Η ωραιότητα του πόνου!

Η ωραιότητα του πόνου!

          του π. Παύλου Παπαδόπουλου 

Ο Ναός γεμάτος. Ζέστη αφόρητη. Το εσώρασο να κολλά επάνω μου από τον ιδρώτα. 

Η παράκληση του Αγίου Λουκά να λέγεται με ρυθμό. Οι ανάσες μικρές και κοφτές με φτάνανε στα όριά μου.

-----------------------

Απέναντί μου το λείψανο του Αγίου Λουκά του ιατρού. Ουρά ο κόσμος. Πονεμένος κόσμος.

-----------------------

Μέσα στην δυσφορία μου, μέσα στο "μαρτύριο" που ζούσα, μια μορφή ξεπρόβαλε μέσα στο πλήθος. 

Άνθρωπος χωρίς χαρακτηριστικά φύλου. Χωρίς ίχνος τρίχας. Να ψέλνω και να τον κοιτώ. 

Νέος παληκάρι, νέα κοπέλα; Να προσπαθώ να καταλάβω εάν ήταν άνδρας ή γυναίκα. Βάδιζε με κόπο και πόνο.

-----------------------

Άνθρωπος ξεγυμνωμένος από το κάλλος του κόσμου. Ενδεδυμένος μια άλλη ομορφιά. Ομορφιά που μόνο ο πόνος μπορεί να προσφέρει στην ψυχή.

Η ομορφιά του μαρτυρίου.

Τα μάτια του δεν κοιτούσαν αριστερά ή δεξιά. Καρφωμένα στα λείψανα.

-----------------------

Για ποιο μαρτύριο καημένε μιλάς, αναρωτήθηκα;

Για την ζέστη; Για την κούραση;

-----------------------

Ά ρε καρκίνε, τί χαστούκια μας δίνεις.

...α ρε καρκίνε, πόσο ομορφαίνεις τις ψυχές.