Αν οι πολλοί επιμένουν να ξυπνήσεις .. εσύ μη σταματάς να ονειρεύεσαι..
Στην καρδιά της Αφρικής,στην Ουγκάντα,για έκτη χρονιά, μερικά όνειρα γίνονται πράξη.
Κάθε καλοκαίρι η Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής Πολυδενδρίου Αττικής διοργανώνει αποστολή στην Αφρικανική χώρα της Ουγκάντας.Για έκτη συνεχή χρονιά φέτος θα προσπαθήσουμε για δύο μήνες από τον Ιούλιο έως τον Αύγουστο ,να βοηθήσουμε όπως και όσο μπορούμε στον ιεραποστολικό και φιλανθρωπικό Αμπελώνα της χώρας.Στη λατρεία ,στην κατήχηση ,στις βαπτίσεις ,στα Ιατρεία,στην κατασκήνωση,στις Ιεραποστολικές εξορμήσεις.
Γιατί η ιεραποστολή είναι σημαντική όσο το νερό!
Mε τη δική σας βοήθεια ,η προσπάθειά μας συνεχίζεται
Εθνική τράπεζα : 656/201115-86
IBAΝ : 3301106560000065620111586
στο όνομα του ιερέως της αποστολής μας
George Nyombi
Ευχαριστούμε " από καρδιάς " πολύ.Ο Θεός να σας ευλογεί.

Εκκλησιαστικές επικαιρότητες

Εκκλησιαστικές επικαιρότητες
.
.

Συνεχίζονται και αυτήν την Τετάρτη 21 Ιουνίου οι εσπερινές ομιλίες που πραγματοποιούνται στην Ιερά Μονή Παναγίας Χρυσοπηγής Πολυδενδρίου Αττικής. Στις 6.00μ.μ. θα τελεστεί η ακολουθία του εσπερινού στη συνέχεια το μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου ενώ θα ακολουθήσει η εσπερινή ομιλία.Ακολουθεί το Ιερό Απόδειπνο.

Διαβάστε σήμερα..

"

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Η εκκλησία... το σπίτι μου




π.Εφραίμ Παναούση
Τώρα έχει μεγαλώσει  ο Αντώνης .Πάει Λύκειο.Κι όπως μεγαλώνουν τα σημερινά παιδιά μέρα με τη μέρα ψηλώνει.Πότε είναι μικρά ,πότε πάνε στρατό.
Τότε ήταν μικρός .Πολύ μικρός .
Κυριακή πρωί.Μετά την εκκλησία.Κόσμος στο Αρχονταρίκι.Είχαμε τελειώσει και ο κόσμος καλημεριζότανε και έφευγε για την εβδομάδα του.Ο μικρός ο Αντώνης έπαιζε με άλλα παιδιά που φέτος για να φανταστείτε δίνουν παννελήνιες, στην κουζίνα.Ό,τι κουλουράκι υπήρχε είχε εξαφανιστεί,τα σοκολατάκια της κ.Ιωάνναςς άφαντα,ποτέ άλλωστε αυτή η κουζίνα δε στέριωσε γλυκό αφού είχε παιδιά.

Σαν να ναι τώρα .Γυρίζανε τα μικρά και ψάχνανε τα ντουλάπια με φασαρία και γέλια..Αν μιλούσες δεν την άκουγες τη φωνή σου.
Κάποια στιγμή γυρίζει η μάνα του Αντώνη και του λέει (μαμαδίστικη κλασσική ερώτηση)
-Μα που νομίζεις ότι βρίσκεσαι;
Το παιδί πήρε το σοβαρό του και της απάντησε .
-Σπίτι μου.Και συνέχιζε να παίζει.
Είχαμε μείνει αποσβολωμένοι όλοι.
Τι μας είπε το παιδί;
Αυτό το μικρό  βίωνε από τότε  αυτό που πρέπει όλοι να βιώνουμε με την εκκλησία.Να τη θέλουμε και να την έχουμε σπίτι μας.
Να την έχουμε σαν την πρώτη και τη στερνή  αγάπη.Σας το καταφύγιο της καρδιάς μας.Σαν το σπίτι μας.Να μεγαλώνουμε ,να κλαίμε,να γελάμε,να ζούμε.
Το παιδί ήξερε πολλά.
Κάποτε ο δάσκαλος ο αγαπητός Κώσταντίνος Γανωτής είχε πει και τούτο το σπουδαίο ,μιλώντας για τον άσωτο γιο.
Αν ένα παιδί έχει γνωρίσει την εκκλησία σαν σπίτι του, μην το φοβάστε.Μπορεί να απομακρυνθεί ,μα πάντα θα γυρίζει.Πάντα θα θυμάται την πρώτη του αγάπη.Πάντα θα θυμάται το σπίτι του
Να κλαίτε τα παιδιά που δεν θα έχουν που να γυρίσουν.


Recommended Post Slide Out For Blogger