Λίγο παρακάτω από το Στάδιο Νέλσον Μαντέλα προς Μουκόνο ,οι αντιθέσεις παραμένουν έντονες .Σπίτια ακριβά και σπίτια στα χαλάσματα. Παράγκες.Τούτες οι παραγκουπόλεις τα τελευταία χρόνια αυξάνονται.Άνθρωποι από όλη την Ουγκάντα έρχονται για μια θέση στον ήλιο!!Η πόλη δεν τους χωρά όλους. Όσοι περισεύουν μπαίνουν,στο περιθώριο της ζωής.Καθώς περνάς ατέλειωτες φωτιές από σκουπίδια καμένα και ρόδες ,λάσπες και μυρωδιά αποπνικτική.Μοναδική πινελιά τα απλωμένα πολύχρωμα ρούχα τους και τα παιδιά πάντα πολλά και πάντα γελαστά.
Σήμερα πάλι στη γειτονιά μας στη Ναμουγκόνα ξανασυνάντησα ένα φίλο μου μικρό, τον Βίνστεντ που τα ματάκια του έχουν ένα πρόβλημα. Τον θυμήθηκα από πέρυσι.Οι χθεσινές καραμέλες ήταν το ζέσταμα για την παλιά μας φιλία.Δεν έδωσα και πολλά.Σήμερα δεν είχα καραμμέλες μα το παιδί πάλι με χαιρέτησε.Πήρε από τις πέτρες της αυλής του και μου έφερε μία.Είναι δώρο μου είπε η μαμά του..Ο Βίνστεντ με τα μικρά του ματάκια που δεν έβλεπαν καλά ή μήπως έβλεπαν....
