Ένα υπέροχο κείμενο του Δημοσιογράφου Antoine Leiris που έχασε τη σύζυγό του στην τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι.Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα liberation.
«Κλέψατε τη ζωή ενός εξαιρετικού πλάσματος, την αγάπη της ζωής μου, τη μητέρα του γιου μου, αλλά δεν θα έχετε το μίσος μου. Δεν ξέρω ποιοί είστε και δεν θέλω να μάθω, είστε νεκρές ψυχές.
...........
'Οχι όμως, δεν θα σας κάνω το δώρο να σας μισήσω. Aυτό είναι που διακαώς ζητάτε, αλλά η απάντηση στο μίσος με θυμό, θα ήταν παράδοση στην ίδια άγνοια που έκανε κι εσάς έτσι όπως είστε. Θέλετε να φοβάμαι, να κοιτάζω τους συμπολίτες μου με βλέμμα επιφυλακτικό, να θυσιάσω την ελευθερία μου για την ασφάλεια (...)
Είμαστε δύο, ο γιος μου κι εγώ, αλλά είμαστε πιο δυνατοί από τους στρατούς όλου του κόσμου. Δεν έχω, άλλωστε, χρόνο να σας αφιερώσω, πρέπει να πάω στον Μελβίλ που μόλις ξυπνάει. Eίναι μόλις 17 μηνών, θα φάει όπως κάθε μέρα, μετά θα παίξουμε όπως κάθε μέρα, και για όλη του τη ζωή αυτό το αγόρι θα σας αναγκάζει να έρχεστε αντιμέτωποι με το γεγονός ότι είναι ευτυχισμένο κι ελεύθερο. 'Οχι, δεν θα έχετε ούτε το δικό του μίσος ..
