του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Μη φοβάσαι δεν είσαι μόνος. Μόνος είναι εκείνος που δεν γνωρίζει τον Θεό άκομα και αν όλοι οι άνθρωποι συναναστρέφονται μαζί του.
Αυτός, και στην πιο πολυάριθμη κοινωνία, θα έλεγε- όπως και τώρα λένε
κάποιοι- «βαριέμαι, δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τον εαυτό μου, όλα
είναι βαρετά».
Αυτές είναι ψυχές άδειες από τον Θεό, φλοίδες χωρίς κουκούτσι, στάχτη
χωρίς κάρβουνο. Αλλά εσύ δεν είσαι μόνος αφού είσαι πλάι στον Κύριο και
ο Κύριος δίπλα σου.
Άκουσέ πως ο μεγάλος Παύλος, ο απόστολος της οικουμένης, ήταν κάποτε
εγκαταλελειμμένος απ’ όλους, και πως μιλά: «᾿Εντή πρώτη μου απολογία
ουδείς μοι συμπαρεγένετο, αλλά πάντες με εγκατέλιπον· μη αυτοίς
λογισθείη· ο δε Κύριός μοι παρέστη και ενεδυνάμωσέ με, ίναδι’ εμού το
κήρυγμα πληροφορηθή και ακούση πάντα τα έθνη· και ερρύσθην εκ στόματος
λέοντος» ( Β’ Τιμ. 4, 16-17 ). Βλέπεις, λοιπόν, πόσο άγια σκέφθηκε και
μίλησε ο δούλος του Χριστού Παύλος σ’ εκείνες τις πρώτες μέρες, όταν
στον κόσμο δεν υπήρχε άκομα ούτε ένας χριστιανικός Ναός, ούτε ένας
χριστιανός άρχοντας! Ενώ σήμερα όλη η γη είναι στολισμένη με
χριστιανικούς Ναούς και οι χριστιανοί απαριθμούνται σε κάτι εκατοντάδες
εκατομμύρια.
Μη λυπάσαι, λοιπόν, επειδή αισθάνεσαι μοναξιά στον δικό σας τόπο. Αν
αισθάνεσαι σαν να είσαι στην έρημο, όπως γράφεις, γνωρίζε ότι πολλοί
στην έρημο σώθηκαν. Αλλά όλοι αυτοί οι ερημίτες του Θεού ανήλθαν στη
μεγάλη κοινωνία του Θεού και των αγγέλων του Θεού. Αυτή είναι η δική
τους μαρτυρία που την παρέδωσαν στην Εκκλησία ως κάποιο κεφάλαιο δικό
της
Αυτή είναι η δική τους μαρτυρία που την παρέδωσαν στην Εκκλησία ως
κάποιο κεφάλαιο δικό της. Δεν είναι γνωστό εάν κάποιος άθεος μπόρεσε να
επιζήσει επί πενήντα χρόνια σε πλήρη μοναξιά στην έρημο. Αυτό δεν έχει
σημειωθεί στην ιστορία του ανθρώπινου γένους. Δεν είναι σε θέση ένας
άθεος να πράξει κάτι τέτοιο.
Σε κάποιον σαν αυτόν είναι βαρετό να ζεί μέσα στην κοινωνία των
ανθρώπων και άκομα πιο μονότονο- άκομα και αδύνατο- έξω από την
κοινωνία. Διότι ο άθεος αναζητά τους ανθρώπους για να τους κεντρίσει την
καρδία με την αθεία του και να θρέψει τον εαυτό του με τον πόνο τους.
Αλλά στην έρημο ποίον να βρεί να φάει παρά μόνον τον ίδιο του τον εαυτό;
Και με ποιανού τον πόνο να τραφεί παρά με τον δικό του;
Γι’ αυτό απογείωσε τις σκέψεις σου στα πνευματικά ύψη όπου κατοικεί
Εκείνος που μόνος Του είναι η μεγαλύτερη και τρυφερότερη κοινωνία από
κάθε ανθρωπίνη κοινωνία. Εκείνον να υπηρετείς, μ’ Εκείνον να
συναναστρέφεσαι, σ’ Εκείνον να μιλάς, για Εκείνον αγωνίσου, Εκείνον
αγάπα με όλη σου την καρδία, με όλον τον νού σου. Εκείνος θα βρεί
τρόπους να ανοίξει τα μάτια των γειτόνων σου και την καρδία τους, ώστε
να εμφανίσει σ’ αυτούς τη ζωντανή πίστη σ’ Αυτόν. Τότε στον τόπο σου θα
ψάλλεται η δόξα του Θεού όχι μόνον από έναν σολίστ, όπως τώρα, αλλά από
μία χορωδία. Ειρήνη και υγεία από τον Θεό.
(Απόσπασμα από το βιβλίο: «Δεν φτάνει μόνο η πίστη… ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄»)
