ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΑΡΟΥΣΟΥ
"Σωστός άνθρωπος είναι το ανδρόγυνο και όχι το μεμονωμένο άτομο. Πρώτος και βασικός σκοπός του γάμου είναι η αλληλοσυμπλήρωση και δεύτερος βασικός σκοπός είναι η τεκνοποιία. Και οι δύο αυτοί βασικοί σκοποί του γάμου είναι ιεροί και άγιοι κι χρειάζονται υπεύθυνη αντιμετώπισή τους από το ανδρόγυνο.
Βασικότατη προϋπόθεση επιτυχίας των δύο ανωτέρω ιερών σκοπών είναι η αμοιβαία και ειλικρινής αγάπη των συζύγων. Μια αγάπη που δεν πρέπει να είναι απλώς αισθησιακή, ούτε σαρκικά εφήμερη. Πρέπει να είναι αγάπη μόνιμη, ισόβια, ισχυρή.
Θανάσιμο πλήγμα αυτού του "αγίου" έρωτα του ανδρογύνου είναι ο ανθρώπινος εγωισμός, που υποθάλπτει τον ατομισμό, την ισχυρογνωμοσύνη και την λανθασμένη διάθεση επιβολής του ενός προς τον άλλον.
Η αγάπη για να μην τραυματίζεται, δεν θέλει ανάπτυξη του "εγώ", αλλά του "εσύ". Δεν θέλει καπρίτσια και θυμούς, αλλά αμοιβαίες υποχωρήσεις. Δεν θέλει επικράτηση των γούστων και των προτιμήσεων του ενός εκ των δύο συζύγων, αλλά μία ευγενή άμιλλα του ποιός θα ευχαριστήσει τον άλλον και ποιός θα ανακουφίσει τον άλλον.
το βιβλίο κύκλοφορεί από τις εκδόσεις Χρυσοπηγή
Ο άνδρας δεν δικαιούται να έχει αυταρχικές διαθέσεις, ούτε να ζει για το άτομό του, ούτε να κοιτά την μονομερή ικανοποίηση του εαυτού του, ή τι αρέσει μόνο σε αυτόν. Πρέπει να ζει για τη γυναίκα του. Να την περιβάλλει με στοργή πάντοτε και να συμμερίζεται απόλυτα όλες τις δυσκολίες της και τα τυχόν προβλήματά της.
Το ίδιο και η γυναίκα. Δεν πρέπει να κυριαρχεί μέσα της η φιλαυτία, ούτε να επικρατούν στη ζωή της ιδιοτροπίες και προσωπικές επιδιώξεις. Πρέπει να ζει για τον άνδρα της. Να κοιτά πως να τον ανακουφίσει. Να προσπαθεί να τον ξεκουράσει ψυχικά από την κόπωση που του παρέχει η καθημερινή βιοπάλη. Να του φέρεται πάντοτε με στοργή. Να ανέχεται κάποιο τυχόν ελάττωμά του. Να μην βγάζει γλώσσα και προσέχει διακριτικά την διατήρηση της συζυγικής ενότητάς τους. Είναι η βασίλισσα του σπιτιού, η οικονόμα, αληθινός θησαυρός για την ιερή φωλιά της οικογένειας.
Ένα τεράστιο πρόβλημα της οικογένειας είναι η αρμονική συμβίωση των συζύγων. Οι δύο άνθρωποι, άνδρας και γυναίκα, που ενώθηκαν με το Μυστήριο του Γάμου πρέπει να ζήσουν τώρα αρμονικά. Αυτό όμως δεν είναι πάντοτε εύκολο.
Όλοι οι άνθρωποι είμαστε γεμάτοι αδυναμίες και ο καθένας έχει το δικό του τρόπο εκφράσεως και συμπεριφοράς. Το σπουδαίο κι επικίνδυνο είναι όταν δεν υπάρχει η δυνατότητα μεταξύ των συζύγων να ξεπεραστούν αυτές οι μικρές αδυναμίες χωρίς να υπάρξουν προβλήματα στις σχέσεις τους και σοβαρή διαταραχή της αρμονικής συμβιώσεώς τους.
Κι εδώ και πάλι τον λόγο έχει η αγάπη. Η αγάπη γνωρίζει να ανέχεται και να παραβλέπει. Η ισχυρή αγάπη εκμηδενίζει τα μικροελαττώματα των συζύγων και δεν αφήνει την ατμόσφαιρα του συζυγικού βίου να σκιαστεί.Οι δύο σύζυγοι πρέπει να έχουν εκ των προτέρων υπ' όψιν τους ότι οφείλουν πάση θυσία να διαφυλάξουν ακέραια και χωρίς ρήγματα την αρμονική συμβίωσή τους. Δεν πρέπει να υπάρχει διάθεση σε κανένα εκ των δύο συζύγων "να τραβά το σχοινί στα άκρα", ούτε να μεγαλοποιεί τα τυχόν μικροελαττώματα του άλλου.
Δεν έχει το δικαίωμα ο άνδρας να εξουθενώνει τη γυναίκα του, να της μιλά απότομα και να την πληγώνει. Όπως και η γυναίκα δεν έχει το δικαίωμα να αδιαφορεί για τον άνδρα της και να κάμει το δικό της καπρίτσιο. Οφείλουν να προσπαθούν και οι δύο η αναπνοή του ενός να είναι και αναπνοή του άλλου και να ζει ο ένας για τον άλλον.
Στις σχέσεις των συζύγων πρέπει πάσει θυσία να διατηρηθεί η στοργή και η αγάπη. Είναι μεγάλο σφάλμα όταν ο ένας δεν φέρεται στοργικά προς τον άλλον. Η στοργή εκδηλούμενη εκδιώκει τα τυχόν μικρά σύννεφα και διατηρεί την συζυγική αρμονία. Εχθρός της στοργής είναι ο ατομισμός και η εγωκεντρικότητα του χαρακτήρα.
Πάντως οι διαπληκτισμοί των συζύγων είναι επικίνδυνη πληγή για την αρμονική τους συμβίωση.Οι θυμοί πρέπει να τιθασεύονται και η ισχυρογνωμοσύνη να αποφεύγεται. Οι υψηλοί τόνοι της φωνής κάνουν κακό και η τάση της αυταρχικότητας φονεύει την αρμονική συμβίωση.
Είναι σοφή η σύζυγός που δεν θα απαντήσει στον θυμό ή την παραξενιά του συζύγου της. Και είναι σοφός ο σύζυγός που θα κάνει ότι δεν αντιλήφθηκε μία παράληψη των καθηκόντων της συζύγου του.
Δεν είναι δύο αντιμαχόμενοι άνρθωποι, αλλά δύο άνθρωποι που έγιναν ένα δια του μυστηρίου του γάμου και πρέπει να αποτελούν πάντοτε μία ευλογημένη ενότητα."
