Σ᾽ αποζητοῦμε, Χριστόδουλε!…

του καθηγητού Σαράντου Καργάκου
«ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ», Περιοδική ἔκδοση Ἱ. Ν. Ἁγ. Γεωργίου Γιαννιτσῶν

Ὅταν ἔφυγε ἔγραψα: «Σέ κλαίει ὁ λαός!». Σήμερα, μετά ἀπό τήν παρέλευση τόσων ἐτῶν ἀπό τή θανή του εἶμαι ὑποχρεωμένος νά γράψω: «Σέ θέλει ὁ λαός!».
Στό διάστημα τῆς ἐπίγειας ἀπουσίας του «ἔφυγαν κι ἄλλοι πολλοί, μεγάλοι καί τρανοί, πού ἦσαν πασίγνωστοι ἐδῶ κι ἐκεῖ. Ὅλους ὅμως τούς πῆρε τό ποτάμι τῆς Λήθης. Μόνον ὁ Χριστόδουλος ζῆ -ἄσβηστο καντήλι στήν ψυχή τοῦ ἁγνοῦ λαοῦ πού πονεῖ γιά τήν ἔρμη πατρίδα.

Η Δικαίωση - Οι μεγάλες αλήθειες του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, του Δημήτρη Ριζούλη ( β μέρος)

Πηγή :Ζοιφόρος

Το έλλειμμα ηγεσίας 3/2/2007

Η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης δεν συνεχίζει πάντοτε την πορεία της έτσι όπως την είχαν θελήσει οι μεγάλοι ευρωπαϊστές ιδρυτές της. Από τα χρόνια του Κωνσταντίνου Καραμανλή και μετά, η πολιτική ηγεσία •ακολουθεί ορισμένες φορές πορεία που δείχνει μια διαφοροποίηση των αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τις αρχές του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οι Ευρωπαίοι έχουν συχνά το αίσθημα ότι η Ένωση δεν ταυτίζεται με τον κόσμο τους. Γι' αυτό και δεν διστάζουν να στραφούν εναντίον της, όπως είδαμε με την άρνηση αποδοχής του Συντάγματος.

Να μη γίνει «επιχείρηση» η Ε.Ε. 27/2/2006

Γνωρίζετε ότι η Εκκλησία επιθυμεί την ολοκλήρωση της ευρωπαϊκής ενότητας. Ελπίζει ότι αυτή θα συμβάλει στην οικονομική προκοπή των λαών της Ευρώπης, άρα και στην προκοπή του ποιμνίου της. Είναι βέβαιη, επίσης, ότι δι' αυτής περιορίζονται οι ενδοηπειρωτικοί πόλεμοι, που χαράζουν το κορμί της ευρωπαϊκής Ιστορίας από τη γένεση της. Εκκλησία όμως βλέπει κάτι πέραν αυτών, κάτι υπέρτερο αυτών: Βλέπει ότι η πολιτική ολοκλήρωση θα ενισχύσει ιδιαιτέρως την κοινωνικότητα και την πολιτιστική ενότητα της Ευρώπης. Η Εκκλησία θεωρεί καταστροφική προοπτική τη μετατροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μία απλώς οικονομική οντότητα, διότι, σε αυτή την προοπτική, η Ευρώπη θα γίνει πεδίο θηριώδους ανταγωνισμού. Όχι μόνον ο κοινωνικός ρόλος του κράτους θα υποβαθμιστεί, αλλά η ίδια η κοινωνικότητα θ' αντικατασταθεί από την ωμή διεκδίκηση. Η οικονομική ένωση είναι απολύτως θετική, εφόσον δεν αυτονομείται, εφόσον διακονεί την κοινωνία, εφόσον υπακούει στην πολιτική. Οι κοινωνίες, αγαπητοί μου, δεν είναι επιχειρήσεις. Όποτε έγινε προσπάθεια υποταγής τους στη λογική των επιχειρήσεων, είχαμε ως συνέπεια ην κορύφωση της αδικίας. Και όταν περισσεύει η αδικία, κανείς δεν είναι αθώος του αίματος.

