Δημητράκης Δημητριάδης. Δολοφονήθηκε στις 14 Μαρτίου 1956 από Άγγλο στρατιώτη. Ήταν μόλις εφτά χρονών.
Ο Δημητράκης Δημητριάδης, δολοφονήθηκε σαν σήμερα, από Άγγλο στρατιώτη στις 14 Μαρτίου 1956 στη Λάρνακα σε διαδήλωση κοντά στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου. Οι μαθητές διαδήλωναν για την εξορία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στις Σεϋχέλλες, λίγες μέρες προηγουμένως και συγκεκριμένα στις 9 Μαρτίου.
Παιδί φτωχής οικογένειας και χωρισμένων γονιών, έμενε με τη γιαγιά του και τα απογεύματα πουλούσε λουλούδια για να εξασφαλίσει τα προς το ζην.
Το άγαλμά του βρίσκεται στην αυλή του σχολείου του.
πηγή : Κίτιον Λάρνακα Σκάλα
Το ποίημα απαγγέλθηκε στις 13 Μαρτίου στο προαύλιο του σχολείου, μετά από το τρισάγιο που έγινε από τον Μητροπολίτη Κιτίου Χρυσόστομος, παρουσία των αρχών της πόλης, συγγενών του, των δασκάλων και μαθητών του Σχολείου και φίλων του.
Σωκράτης Αντωνιάδης.
ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ
Σκούριασες μες στο μικρό ορειχάλκινο σώμα σου
κι ούτε μια λέξη δεν άρθρωσες.
Θα διαρρήξω λοιπόν με τα χέρια
το μεταλλικό στέρνο σου
θα κρατήσω απαλά στις παλάμες
την τρυφερή σου καρδιά
και θα σε ρωτήσω τι ένιωσες την άνοιξη του ’56
όταν εξοστρακίστηκες στ’ άστρα!
Κι αν η σφαίρα που συνέτριψε το κρανίο σου
λίγο πιο πάνω απ’ το δεξί μάτι
δεν σ’ άφησε να θυμάσαι
εγώ δεν θα σ’ αφήσω στην ηρωική λήθη.
Θα σε σφίξω με όλη τη δύναμή μου
μέχρι ν’ ακούσω στους χάλκινους παλμούς της καρδιάς σου
τα άγουρα όνειρα ενός εφτάχρονου αγοριού
που δεν άνθισαν σε καμιά πόλη του κόσμου
αλλά έμεινε εξήντα πέντε χρονών άγαλμα
να περιφέρεται φάντασμα στην αυλή του σχολείου
με το κοντό μαθητικό παντελονάκι
τις μικροσκοπικές γροθιές
κι ένα πανέρι άνθη για περαστικούς και συμμαθητές.
Σωκράτης Αντωνιάδης
