολές του Θεού;Μα γιατί δεν σκέπτονται ότι θα πεθάνοπυν.Νομίζουν ότι θα είναι σε αυτή τη ζωή αιώνιοι.Κι όμως ,έρχεται η ώρα του θανάτου που ο άνθρωπος προσγειώνεται με τρόπο τραγικό.
Η συνεχής μνήμη του Θανατου είναι ένα διηνεκές ένευασμα αγώνος εναντίον της αμαρτίας.Ο Μέγας Βασίλειος χαρακτηριστικά λέγει"Ο ενθυμούμενος το θάνατο ή καθόλου δεν θα αμαρτήσει, ή ελάχιστα"