Με την καταρχήν έγκριση ένταξης της Τουρκίας, έχουμε σαφέστατη περιθωριοποίηση των κοινωνικών και πολιτιστικών κριτηρίων της Ένωσης. Θέλω να σας θυμίσω ότι ο Βολταίρος έλεγε, ειρωνευόμενος την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ότι δεν υπήρξε ποτέ ούτε αγία ούτε ρωμαϊκή ούτε αυτοκρατορία. Φοβούμαι ότι, ακολουθώντας τη σημερινή πορεία, σε λίγο θα το επαναλαμβάνουμε αυτό όποτε μιλάμε για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με την έγκριση ένταξης της Τουρκίας, φάνηκε π:ους λαούς ότι η ευρωπαϊκή πολιτική δεν μπορεί να χαράξει γεωπολιτική αντίληψη που θα υπηρετεί το μέλλον της Ευρώπης, αλλά υποτάσσεται σε αλλοτριωτικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, σε εθνικά και πρόσκαιρα ή σε ηγεμονικά συμφέροντα, ξένα και αντίθετα προς την ευρωπαϊκή κοινωνία και πνευματικότητα.

Θέλουμε να αντισταθούμε στις τάσεις και στις δυνάμεις εκείνες που εξωθούν σε κατάργηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας, που θέλουν τον Ευρωπαίο απλώς κάτοικο ενός χώρου, χωρίς δική του ταυτότητα, ξένο προς την κληρονομιά του και παθητικό αποδέκτη του μέλλοντος του.

Μας θέλουν ένα μόρφωμα χωρίς ρίζες 7/12/2006

Διαπιστώνουμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση φοβάται να αναφερθεί σε αυτούς που τη γέννησαν. Φοβάται να μιλήσει για την ελληνική παιδεία, φοβάται να μιλήσει για το ρωμαϊκό δίκαιο, φοβάται να αναφερθεί στον χριστιανισμό. Προωθεί την εικόνα ενός αόριστου συνόλου, ενός μορφώματος χωρίς ρίζες, χωρίς ταυτοτικά στοιχεία, χωρίς δεσμευτικές προϋποθέσεις. Δεν θα σχολιάσω την πολιτική της, θα πω όμως ότι πάντως δεν έχει σχέση με το όραμα που τη γέννησε. Και θα προσθέσω, με πολύ μεγάλη θλίψη, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει ότι διαρκώς και περισσότερο απομακρύνεται από τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Όσοι από μας, έστω κι αν δεν είναι ενθουσιώδεις ευρωπαϊστές, θέλουν όμως η Ευρώπη να είναι το σπίτι μας, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι για να είναι σπίτι μας, πρέπει να αναπαύει τη συνείδηση μας. Η πολιτική ηγεσία πρέπει όχι μόνο να μη φοβάται τον Ευρωπαίο, αλλά να τον προστατεύει και να είναι υπερήφανη γι' αυτόν. Δεν μπορεί να προσπαθεί να μας κρύψει κάτω από το χαλί ούτε να θέλει να μας αλλοιώσει.

Προσοχή, γιατί η Ε.Ε. βαδίζει προς διάλυση 14/6/2005

(Επιστολή στον πρόεδρο της Κομισιόν, κ. Μπαρόζο)

Μόνον εφόσον η ανάπτυξη της οικονομίας επιδιώκεται παράλληλα με την ανάπτυξη της κοινωνικής συνευθύνης, μπορεί, κ. πρόεδρε, η ευρωπαϊκή κοινωνία να προχωρήσει. Μόνον εφόσον η επιδίωξη της τεχνολογικής ανάπτυξης θα συνδέεται με την κοινωνικότητα και την πνευματικότητα, θα οδηγήσει σε μια αναβαθμισμένη ποιοτική κοινωνία. Και αυτό που ο Ευρωπαίος χρειάζεται είναι, πράγματι, μια κοινωνία με συνοχή, ενότητα και αλληλεγγύη, με αίσθημα δικαιοσύνης και κατανόησης στους αδυνάτους. Μια τέτοια κοινωνία θα μπορεί να αντιμετωπίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα προβλήματα που η ατελής κοινωνία μας, ως έργον ανθρώπου, πάντοτε θα έχει.

