Αν οι πολλοί επιμένουν να ξυπνήσεις .. εσύ μη σταματάς να ονειρεύεσαι..
Στην καρδιά της Αφρικής,στην Ουγκάντα,για έκτη χρονιά, μερικά όνειρα γίνονται πράξη.
Κάθε καλοκαίρι η Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής Πολυδενδρίου Αττικής διοργανώνει αποστολή στην Αφρικανική χώρα της Ουγκάντας.Για έκτη συνεχή προσπαθούμε για δύο μήνες από τον Ιούλιο έως τον Αύγουστο ,να βοηθήσουμε όπως και όσο μπορούμε στον ιεραποστολικό και φιλανθρωπικό Αμπελώνα της χώρας.Στη λατρεία ,στην κατήχηση ,στις βαπτίσεις ,στα Ιατρεία,στην κατασκήνωση,στις Ιεραποστολικές εξορμήσεις.
Γιατί η ιεραποστολή είναι σημαντική όσο το νερό!
Mε τη δική σας βοήθεια ,η προσπάθειά μας συνεχίζεται
Εθνική τράπεζα : 656/201115-86
IBAΝ : 3301106560000065620111586
στο όνομα του ιερέως της αποστολής μας
George Nyombi
Ευχαριστούμε " από καρδιάς " πολύ.Ο Θεός να σας ευλογεί.

Εκκλησιαστικές επικαιρότητες

Εκκλησιαστικές επικαιρότητες

Συνεχίζεται η Χριστιανούπολη 2017 στην Ουγκάντα.
(Η 5η ορθόδοξη κατασκήνωση στο χωριό Λουγκουζί).Η αποστολή μας συνεχίζεται και οργανώνεται από ομάδα εθελοντών. Ενημερωθείτε για τη δραστηριότητά μας.Ενισχύστε την προσπάθειά μας.
Ευχηθείτε!!


Από το μπλοκ των εκδόσεων Χρυσοπηγή θα έχετε συνεχή ενημέρωση για την πορεία και εξέλιξη και της φετεινής μας αποστολής( της έκτης στη σειρά) της Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής στην Ουγκάντα.Με την προσευχή σας είστε εδώ!!

Συνεχίζεται η κατασκήνωσή μας.!! Χριστιανούπολη 2017

Συνεχίζεται η κατασκήνωσή μας.!! Χριστιανούπολη 2017
5η Ορθόδοξη κατασκήνωση ενορίας Αγίου Σπυρίδωνος Λουγκουζί Ουγκάντας.Μάθετε περισσότερα.κάντε κλικ στην εικόνα

Διαβάστε σήμερα..

"

Τρίτη, 6 Ιουνίου 2017

Άλλον πόνο σαν κι αυτόν δεν έχει.

π.Εφραίμ Παναούση 
Πριν από  καιρό βρέθηκα στο νησί της Κύπρου.Ένα ιερό νησί για αυτούς που τους ενδιαφέρει έτσι να το βλέπουν.Άλλο δεν είδα από Μοναστήρια, αρχοντικές Εκκλησιές και απομεινάρια αρχαία.Και βέβαια πόνο.Τόσα χρόνια μετά, πολύ πόνο.Είχα πάντα στο μυαλό μου πως μεγαλύτερος πόνος στα ανθρώπινα είναι μια μάνα να χάσει το παιδί της.Και οι πατέρες μας οι αρχαίοι τό λεγαν πως δεν είναι πιο τρανός πόνος από το να βλέπεις το παιδί σου να φεύγει. Ανταμώνω τέτοιους ανθρώπους και δσκολεύομαι όχι μόνο να τους μιλήσω αλλά και να τους κυττάξω. Είμαι παπάς μαθές και θαρρώ πως θα ζητήσουν από μένα το λόγο γιατί ο Θεός μου τους φύλαγε τέτοια τύχη.Τέτοιες ώρες δοκιμάζεται και η δικιά μου πίστη και σωπαίνω.Η σιωπή ίσως να τα λέει όλα.Γιατί μόνον Εκείνος ξέρει..
Εκεί λοιπόν βρέθηκα σε όμορφο μέρος που ένας παπάς καμωμένος από παλαιό καλό υλικό είχε φτιάξει ένα σπίτι για τους γερόντους και τα παιδιά τα παραδεισένια που έχουνε κάποιες ειδικές ανάγκες .Στο μαγεριό διακονούσε μια γυναίκα με χαρακωμένο το πρόσωπο και ψημένο από τον ήλιο αφού ο Θεός δεν λυπήθηκε τον ήλιο στην Κύπρο.Μαζί με τη συντροφιά  των Ελλαδιτών που επισκεφθήκαμε το νησί, ήτανε και μια μάνα που είχε χάσει το βλαστάρι της.Σαν ανάμωσαν λέει η Κυπριώτισα στην Ελλαδίτισσα.
-Γιατί φορείς μαύρα
-Έχασα το παιδί μου.απάντησε.
-Και πηγαίνεις στο μνήμα του;
-Κάθε μέρα ...
-Και του ανάβεις καντήλι;
-Ναι τ ανάβω....
-Τυχερή που είσαι .!!!
Παγώσαμε όλοι!!!
Και πόσο τυχερή είναι μια μάνα με θαμένο το παιδί της.! Μα ο λόγος δεν είχε αποσώσει και η Κυπριώτισσα συνέχισε.
-Είμαι μαθές μάνα αγνοούμενου. Άλλον πόνο σαν κι αυτόν δεν έχει. Δεν ξέρω άμα ζει ή πέθανε.
Κλαίγαμε όλοι.Με πόνο βουβό .Και οι δυό που ακόμα βαστούσαν ήτανε οι μάνες.Η μια γιατί αντάμωσε τον μεγαλύτερο πόνο.Κι άλλη γιατί είχε αναμμένο ακόμα εκείνο το στερνό καντηλάκι που το λένε ελπίδα......
Recommended Post Slide Out For Blogger