Τον Χριστό να Τον αισθανόμαστε φίλο μας. Είναι ο φίλος μας.
Το βεβαιώνει ο ίδιος, όταν λέει: «Υμείς φίλοι μου εστέ ...».
Σαν φίλο να Τον ατενίζουμε και να Τον πλησιάζουμε. Πέφτουμε; Αμαρτάνουμε;
Με οικειότητα, αγάπη κι εμπιστοσύνη να τρέχουμε κοντά Του, όχι με φόβο ότι θα μας τιμωρήσει αλλά με θάρρος, που θα μας το δίνει η αίσθηση του φίλου.
Να Του πούμε: «Κύριε, το έκανα, έπεσα, συγχώρεσε με».
Αλλά συγχρόνως να αισθανόμαστε ότι μας αγαπάει, ότι μας δέχεται τρυφερά, με αγάπη και μας συγχωρεί.
Να μη μας χωρίζει απ’ τον Χριστό η αμαρτία.