Αντιλαμβάνομαι, κ. πρόεδρε, ότι, δυστυχώς, το αξίωμα της άκρατης ανταγωνιστικότητας και της μεγιστοποίησης του οφέλους, κυριαρχεί σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού, σε όλους τους λαούς και σε όλο τον πλανήτη. Ο ρόλος όμως της Ευρώπης είναι να δείξει ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης, το οποίο, χωρίς να εγκαταλείπει τις απαιτήσεις και τους κανόνες της ανοιχτής αγοράς, θα έχει ανθρώπινο πρόσωπο. Η «θεοποίηση» του ατομικού οφέλους, όπως κι αν αυτό νοείται, οδηγεί πάντοτε τις κοινωνίες στην παρακμή. Επομένως, παράλληλα με την αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και την υπόδειξη των συγκεκριμένων μέτρων στον τομέα του εκσυγχρονισμού του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, η Στρατηγική της Λισαβόνας θα έπρεπε να τολμήσει περισσότερο και να προτείνει περαιτέρω μέτρα που θα είχαν ως στόχο να εκσυγχρονίσουν την κοινωνία κατά τρόπο συμβατό με τις αρχές και τις αξίες της χριστιανικής θρησκείας και του ευρωπαϊκού πολιτισμού γενικότερα. Παράλληλα με τη δημιουργία της ανταγωνιστικότερης και παραγωγικότερης οικονομίας της υφηλίου, θα έπρεπε να αποτελεί στρατηγικό στόχο της Ένωσης και η δημιουργία της πλέον ευαίσθητης κοινωνίας με ανθρώπινο πρόσωπο.

Σ᾽ αποζητοῦμε, Χριστόδουλε!… Του Σαράντου Καργάκου

Πηγή: 

«ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ», Περιοδική ἔκδοση Ἱ. Ν. Ἁγ. Γεωργίου Γιαννιτσῶν

Ημερομηνία: 

01/03/2011

Ὅταν ἔφυγε ἔγραψα: «Σέ κλαίει ὁ λαός!». Σήμερα, μετά ἀπό τήν παρέλευση τόσων ἐτῶν ἀπό τή θανή του εἶμαι ὑποχρεωμένος νά γράψω: «Σέ θέλει ὁ λαός!».
Στό διάστημα τῆς ἐπίγειας ἀπουσίας του «ἔφυγαν κι ἄλλοι πολλοί, μεγάλοι καί τρανοί, πού ἦσαν πασίγνωστοι ἐδῶ κι ἐκεῖ. Ὅλους ὅμως τούς πῆρε τό ποτάμι τῆς Λήθης. Μόνον ὁ Χριστόδουλος ζῆ -ἄσβηστο καντήλι στήν ψυχή τοῦ ἁγνοῦ λαοῦ πού πονεῖ γιά τήν ἔρμη πατρίδα. Ὅσο ζοῦσε ὁ Χριστόδουλος ὁ λαός εἶχε μιάν ἐλπίδα: εἶχε ἕναν ἡγέτη! Ἦταν γιά τό λαό μας ὅ,τι καί ὁ Χρυσόστομος γιά τόν ἐγκαταλελειμμένο λαό τῆς Σμύρνης. Καί οἱ δύο ὁδηγήθηκαν στό μαρτύριο: ὁ Σμύρνης ἀπό τόν τουρκικό ὄχλο, ὁ Ἀθηνῶν καί Ἑλλήνων πάντων ἀπό τόν δημοσιογραφικό καί χαμηλοπολιτικό ὄχλο. Ὁ ἕνας πέθανε βασανισμένος, ὁ ἄλλος πέθανε φαρμακωμένος. Κανείς δέν ἤπιε τόσο φαρμάκι ὅσο ὁ Χριστόδουλος. Γιατί εἶχε Παπαφλέσσειο ἀνάστημα καί ὕψωνε φωνή ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος. Κουβαλοῦσε μέσα του τήν παράδοση τοῦ 1821. Μέ τόν λόγο του ξαναζωντάνευε τ᾽ ἀρματολίκι, τούς καιρούς τῆς παλληκαριᾶς καί τῆς λεβεντιᾶς.

