της Θεοδώρας Τριπικέλη Σαμπαζιώτου *
Ήταν παιδικό μου όνειρο
από αυτά που μας συνοδεύουν πολλές φορές με περισσή επιμονή ακόμη και στα
χρόνια της ενηλικίωσης… Από τη στιγμή που τον φετινό
Ιούλιο προσγειώθηκε το αεροπλάνο στην πρωτεύουσα της Ουγκάντας, απογειώθηκε η
διάθεσή μου από τη σφαίρα του ονείρου σ᾽
αυτήν της
λύτρωσης!
Μάτια λαμπερά, χαμογελαστά προσωπάκια, χαρούμενοι
άνθρωποι προσφοράς καλοσύνης και αγάπης, συντροφιές γεμάτες θετικά
συναισθήματα, διψασμένες ψυχές για γνωριμία με την Αγάπη!
Φανταζόμουν χρόνια τώρα την Ιεραποστολή σαν συμπαράσταση
στον μαύρο αδελφό μου με κατήχηση, βοήθεια στη φτώχεια του, συμβολή στην αλλαγή
συνθηκών διαβίωσής του κ.λπ.
Όλα αυτά τελικά ήταν απειροελάχιστα μπροστά στην
ευλογημένη, μοναδική και πρωτόγνωρη ιεραποστολή… που δέχθηκα απ᾽ τα αδέλφια μου της Ουγκάντα!
Πήγα τάχα να προσφέρω και έφυγα υποχρεωμένη για όσα μου
χάρισαν απλόχερα επί 15 μέρες μικροί και μεγάλοι στο μικρό χωριό Λουγκουζί.
Τελικά ποιός «έπαιξε» το ρόλο του Καλού Σαμαρείτη σ᾽ αυτήν την αμφίδρομη σχέση στα βάθη της Αφρικής;
