π.Εφραίμ
Παναούση
Πριν
λίγες μέρες ένα νέο παιδί που τραγούδησε με λυγμό ένα τραγούδι για το ψωμί της
ξενιτιάς, μας απασχόλησε πολύ .Στη συντροφιά
του μαζί μερικά παιδιά και ένας παπάς γελαστός με τα μεγάλα του χέρια που τ άπλωνε και
αγκάλιαζε καρδιές.
Γελούσαν
και τα μάτια του αυτού του ανθρώπου όπως έλεγε η γιαγιά μου.
Ο
μικρός μίλησε όμορφα με ήθος και με ύφος ξυπνιό .Εντύπωση μου έκανε που είπε
πως «η μουσική είναι δώρο Θεού».
-Από
που είσαι, ρωτήθηκε.
-Από
το Δενδροπόταμο .Τσιγκανάκι είμαι .
Το
επόμενο σκηνικό εξήγησε το προηγούμενο .
Ο
παππούλης μίλησε για τον Αλέξανδρο που είναι ένα παιδί από την μεγάλη
οικογένεια του Δενδροπόταμου (τι ωραίες λέξεις !!)
Μίλησε
σαν παπάς και σαν μπαμπάς.Είπε για τους διαγωνισμούς του Αλέξανδρου στη ρομποτική ,για την μπάλα ,για το βιολί .
Καμάρωνε σαν ένας γονιός που παρακολουθεί τη πρώτη σχολική παράσταση του γιού
του.
Ο
π.Αθηναγόρας ,Αη Μπαλαμό δηλαδή Άγιο Λευκό τον λένε οι τσιγκάνοι,( το έψαξα
λίγο μετά) είναι ιδρυτής του Φάρου του κόσμου και δραστηριοποιείται στη
προστασία παιδιών προκειμένου να αποφύγουν το περιθώριο.’Ενας
άνθρωπος που έχει κάνει τη διαφορά.
Έγραφε
κάπου μία κυρία που γνώρισε το Φάρο του κόσμου: «Πρίν λίγα χρόνια πολλοί του έλεγαν να μην ασχοληθεί με αυτά τα
παιδιά.Δεν αξίζει τον κόπο .Χρόνια μετά φαίνεται πως αυτοί που του το έλεγαν
είχαν κάνει λάθος».
Είδα
φωτογραφίες επιταφίου τη Μεγάλη Παρασκευή ανάμεσα στα παραπήγματα ,είδα
λιτανεία και τα τσιγκανάκια να κρατούν
την εικόνα.
Το
γεγονός δεν είναι το μοναδικό. Είναι φως στα μεγάλα μας σκότη.Όταν
άνθρωποι κάνουν το καλό ακόμα και΄όταν όλα γύρω τους τους λένε για το αντίθετο.
Οι
σκέψεις αυτές σαν μικρό συγνώμμη, αφιερώνονται στα παιδιά του Αυλώνα και κυρίως
στον Δημήτρη και το Σάββα.
Δεν
ξέρω.Μα νομίζω πως βρίσκονται εκεί γιατί δεν βρέθηκε κάποιος π.Άθηναγόρας όταν
τον χρειαζόταν..