Η Δικαίωση - Οι μεγάλες αλήθειες του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, του Δημήτρη Ριζούλη, ( Α μέρος)

Η Δικαίωση

Οι μεγάλες αλήθειες

του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου

Έμπνευση — Έρευνα — Ανθολόγηση — Επιμέλεια:

Δημήτρης Ριζούλης, δημοσιογράφος

***

Η ιστοσελίδα www.zoiforos.gr παρουσιάζει

εκτεταμένα αποσπάσματα από το βιβλίο «Η Δικαίωση»

που αξίζει κανείς να διαβάσει

***

Το βιβλίο εκδόθηκε από την εφημερίδα «Κυριακάτικη δημοκρατία»

ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

Ερατοσθένους 1, 11635 Αθήνα, τηλ.: 2130170400

***

Αφιερωμένο στον γιο μου, Χρήστο

***

• Η αποσταθεροποίηση της Ελλάδας

• Ο κίνδυνος διάλυσης της Ε.Ε.

• Το σχέδιο αποχριστιανοποίησης

• Οι τραπεζίτες που θα κυβερνήσουν

• Η εξέγερση του αραβικού κόσμου

• Η υποδούλωση στους ξένους

• Οι ευρωλιγούρηδες και οι γραικύλοι

• Η εξόντωση του λαού με τη φτώχεια

***

«Μια αδυσώπητη μοίρα μας μεταμορφώνει από λιοντάρια ηρωισμού, που έως χθες έδιναν στην ανθρωπότητα μαθήματα αυτοθυσίας, σε εύπιστους επαίτες της μεγαλοκαρδίας των ισχυρών.» 24/4/2003

(Η Ελλάδα, ακριβώς επτά χρόνια μετά, στις 23 Απριλίου του 2010, προσέφυγε στην οικονομική στήριξη του ΔΝΤ.)

«Η μεγάλη συμφορά των πυρκαγιών που έπληξε την πατρίδα μας είναι χωρίς αμφιβολία σχέδιο ανατρεπτικό της πολιτικής ευστάθειας.» 29/8/2007

(Τον Δεκέμβριο του 2011, αποκαλύφθηκε η δράση Τούρκων πρακτόρων που έκαιγαν ελληνικά δάση από το 1990. Για την πυρκαγιά στην Ηλεία, προέκυψαν παρόμοια στοιχεία, έπειτα από καταγγελία του τότε υπουργού Δημοσίας Τάξεως.)

«Σήμερα, η Ευρώπη ζει μια μεταβατική περίοδο, καθώς άρχισαν να διαφαίνονται συμπτώματα βαθιάς κρίσης. Δεν θα μπορέσουμε να την κρατήσουμε ζωντανή αν την αφήσουμε στα χέρια των οικονομικών συμφερόντων. Δεν θα υπάρξει Ευρώπη στηριγμένη σε πιέσεις και συμβιβασμούς.» 1/6/2003

(Από τα μέσα του 2011, η διάλυση της ευρωζώνης είναι πιο πιθανή από ποτέ. Το 2003, ήταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας για τους αναλυτές.)

«Η παγκοσμιοποίηση θα φέρει την κατακρήμνιση του ευρωπαϊκού επιπέδου ζωής, στο ανταγωνιστικό επίπεδο της φτώχειας και της έλλειψης πρόνοιας και παιδείας, και τη μετατροπή όλου του κόσμου σε στρατόπεδο χωρών πρόθυμων.» 18/4/200ς

(Στις αρχές του 2012, η Ευρώπη είναι σε Βαθιά ύφεση, η ανεργία στην Ε.Ε. ξεπερνά το 10% και σκληρές περικοπές έγιναν ήδη σε όλο τον ευρωπαϊκό Νότο.)

«Ο θεοί κάποτε θα αξιώσει τον προκαθήμενο της Εκκλησίας να βάλει το κλειδί στην πόρτα της Παναγίας της Σουμελιώτισσας, για να ανοίξει πάλι τις πύλες σε αυτό το παλλάδιον του ελληνισμού και της ορθοδοξίας.» 23/2/2002

(Στις 15 Αυγούστου 2010, η ιστορική Μονή της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα ξαναλειτούργησε έπειτα από 88 χρόνια.)

