'Αλλαξε ο χρόνος ..

Της Τρισεύγενης Καπράνου
Ενας χρόνος έφυγε,με τις λύπες,τις χαρές,τις αγωνίες του και ο καινούργιος ανέτειλε με τις προσδοκίες και τις ελπίδες του.Εν τω μεταξύ, ταξιδεύουμε στο χρόνο..Μας ταξιδεύει το πριν, το τώρα και το αύριο.Η ψυχή μας ένα ολόκληρο σύμπαν! Κουβαλά μνήμες,εικόνες.

Η βασιλόπιτα της Καισάρειας

Η σύνδεση της λατρείας του Μεγάλου Βασιλείου της Καισάρειας με τη βασιλόπιτα της Πρωτοχρονιάς και τη λαϊκή παράδοση του Αϊ-Βασίλη ανάγεται στις λαογραφικές εμμονές του 19ου αιώνα και στην απόπειρα θρησκευτικής ενσωμάτωσης μιας ειδωλολατρικής εορτής όπως ήταν η Πρωτοχρονιά, ή στην απόπειρα εθνικής οικειοποίησης λαϊκών πρακτικών που ούτε μόνο ελληνικές ήταν ούτε μόνο χριστιανικές: έτσι η συνήθεια του νομίσματος της βασιλόπιτας, που απηχεί παλαιότατες φεουδαλικές παραχωρήσεις στους φτωχούς της κοινότητας, οι οποίες διαιώνιζαν την εξάρτησή τους από τον φεουδάρχη ή από τον εκκλησιαστικό αρχηγό, ενσωματώθηκε στο μύθο ενός φιλάνθρωπου Μεγάλου Βασιλείου που μοίρασε τα πλούτη στους φτωχούς της Καισάρειας τις μέρες των Χριστουγέννων. Σύμφωνα με το μύθο, στη διάρκεια μιας πολιορκίας της Καισάρειας και προκειμένου να αποφύγει την καταστροφή της πόλης, ο Μέγας Βασίλειος συγκέντρωσε, ύστερα από απαίτηση του πολιορκητή, τα χρυσαφικά των κατοίκων της Καισάρειας και του τα προσέφερε μέσα σ' ένα σεντούκι. Ο πολιορκητής, όμως, είτε από θυμό που δεν τον αντιμετώπιζε ένας στρατηγός αλλά ένας επίσκοπος είτε (σύμφωνα με άλλη εκδοχή) ύστερα από θαυματουργή επέμβαση του αγίου Μερκουρίου, έφυγε χωρίς να πάρει τα χρυσαφικά και έτσι ο Μέγας Βασίλειος έπρεπε να τα ξαναμοιράσει στους κατοίκους της πόλης. Για να λύσει το πρόβλημα, σύμφωνα με την παράδοση, προσευχήθηκε και παρήγγειλε να φτιάξουν μια πολύ μεγάλη πίτα, μέσα στην οποία ανακάτεψε τα χρυσαφικά. Την πίτα αυτή τη μοίρασε στους χριστιανούς μετά τη λειτουργία και, με θαυματουργό τρόπο, ο καθένας ξαναβρήκε αυτό που είχε δώσει. Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος υπάρχει το έθιμο της βασιλόπιτας κάθε Πρωτοχρονιά.