"Ιεραποστολή : Αυτός ο κόσμος μπορεί να αλλάξει."
Την Κυριακή 24 Ιουνίου στις 7 το απόγευμα στην Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής Πολυδενδρίου Αττικής θα προβληθεί ένα ωριαίο ντοκυμαντέρ με θέμα την Ιεραποστολή μας στην Ουγκάντα.Σενάριο -κείμενα- σχεδιασμός : Χριστίνα Σεφερλή.
Φωτογραφία -Βίντεο :Γιώργος Αγγελόπουλος.
Πρόκειται για ένα αφιέρωμα στην περυσινή μας ιεραποστολική μας δραστηριότητα ( 2017) στην Ουγκάντα,με χρώματα,εικόνες και ελπίδα από τις δραστηριότητες των ομάδων των εθελοντών που και φέτος διακόνησαν στην Ιεραποστολή μας.Μιλούν στην κάμερα οι ίδιοι οι εθελοντές ,Ιερείς της ιεραποστολής μας ,πιστοί αλλά και νέοι από την ενορία του Αγίου Σπυρίδωνος του Λουγκουζί.Παρουσιάζονται οι δράσεις,οι προσδοκίες ,τα όνειρα για τη συνέχεια και την εξέλιξη της Ιεραποστολής.Η παρουσία σας είναι σημαντική και δίνει θάρος σε αυτούς που εργάζονται και σε αυτούς που πιστεύουν πως η Ιεραποστολή μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.Σας περιμένουμε.

Εκκλησιαστικές επικαιρότητες

.

Διαβάστε σήμερα..

"

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Μικρή αναστάσιμη προδοσία

Στάθη Παχίδη
Στάθης Παχίδης«Ἔκστηθι φρίττων, οὐρανέ»… Πρωτάκι του Δημοτικού το άκουγα και μιαν αναστάτωση μου έφερνε. Αυτό το «φρίττων», ίσως αυτό να έφταιγε. Κι εκείνο το «έκστηθι» όμως… Κούρνιαζα αποζητώντας το χέρι του ψάλτη παππού μου που, θαρρείς και κάτι ένιωθε, και μ’ άγγιζε καθησυχαστικά στον ώμο, λίγο πριν αρχίσει να ψάλλει εκθαμβωτικά το λυτρωτικό «Παῖδες εὐλογεῖτε», μια μουσική κάθαρση, που άργησα να καταλάβω.
Το πιο δύσκολο ήταν πως έπρεπε να αντέξω το ξενύχτι. Επτά χρονών μπόμπιρας, έπρεπε να ανταποδώσω την τιμή να είμαι όλες τις μέρες της Μεγάλης Βδομάδας σε όλες τις λειτουργίες μαζί και δίπλα στον ψάλτη παππού, που ήταν από τους πρωταγωνιστές των ημερών. Γιορτές και καλοκαίρια τον είχα μόνο, και δεν γινόταν να χάσω στιγμή.
Πηγή : Προταγόν


Στητός εγώ με τα καλά μου, πίσω από το αναλόγιο του επί τούτου αριστερού ψάλτη-παππού να ακούω από εκείνον τα τροπάρια, να ρουφώ την εμπειρική δεξιότητα και καλλιφωνία του αλλά και να μένω σοβαρός στα αστειάκια του. Ναι, την ώρα της λειτουργίας, στους ψαλμούς ανάμεσα, θυμόταν να μου πει γιατί έλεγε τον γάιδαρό του ελικόπτερο, μήπως και με κρατήσει ξύπνιο.
Το βράδυ της Ανάστασης ήταν για τα παιδικά μου μάτια κάτι σαν μια μικρή προδοσία. Ήθελα αλλά δεν μπορούσα… Κατά τις δώδεκα και τέταρτο με έπαιρναν οι δικοί μου καντηλιασμένο και με μισόκλειστα τα μάτια για ύπνο αμέσως μετά το «Χριστός Ανέστη» κι άφηνα ολομόναχο τον παππού να τελειώσει το έργο του.
Κάθε φορά που ακούω ακόμη και τώρα το «Παῖδες εὐλογεῖτε», μόνο από τη φωνή τού, από χρόνια εκλιπόντος, παππού το έχω στ’ αυτιά μου και πάντα ένα αίσθημα πως δεν ήμουν εκεί που έπρεπε, όσο θα ήθελα, έχω.
Recommended Post Slide Out For Blogger