"Είμαι ο Χριστόδουλός σας..." - Οκτώ χρόνια από το στερνό αντίο.

  Ένα αφιέρωμα του                           "ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ"

"Είμαι ο Χριστόδουλός σας..." είχε πει και η φράση του ακόμη ακούγεται στα αυτιά μας. Ήταν, είναι και θα είναι "ο Χριστόδουλος μας"...

Το κατάφερε με το πνεύμα του, το σθένος του, τον πατριωτικό του λόγο, την μαχητικότητά του... Οκτώ χρόνια είναι πολλά από το στερνό αντίο... Οκτώ χρόνια σαν σήμερα...

Πηγή : Αγιορείτικο βήμα

Το ξημέρωμα που μας σημάδεψε

Δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνο το ξημέρωμα....

Χτύπησε το τηλέφωνο και ήξερα.
 Άκουσα τα κλάματα και απάντησα με τα δικά μου. Κλαίγαμε με λυγμούς σαν παιδιά και ήμασταν μεγάλες γυναίκες. 
Δεν μιλήσαμε. 
Ξέραμε, το περιμέναμε αλλά τώρα ήταν αλλιώς: Πάντα ο θάνατος είναι αλλιώς όταν γίνεται γεγονός.
Κλαίγαμε και έξω ξημέρωνε, χωρίς τον πατέρα μας.
Ευτυχώς που το τηλέφωνό μου έχει αναγνώριση και κατάλαβα πως ήταν η φίλη μου. Μετά από δεν ξέρω κι'εγώ πόση ώρα, μπόρεσε να ψελλίσει "έφυγε ο πατέρας".
Ύστερα κλείσαμε το τηλέφωνο και δεν ξανακοιμήθηκα.
Ήμουν πολύ ορφανή, πολύ μόνη, πολύ παραπονεμένη, απολύτως κουρασμένη από την ζωή δίχως εκείνον, που είχα ήδη αρχίσει να ζω πριν λίγη μόλις ώρα. Και έπρεπε να ετοιμαστώ, να κατέβω Αθήνα με τα άλλα αδέλφια που τούτη την ώρα έκλαιγαν σε διάφορες γωνιές της πόλης. 
Ο πατέρας περίμενε τον ασπασμό μας, για να κηδευτεί. 
Τα δελτία ειδήσεων είχαν ήδη αρχίσει να μιλούν για τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου....
Ήταν 28 Ιανουαρίου 2008.

Από τότε ξημερώνω αυτή τη μέρα, γράφοντας...

 

Πηγή : Τι και πως

Το τελευταίο μήνυμα του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου

«Σέ κλαίει ὁ λαός!». Του Σαράντου Καργάκου

Ὅταν ἔφυγε ἔγραψα: «Σέ κλαίει ὁ λαός!». Σήμερα, μετά ἀπό τήν παρέλευση τόσων ἐτῶν ἀπό τή θανή του εἶμαι ὑποχρεωμένος νά γράψω: «Σέ θέλει ὁ λαός!».
Στό διάστημα τῆς ἐπίγειας ἀπουσίας του «ἔφυγαν κι ἄλλοι πολλοί, μεγάλοι καί τρανοί, πού ἦσαν πασίγνωστοι ἐδῶ κι ἐκεῖ. Ὅλους ὅμως τούς πῆρε τό ποτάμι τῆς Λήθης. Μόνον ὁ Χριστόδουλος ζῆ -ἄσβηστο καντήλι στήν ψυχή τοῦ ἁγνοῦ λαοῦ πού πονεῖ γιά τήν ἔρμη πατρίδα.
Ὅσο ζοῦσε ὁ Χριστόδουλος ὁ λαός εἶχε μιάν ἐλπίδα: εἶχε ἕναν ἡγέτη! Ἦταν γιά τό λαό μας ὅ,τι καί ὁ Χρυσόστομος γιά τόν ἐγκαταλελειμμένο λαό τῆς Σμύρνης. Καί οἱ δύο ὁδηγήθηκαν στό μαρτύριο: ὁ Σμύρνης ἀπό τόν τουρκικό ὄχλο, ὁ Ἀθηνῶν καί Ἑλλήνων πάντων ἀπό τόν δημοσιογραφικό καί χαμηλοπολιτικό ὄχλο.

Βιβλία του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου

Ο περίφημος επιβατήριος λόγος του

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ: ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (1998-2008) ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ

 

 

Ὁμιλία του Σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Κερκύρας κ.Νεκταρίου κατά τήν παρουσίαση τοῦ ὁμότιτλου βιβλίου τοῦ Δρ. Σωτηρίου Μπαλατσούκα

 

            Σεβασμιώτατοι, σεβαστοί πατέρες, ἀγαπητοί ἀδελφοί,

 

            Καθῆκον εὐγνωμοσύνης, μνήμης ἀλλά καί προβληματισμοῦ γιά τήν ζωή μας τόσο ἐντός τῆς Ἐκκλησίας ὅσο καί ἐντός τῆς κοινωνίας καί τῆς πατρίδας μας μᾶς φέρνει ἀπόψε ἐδῶ, στόν Μητροπολιτικό Ναό τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βόλου, στόν τόπο ὅπου ἔζησε ἐπί 24 χρόνια, δίπλα ἀπό τόν θρόνο ὅπου ἀρχιεράτευσε, ἀνάμεσα στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων τούς ὁποίους ἀγάπησε καί ποίμανε ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καί τῆς ἰσχύος του, ἐγλύκανε μέ τόν λόγο του, ἔτερψε μέ τό ψάλσιμό του, ζέστανε μέ τήν φιλικότητα, τήν καλοσύνη καί τό εὔχαρες τῆς ψυχῆς του καί ἔκανε νά αἰσθανθοῦν τήν κατά Χριστόν πατρότητα καί υἱότητα ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Χριστόδουλος, ὁ ἀπό Δημητριάδος καί Ἁλμυροῦ. Συμπληρώνονται αὔριο 6 χρόνια ἀπό τήν στιγμή πού ὁ Κύριός μας τόν κάλεσε κοντά Του καί ἡ μνήμη του παραμένει ζωντανή στίς καρδιές ὅλων ὅσων τόν γνωρίσαμε, ὅλων ὅσων εὐεργετηθήκαμε ἀπό αὐτόν.

Πηγή : Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος

Ὁ Μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κυρός +Χριστόδουλος

Ὁ Μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κυρός +Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, γεννήθηκε στὴν Ξάνθη τὸ 1939. Τὸ 1962 ἔλαβε τὸ πτυχίο τῆς Νομικῆς καὶ τὸ 1967 τὸ πτυχίο τῆς Θεολογικῆς. Ἦταν διδάκτωρ τῆς Θεολογίας, πτυχιοῦχος τῆς γαλλικῆς καὶ ἀγγλικῆς γλώσσας, γνώστης δὲ τῆς ἰταλικῆς καὶ γερμανικῆς γλῶσσας. Διάκονος χειροτονήθηκε τὸ 1961 καὶ πρεσβύτερος τὸ 1965. Διετέλεσε ἐπὶ 9 χρόνια ἱεροκήρυκας καὶ πνευματικὸς προϊστάμενος τοῦ Ι.Ν. Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου (Παναγίτσας) στὸ Παλαιὸ Φάληρο, καὶ ἐπὶ 7 χρόνια Γραμματεὺς τῆς Ι. Συνόδου. Ἐξελέγη Μητροπολίτης Δημητριάδος τὸ 1974. Ἔλαβε μέρος σὲ πολλὲς ἐκκλησιαστικὲς ἀποστολὲς στὸ ἐξωτερικό. Συνέγραψε πλῆθος ἐπιστημονικῶν καὶ ἐποικοδομητικῶν κειμένων. Ἀρθρογράφησε στὸν ἐκκλησιαστικὸ τύπο καὶ σὲ ἐφημερίδες. Τὸ 1998 ἐξελέγη ὑπὸ τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος.